Çaldığım bütün kapılar yüzüme kapandı birer birer...

Utanıyorum artık. Bir cesaret edip kapıyı çaldım diyelim. “KİM O” sorusuna cevap veremiyorum bu defa.

Ve belki şu an senin içinden geçiyordur kim bilir.. “KİM BU?” diyorsundur... Senin kapını çalmaya bile çekinen, bazen sözlerine, bazen düşüncelerine anlam veremediğin bu insan için...

Çok merak ediyor olabilirsin, olmayadabilirsin... kim olduğumu...

KİM miyim? Bu hayatta sevgiye dair bütün güzel yollardan geçmeyi denemiş fakat nedense umduğu gibi olmamış, gülünü beklerken hayatın hep dikeni batmış,

Yıllardır kandırdıklarını düşündüğü “eş ruh” yalanına ne kadar inanmak istese de bir türlü başaramamış,

Uzun lafın kısası, sevgiyi hiç bilmeyen insanlarda aramış...

“SEVGİ EMEKTİR” demiş biri ona... Hak vermiş ve daha bir hazırmış artık emeği hak eden sevgiye.
Yalnızlığının kuytuluğunda bulduğunu zannedip kaybettiklerini düşünmüş... “Elinde kalanlarla avunmuş” diyecekken... elinde hiçbir şey yokmuş...

Sevgi emektir..
Sevgi iyiliktir..
Şefkatle uzanan dost, sıcak insan eli..

Şimdi uzatsa elini sana biri...
Ne dersin?

Kapı çaldı... “KİM O” deme ne olur. İstersen delikten bak ve beklemediğin biriyse sessiz kal, evde yokmuş gibi davran açma kapıyı....NE OLUR!!!!!

Ya da aç kapıyı.... veya sen bilirsin...


alıntı

tek kelimeyle süperdi

deryadeniz arkadaşıma katılıyorum :D

teşekkuR ederim kızLar yorumLar için..