Neden cogu siirLer, yaziLar, hikayeLer hep ayriLik üzerine yaziLir..
nereye bakarsam bakayim..hep ayriLikLa yaziLmis yaziLar görüyorum..
mutLuLuktan cok ayriLikmi, üzüntümü var hayatimizda.. ?

yâr güzel olmalı, olunca civelek olmalı
bahar olmalı bahar, baharda akşam olmalı
bir pencere olmalı, denize karşı
ve her şeyden evvel insan, âşık olmalı
pişman değil, perişan değil
ümitsiz de değil, âşık dediğin
sabırlı olmalı

bu şiiri çok severim... öyle ayrılık şiiride değildir... :tip:


şimdi konuya dönecek olursak millet olarak acıtasyonu üzüntüyo ve bunalımı seven bi milletiz.. o yüzden de böyle şiirler çok yazılıp çok tutuluyo... ( misal arabesk)

hayatımızda acı,ayrılık,hüzün çok olduğu için değil bence...kendi adıma konuşacak olursam acıyı yazıya dökmek daha kolaydır...acıyı yaşarsın ve yüreğin burkulur başkalarıyla paylaşmakta kolay değildir bu yüzden yaşanılan acılar yazıya dökülür...ancak mutluluk öyle değildir...mutluluk paylaşılır sevdiklerinle paylaşırsın hatta tanımadığın insanlarla..bir gülücükle bir merhabayla mutluluk belli edilir...ancak acı,ayrılık,hüzün yalnız yaşanır ve tek dost kağıt kalem gibi gelir insana..bence bu yüzden yazılan şiirler.hikayeler hep ayrılık,acı ve üzüntü üzerinedir...

insan hüzünlü oldu zaman siir yazma hisi cogaliyor bence
o anki duygularin güzel ayrilik siirleri ortaya cikartiyor
bence mutluykene yaza bilen insanlar cok nadir

ayrılık yaşamayan sevgilisiyle mutlu olan insan şiir yazmaz, mutluluktan uçuyor, sevgilisiyle geziyordur o şimdi vakit bulamaz yazmaya :D :D :D :D

Şair'e bağlı birşey bu. Şair'in iç dünyasında buzul, soğuk hakimse tabii ki de mutluluk yazamaz. Okuduğunuz şair'e göre değişen birşey. Her şair aynı yazsaydı olmazdı.

Ben şahsen iyi oLmadığım zamanLarda şiir yazmayı severim..
Ve en güzeL şiirLerimi en acıLı oLduğum zamanLarda yazarım..
İçimdekiLeri anLatmanın en güzeL yoLu budur çünkü..
Kısaca özetLeyecek oLursam;
Bana göre şiir eşittir aşk. Aşk ise eşittir acı.. ;)

Konuya pek yorum yapmıyacağım ama aklıma gelen küçük bi hikayecik yazacağım.

Bir adam hiç bilmediği bir ülkeye seyahate gider.Edebiyata meraklı olduğundan hemen şiirlerini inceler.Bir de bakar ki şiirler hep su üzerine.Su sevgisi,suya hasret,suyun gerekliliği,suyun yararları...Saçma bulmakla beraber merak eder ve bir şaire sorar.Şair şöyle cevap verir.
-Bizim ülkemizde su çok azdır.Zman zaman kıtlık bile yaşanır.Yani biz suya hasretiz.Sudan yoksunuz..Peki sizin şiirleriniz neden hep ayrılık ve aşk üzerine?

Konuya pek yorum yapmıyacağım ama aklıma gelen küçük bi hikayecik yazacağım.

