http://img299.imageshack.us/img299/8348/sevdasozlu8zp1.jpg



Senin gözbebeklerinde güneş hiç doğdu mu?
Çözüldü düğümleri boğazımın ve ben avaz avaz aşık oluyorum...
Sabahı doğurana kadar kaldırımlarını saymak şehrinin ya da bir bankta sabahlamak ne adına olduğunu bilmeden,
ikisini de taşısam titreyen elerimde gene de çapa atamaz mıyım sahiline?
Bilirim yağmur olup ıslatsam kanatlarını,
uçamaz kalırsın diyarlarımda.

Bilirim kristallerine değerse güneş ışığı mozaiğinde eririm
ve bilirim dinerse martı sesleri gülüşlerimizden
mutluluk yakalayamadığımız son banliyö olur.
Bir yanda kozamdan yeni çıkmanın şaşkınlığı diğer yanda
bir günlük hayat kapımdayken
gene de gözlerinin izdüşümüne kanat çırpıyorum.
Sensizliğimi sükuta boyanmış utanç duvarlarından söküp çarpsam geceye, sayfaların kararttığımı zihnimi berraklaştırabilir miyim
yada sancılarına razı olup saflığı doğurabilir miyim yetim sabahlarda?
Hadi dişine sıkışmış harfleri salıver de
aşkın en olunmaz halini yaşasınlar yüreklerde...

Yazmama adına verdiğim sözleri gömdüm bu gece.
Demiştim ya sessizlik bir beden büyük geliyor hücrelerime.
Denize döktüğüm kelimelerim cümleler halinde vurmuşlar limanıma.
Bense rıhtımıma korkuluklar örüyorken yakalanmışım fırtınalara
ve duymamışım hayatın ikinci yarı düdüğünü.
Her geceye bir ayrılık saplar da kalırsam şiirsiz,
bil ki surlarımda açtığın gediktendir.
Tut ellerimden de beraber yazalım başlıklarını hayatın
ve adına biz diyelim varmadan sonsuza.
Her bir heceye doğruluk üflerken efsunlayalım kelimelerimizi ki bitmesin bu şarkı.
Hadi aç kollarını da rüzgar sarsın sevgisizliğe kanmış ruhunu…

Ve mürekkep aşka gölgemi vurur…


Cum, 24/11/2006 - 08:08 — Halbarad Kaya

Güzel bir paylaşım olmuş, gönlünüze sağlık.

ellerine sağlık çok güzeldi::):):):)