dogdugumuz günden beri sosyal yaşamda yerimizi alırız.ilk görüp tanıdıklarımız anne babalarımızdır sonra akrabalarımız komşularımız arkdaşlarımız ve çevremizdeki diger kişiler.bunlardan ayrılmak herzaman acı verir insana çekilen acı da çevrendeki kişilerden ayrılmaktan tut anne babandan ayrılana denk büyür.sevdigimiz insanlardan uzaklaşırız yada onlar bizden uzaklaşır.başka bir okula geçmek.dersaneden ayrılmak,mahalleden kopmak.sevdiklerini başka şehirlere ugurlamak yada senin ugurlanman.ve en çok ta ailenden bir şekilde uzak kalman.bunlar kimi zaman yaşamın en can yakan yanıdır.karşıkoyulamadıgı gibi her acıda bizi birazdaha olgunlaştırıp,sevmenin baglılıgın bir o kadar güzel bir o kadar hüzünlü yanını tattırırlar.
hayatı yaşamayı seven mizacımda hayatta gördügüm herşeye alıştımda alışamadım sevmedigim ayrılklara.

zaManLa aLısıyor Insan Ayrılıklara... aRtık taKmıyorum KAfama...! (:

Bahsettiğin açıdan nefreti sanıyorum ki hemen hemen pek çoğumuz taşıyoruz vede yaşıyoruz zaman zaman.KaLıcı oLan ne varki zaten.Lafı fazLA uzatmakta istemiyorum :)
O yüzden diyeceğim şu ki ayrıLıkLarı göz önünde buLundurarak bugünün kıymetini biLmek kadar güzeL birşey oLamaz.

secmeK insanLarin eLindedir..
ben onLarLa oLmayi ve onLarLa yasadigim her ani degerlendirmeyi sectim
iLeride kacirdikLarima pisman oLup dövünmeK istemiorm cünki..

güzel yorumlarınızı keyifle okudum.bir de kafaya takmamak en güzeli de taktıgımız için itiraf oluyor işte=)yoksa kim ister bu acı gerçeklerle yaşamayı