Bir adam hiç bilmediği bir ülkeye seyahate gider.Edebiyata meraklı olduğundan hemen şiirlerini inceler.Bir de bakar ki şiirler hep su üzerine.Su sevgisi,suya hasret,suyun gerekliliği,suyun yararları...Saçma bulmakla beraber merak eder ve bir şaire sorar.Şair şöyle cevap verir.
-Bizim ülkemizde su çok azdır.Zman zaman kıtlık bile yaşanır.Yani biz suya hasretiz.Sudan yoksunuz..Peki sizin şiirleriniz neden hep ayrılık ve aşk üzerine?
GERÇEKTEN ÖYLE bir yerde neye ihtiyacın varsa toplum neyi arzuluyor yada neye hasretse şiirlerde onun üzerinedir..açmısın ekmek üzerine, baskı altındamısın HÜRRİYET ve ÖZGÜRLÜK üzerine olur vs

başkalarının ülkesinde su az oldugundan suya şiirler yazılıyorsa bizde de ayrılıktan yalnızlıktan ziyade sevgiden mutluluktan yana şiirler yazılması gerekir.

Acıyı yazmak niye daha kolaydır.insan mutlulugunu sevdigi kişiyle fazlasıyla paylaşır.onun için çogu zaman yazma geregi duymaz.gelelim hüznünü acısını niye yazması kolaydır çünkü söylemesi kolay degildir ondan yazar.niye söylemesi kolay degil çünkü yüregi mutluluk anlarındaki gibi rahat degildir kah gururdan kıvranır yüregi kah ayrılık düşünceleri yer bitirir kişiyi.

son olarak toparlayacak olursak insan mutlulugu iki, ayrılıgı hüznü de tek kişi yaşar.bazı şairler vardır hatta şair olmadan yazanlar bile çogu yazarak rahatlarlar bir nevi kendilerini deşarj ederler.çogu zaman sevdikleri kişinin bu yazdıklarını bu duygularını bilsin isterler ama cesaretleri yoktur.bu tür yazılar gözyaşlarının vurdugu mühürlerlerle tarihteki hikayelerde yerlerini alırlar.

acı , hüzün ve gözyaşı hayatımızın parçacı artık...

kim ne zaman eLine kaLemi aLsa ya asktan yada dert vuruyor yada pahaLıLıktan iç çöküşLerden terörden ve daha bir cok çirkinLikten...Bunu diyorum çünkü sadece acı ve hüzün şiirLerde değiL normaL günLük hayatımızdada var günLük karaLamaLarımızda makaLeLerimizd eherseyimizde acı var.

Çünkü bizim insanımızı acı bagımLısı acıyı seviyor acımayı seviyor.MeseLa biri acıLı bir yazı yazsın onun için üzüLüyorLar yasadıKLarını buLuyorLar o acıLı yazıda...:rolleyes:

diyeceğim o ki acı ve hüzün yaşam biçimimiz oLdu 2000Li yıLLarda:bilgin:

öpüyorum datLım :muncu:

bunu da anlamıyorum halkımız hüznü acıyı seviyor.halk niye acıyı hüznü sevsin kim mutluluk güzellik refah ve huzur varken bu duyguları sevebilir.halkın gerek ekonomik gerek sosyal gerekse pskolojik seviyesi aşagılarda oldugu için,bir nevi hüzünden acıdan ötesini göremedigi için.evet halk niye hüzünlü film dizi programları izleyip hüznün içinde bir nevi yer alıyor çünkü o anki ruh hali ona uyuyorda kendini tam olarak orda buluyorda ondan.

Kalemimin mutluluğa bulaşması, hayat rengimin değişmesiyle olur. Bu da benim iç-dış dengemi bozar. Sözlerle yaşamasını bilen, hayatı su gibi içer... Belki dikkatinizi çekmemiştir ama bir kitabın satır aralarındaki derin yollarda hiç yürüdünüz mü ömrünüz boyunca... Ayrılığı-hüznü yazmak ta böyle birşey. Düşündüğüm için yazıyorum... Mutluluğu da yazamaz mıyım? HAYIR. Yazarım ama dediğim gibi sistemin değişmesi lazım... Yani Reel hayatta tebessümsüz yaşayamayan hayâ, susacak-yıkık dökük olacak-içe kapanık olacak satırlarda, tebessüm saçacak vs. gibi...

Ayrılıkları hüznü gözyaşını acıyı yazmayı seviyorum. Çünkü; kavuşmayı ahirete bırakıyorum...

