sen benim kahramanımsın..

evet bakma öyle gerçekten öyle...

hani öpünce uyandıran.. uyutan....

öpünce herşeyi bitiren ve alıp bir başka yere götürenlerden..

ben öyle durmuş bekliyorum seni... el kadar bir evde el kadar insanlarla el kadar aşkla..

bana yettiği kadar..... sana fazla gelen hani..

bişi demicem korkma..

korkutmak yok artık, korkmaktan korktuğumdan hemde...

kabullendim ben böyle, sen saçlarımı okşarken uyuyakalabildim mesela yine

senin tamamen gittiğini sandığım günleri anımsadım ve mutluydum dün gece..

sen hiç söylemesende, benim gibi değilse de vesaire vesaire beni sevdiğini hissettim..

hayır saçlarımı okşarken değil..

beni öperken değil..

sen uyurken hissettim sevdiğini..

hem de tahmin etmediğin kadar.. kabul edemeyeceğin kadar...



ama insan bir labirentteyken nerden bilebilir ki nereye gittiğini

herşeyi görünür yapan biraz uzaklaşmaktı..

ben bana uzak kaldığında gördüm ki mutluyduk biz...

mesela gülümsediklerimiz çoktu..

mesela öpüştüklerimiz çoktu..

şerefine içtiklerimiz..

içimize çektiklerimiz tam öpüşürken..

ve o zaman cüceler umrumda değildi..

kötü kalpli kraliçe ya da diğerleri umrumda değildi..

hikaye bu kadar işte..

masal dediğin bu kadar....

sen öpünce geçmişti

dün de geçti

geçecek hep..