Bir an bile gitme benden …tek bir an…varlığın içimi öyle ısıtıyor ki ,yokluğun acı…
Ne oldu niye bu acı veda gözlerinde, sen de istemiyorsun benim gibi …ama niye dudaklarında o anlamsız ,sevdamıza yakışmayan sözler, ne oldu bize hadi çok uzadı bu ayrılık ,bu sefer ben dönmem inadımdan ,biliyorum deliriyorsun ama yaptığın ….o anlamsız gurur….seni duyar gibiyim şu an hadi ara ben yapamam, bu sefer de şans ver ….der gibisin.
Nereye kadar böyle inatlaşacağız,
Nereye kadar gider bu gurur, bu kapris …
Neden, kime bütün bunlar…
Hani ne oldu herkesin imrenerek baktığı bize …ne oldu yapılan çılgınlıklara ,edilen sözlere,
Tek bir elveda mıydı son bulduran, bu kadar mı zayıftık, vazgeçilmez olan neydi o zaman , duydum seni, durum buraya kadar gelmişken vazgeçilmez olan yokmuş, oysa hep öyle zannettim ben , ne çok yanılmışım, ne çok acımış içim , körmüymüşüm yoksa aptal mı ?
Şimdi gidiyorum diyorsun, olmuyormuş, artık tükenmiş, aynen ben de gidiyorum ben de tükendim, sevgim bitti zaten…
Hayır , yalan söyledim, yapamam ki ,gidemem… gitme, gidersen sadece sen gitmeyeceksin, yarınlarımı da yanında götüreceksin…aşılmayacak engel, çözülmeyecek sorun değil …
Beni duymuyorsun ,görmüyorsun… Gittin…ellerim boş, kalbim sımsıkı senle doluyken gittin…
Hiç inanmadım zaten bunların gerçekliğine , bu sabah uyandığımda hepsinin kabus olması ne müthiş bir şeydi, ne güzeldi uyanır uyanmaz seni arayıp iyi ki varsın demek, senin o uyku mağmuru sesinle günüme başlamak ne müthiş bir şey….sen bilmedin belik ama ben seni bir kere kaybettiğimi gördüm, iki kat değerlimsin artık….
Kabusumdan uyandım, rüyama günaydınnn….
