| | Bir gün padisah Vehbi Efendiyi yanina cagirir ve
"Bana öyle bir siir yaz ki bir misrasini okuyunca icimden seni oldurmek,
bir sonrakini okuyunca odullendirmek gelsin" der. Vehbi Efendi siiri yazar.
Iste o siir:
Azm-u hamam edelim, sürtüstürem ben sana,
Kese ile sabunu, rahat etsin cism-u can.
Lal-u sarap icirem ve islatip gecirem,
Parmagina yuzugu, hatem-i zer drahsan.
Egil egil sokayim, iki tutam az midir,
Lale ile sumbulu kâkulune nevcivan.
Diz cokerek onune ilik ilik akitam,
Bir gumus ibrik ile destine ab-i revan.
Salinarak giderken arkandan ben sokayim,
Ard etegin beline, olmasin camur aman.
Kulaklarindan tutam, dibine kadar sokam,
Sahtiyenden cizmeyi, olasin yola revan.
oyle bir sokayim ki, kalmasin disarda hic,
Dusmanin bagrina, hancerimi nagehan.
Eger arzu edersen, ben agzina vereyim,
Yeter ki sen kulundan lokum iste her zaman.
Herkese vermektesin, bir de bana versene,
Avuc avuc altini, olsun kulun saduman.
Sen her zaman gelesin, ben Vehbiye veresin,
Esselamun aleykum ve aleykumessela | |
