Koca şehir uyurken
Ayak sesimden utandım
Özlerken ellerinin sıcaklıgını
Yüregim sırılsıklam..
Aglamak ıstemezdim senin için
Bana yakışmayacagını sanırdım
Ama insan
Gözyaşlarına ve
Gönlüne hükmedemiyormuş
Belki gülersin bu halime
İçten içten çığlıklar atarak
Kim bilir
Belki de ‘unut’ dersin
Sanki kolaymışcasına
Yüzümdeki solgunluga bakarak
Dersin belki ‘öl’ diye
Seni bırakıp gidebilsem
Uzaktan da olsa yüzünü görebilsem
Sesini duyup gözyaşı dökebilsem
Ölüme güler geçerim zaten
Bu sevgiyi bu yürek taşıyamıyor artık
Deli olmak istiyorum
Hiç bir şeyi düşünmemek
Elime bir bıçak alıp
Her önüme geleni bıçaklayıp öldürmek
Akan kanlarını izlemek
Deli olmak istiyorum
Aşkı yaşamamak sevgiyi nuutmak
Acıyı hissetmemek
Ama ne fayda degişen bir şey yok
Hep aynı kişiyim aynı Kadirhanım
Ne deliyim ne de degilim.....
MART 2008 