Yüreğimden tuza bandırılmış acılarımı elerken yine şehrimin soğuk kaldırımlarına bırakıyorum sensizliği.

Sensizim.
Senden sonra tüm sokaklar tek adresim.
Öznesizim.
Senden sonra tüm cinayetlerin tek failiyim.
Davasını kaybetmiş sanık gibi boynu bükük cümlelerim.
Sanki ayaklarından vuruldu geleceğim..
(D)üşüyorum uluorta..

Soğuk kaldırım taşlarının arasına doluyor yol yordam bilmez harflerim..
Kan revan içinde mevcudiyetim..
Aşk tarafsızlığını yitirirken ben sensizliğin iktidarında sonumu hazırlıyorum..
Eyyubvari susuyorum en yalın halimle.
İçi kalabalık “ susmalar biriktiriyorum yüreğimin ipsiz uçurumlarında. Susuyorum olmuyor, konuşuyorum olmuyor..
Güpegündüz vuruluyorum sol yanımdan..
Eksiliyorum yüreğinden / siliniyorum cümlelerimden.
Yitip gidiyorum sensizliğin paragraf başlarında.

Bu aşkın mağlubu ilan edilsem de, nafile..Eksiliyorum cümlelerinden..Siliniyorum adreslerinden...

Şimdi benden uzaklardasın..
Bensiz olman senin için hiçbir şey ifade etmiyor.
Etmemeli zaten.
Ama
“ sensizlik “ bende o kadar büyük ki; hiçbir kalıba sığdıramadım senli mutlulukları..
Yokluğun öyle büyük yara ki; hiçbir kelimeyle dolduramadım bıraktığın boşlukları.
Şimdilerde seni “ sensiz “ yaşatabilme azmi ile doluyum.
Bizzat senin sözlerinden alıntı yaparak “ direniyorum yalnızlığına”
Kaybetme pahasına sensizliği giydiriyorum omuzlarıma..
Ayrılığın zafer çığlıkları kaplasa da etrafımı, ben yenilgiyi kuşanıyorum üzerime..

Biliyorum ki;
sonunda yalnızlığa boyun eğsem de, bir cümlelik yerim olacaktır yüreğinin derinliklerinde..
Gözlerim Filistin gibi ağlamaklı olsa da, yenilginin perde arkasındaki gizli zaferlerim İstanbul gibi boynu hep dik duracaktır tarihin tozlu sahifelerinde...
Sensizlik yüreğime galebe gelse de, bu savaşta kazanan ben olacağım..

Çünkü
yüreğinin iç cebinde kefenini taşımayanların,
tozlu meydanlarda zaferlerle anılmaya hakkı yoktur..

Sebebim bensiz varlığın olmuşken örtün üzerimi..
Kefenim yüreğinden kesilmişken kefenleyin yaralı bedenimi..

Bu satırları yazarken perdelerime gece misafirliğe geldi..
Duvarlar siyaha boyanırken ben hala varlığının aydınlığında birşeyler karalıyorum satırlara..
Basit cümleler kurarken karanlığı hesap edemedim..
Cümlelerimin üzeri karanlık olsa da sen gözlerinle aydınlat sözlerimi..
Gitmeliyim şimdi..
Kaçak bir yüreğin yıkımını gözlerimde görmeden gitmeliyim..
Sığınmadan gözyaşlarıma toplamalıyım benliğimi.

Sensizliğin en çok kanadığı geceyi yüreğime gömüp sabah seni “ sensiz “ sevmeye kaldığı yerden devam etmeliyim