Aynı şarkının nagmelerini dinlerken cektin ellerini ellerimden.. birden ansızın...gidecegini haber vermeden...
sessizce boş kalan ellerime baktım...üşüyen ellerimmiydi...yoksa
yüregimmi...bilemedim...
anlamsızlıgıma anlamlar yükledim olmadı...ben beni bıraktıgın yerde
yüregimde anlamsızlıgın her bir hecesiyle kaldım ölesine yanlız...ölesine sensiz....
bir ben kaldım birde ŞARKIMIZ....
Biliyormusun sen gittiginden beri..bu sokaga kac kez yagmur yagdı kaç kez...sonbahar yapraklarını yerden kaç kez süpürdü rüzgarlar...anımsıyormusun hani beni
bekledigin beraberce el ele yürüdügümüz o sokagı....
sen gittiginden beri BAHARINA ayaz vurdu karagözlüm..kaç kez
zemheri poyrazlarına verdim yüregimi kac kez... ardından gelmek için bilinmeyen okyanuslara kac
kez yelken actım...
bilmedin bilemedin sen beni bırakıp giderken sensizligin
adının SEN oldugunu....sen beni SENDE bırakıp gittin....
Belirli bir zamandan sonra hayat anlamsız geliyor insana.Issız, sesiz gecelerde katran karalığına bürünmüş haldeyim. Buz tutmuşum ama üşümüyorum. Yalnız bir şeyin farkındayım. Seni düşünüyorum senden uzak bir kente. Biliyorum yine sabah olacak yine güneş doğacak ama sen yanımda olmayacaksın ve hiçbir anlamı kalmayacak. Ancak mutlaka birgün yine yollarımız kesişecek üzülme.Sensiz, sessiz kalbimin derinliklerinden gelen ses 'seni seviyorum, diyor . bu gece uyumak istiyorum artık......
Tuzlu gözyaşımla hayal etmek yerine rüyamda görmek istiyorum seni ama her seferinde uykumun yarısında uyanıyorum. Çünkü sen benim için her şeyden fazlasın...
