HOŞÇAKAL TRENİ
Bir tanımın olmalı senin
Eksik kalmış bir ömür gibi.
Günün bungun saatlerinde çoğalan sesin
Gobi çölünde bir vahadır özlenen
İmgelerle çözersin çerkes saçlarını
söz yangını dingin sulara
Bilirsin, hangi makamı dolamıştır diline
Lila çiçeklerle beklediğin yolcu
Ve
Her kalkışında hoşçakal trenine eklemlediği
Yürek vuruşlarını bırakır
gözleriyle dudaklarının üstüne.
Bu kent üşütmesin gözyaşlarını
Bırak kendi kıyısını dövsün dalgalar
Çiz seslerini parmakaralarına sıkışan çocukların.
Zaman zamanlığını öğrenmiştir artık ve
Raylarda akan hırçın bir akşamdır
yüzüne düşen tebeşir kokulu sancılarla.
Dağlarımızda çiçekler gülüşür
-sıkı tut ellerimi-
Geceler boyu çocuk kahkahaları anlatır bizi
Kulak kesilmiş koyaklar, çılgın çocukları barikatların
Kendine tutuklu bu aşkı kutsamak için.
Ulaşamamak, çürümüş avuntuları kentlilerin
sararmış kağıtlar gibi
Çöp sepetine düşerler, doğdukları yere...
