Herşeyde biraz 2de1 - Tekil Mesaj gösterimi - Ve Ben Kaybolurken Var Olmaya -I-

**Hayâ** · #7 (**permalink**) 30-07-2007, 16:44

Bekçiye yaklaştı ona bir şeyler söylemek istedi. Yorulmuş sesi daha fazla dayanamamıştı anlaşılan. Bulunduğu yer annesiyle tek buluştuğu noktaydı. Kabristana bir yıldır uğramıyordu. Bir yıl olmuştu annesi vefat edeli. Düşünmek dahi istemiyordu onu toprağa gömdüğü günü. Çünkü annesi içinde hala yaşıyor, geceleri onu alnından öpüyordu…

Bekçi konuşmaya yenik düşen suskunluğunu anladı. Sükûnete anlaşma yapmışlardı. Bir bardak sıcak çay iyi gelecekti kendisine. Gülümseyen ve güven veren bir sesle anlaşmayı bekçi bozmuştu. “Buyur delikanlı, Allah ne verdiyse. Fukaranın sofrasında öyle büyük nimetler olmaz ya! Yetindiğinle idare et bakalım” dedi. Zeynullah o kadar yorulmuştu ki o da kırık bir tebessümle başladı çayını yudumlamaya…
Bekçi “Adın nedir oğlum?” dedi. “ Zeynullah efendim.” Diyebilmişti. Zeynullah! Ne güzel bir isim. Annesi ile babası vermişti bu ismi ona. Allah ın süsü demekti. Annesi yine yüreğini okşamaya gelmişti. Hüzün bulutları yine toplanmıştı. Babasını düşündü. Daha küçücükken babasını da yitirmişti Zeynullah. Bekçi, anlamamıştı bu derin susuşları ama kafasına koyduğu bir şey vardı. O da Zeynullah ın derdini unutturmaktı…
Bekçi yine tebessüm ve samimiyetiyle Zeynullah a yaklaştı. İnsanların kalbine nazikçe dokunmayı biliyordu. Bu zamana kadar çok insan görmüştü. Yalnız bu delikanlı başkaydı.
Bekçi yine sordu “ Peki Zeynullah, derdin nedir neden bu kadar üzgünsün ve çok düşüncelisin oğlum?” dedi. Cevap gecikmedi bu defa, “ Ben yok olmak istiyorum ağabey. Dünyada yaşamaktan yoruldum. Babamı hiç görmedim ve annemi bir yıl önce kaybettim. ” Bekçi Zeynullah ın gözlerinin içine baktı. Sanki içini okuyordu, dertlerini sonra hayatını… Ve nişanlısı Hasret’i… Zeynullah ı bir anda ter bastı. Sanki ruhu tekrardan güçleniyordu. Bekçi ona bir şeyler yapmış olmalı. Ses çıkmıyordu ikisinden de. Zeynullah, mert hayattan kopmayan bir gençti. Prensiplerini yitirmeden yaşayan, işini seven dürüst bir delikanlıydı. Kimse fark edememiş temelindeki taşların kayıp gittiğini. Bekçi daha fazla konuşmak istemedi. Anlamadığı işlerde pek üzerine düşmezdi. Zeynullah ı da anlamadan bıraktı. Yol uzundu devam etmesi gerekiyor. Daha yürümeden yorulmamalıydı. Annesinden ayrılışını atlatabilmek için geriye dönmeden ayrılmak istedi. Bekçinin elini öptü ve rahatlayan ruhuyla kaldığı yerden yarım kalbiyle yola devam etti…

24/07/07 SALI 11:15

Devam Edecek İnşAllah

VesseLam