VesseLam

Ah be saripaptya! bilmezmisinki ayrılık ölümün diğer adıdır.Bilmezmisinki yakıcıların en şiddetlisidir ayrılık. onun içindir çok şiir var ayrılık üzerine. Ama gel görki hiç bir şair ayrılığı tam olarak tarif edememiş bence.

ALLAH (c.c) seni bizi ve bütün inananları kendi cemalinden, Resulünün sünetinden ve sair sevdiklerimizden ayırmasın.

SAYGILARIMLA...

yorumLariniz icin hepinize cok tesekkur ediyorum arkadasLar.. :cicek:

metruk.. amin cok tsk ederim.. :)

ayriLigin diger adi öLüm.. mutLuLugun diger adi nedir.. yasamakmi askmi sevgimi..
bana kalirsa.. mutLuLugu yasatamiyoruz.. mutLu oLmayi beceremiyoruz.. beLkide mutLuLukLarimiz kisa sürüyor.. ama bunLari kaLeme aLamiyoruz.. yorumLari okurken bisi gözüme carpti.. bir arkadas demiski.. "mutLuLugu herkesle payLasabiLiriz.. ama ayriLigi mutsuzLugu koLay beri payLasamiyoruz.. ve bunun icinde kagida döküyoruz duyguLarimizi.. "
insan mutLu oLunca siir yada yazi yazamazmi.. o anki askini, sevgisinim, özlemini bos bir sayfaya dökemezmi..? yoksa ayriLiga buLdugumuz kadar mutLuLuk sözcükLeri buLamiyormuyuz..?
Bence mutLu oLdugumuzda.. siiri feLan düsünemiyoruz.. beLkide mutLuLugun bir anLik oLdugunu biLdigimiz icin onu doyasiya yasamayi ve her anini yasamayi yegliyoruz..
Ama ayriLikta icimizdeki öfkeyi, kini, aciyi sanki yazdigimiz satirLarLa dindirmek istiyoruz.. nekadar yazsakta nekadar cizsekte dinmiyor.. siir ustune siir yaziyoruz.. ama o aciyi dindiremiyoruz..


yani kisacasi.. soruda oLdugu gibi.. "mutLuLuk nerde?" .. mutLuLuk anLik bisidir.. siirLerde yasatamadigimiz.. beLkide kendimizin biLe inanmakta zorLuk cektigi mutLuLuk.. sadece o anLiktir..

Bencede insanlar acıyı seviyor ama acı çektikleri için değil,kendinden birşeyler buldukları için.Doğru şimdi mutluluk şiirleride var ama okunuyor güzel deniyor içinde acı olan şiirler insanın içine işliyor ve gitmiyor çünkü kendi acılarımızı buluyoruz belki kendi anılarımızı benzetiyoruz yani o şiir biz oluyoruz..acı çekmeyi kimse sevmiyor ama acıyla büyüyoruz..:byby:

mutluluk ve aci insanoglunun vazgecemedigi hatta insan olmanın ana temasi olan 2 duygu mutluluk şiirleride vardirama onu aci yasadiginda bulup okumaz insanlaraciyi seviyormuyuz bence hayır ama her aci cekep dunyada sadece kendisinin aci cektigine inaniyor hale geliyor
ama ne olursa olsun yüzünüzden umut ve beklenti asla eksilmesin saygilar :)

Biraz da yapı meselesi,ben mutlu olmama rağmen yazılarıma bunu işleyemiyorum,mutluluğu yazamıyorum,hep bir hüzün siner satırlara.

başkalarının ülkesinde su az oldugundan suya şiirler yazılıyorsa bizde de ayrılıktan yalnızlıktan ziyade sevgiden mutluluktan yana şiirler yazılması gerekir.

Acıyı yazmak niye daha kolaydır.insan mutlulugunu sevdigi kişiyle fazlasıyla paylaşır.onun için çogu zaman yazma geregi duymaz.gelelim hüznünü acısını niye yazması kolaydır çünkü söylemesi kolay degildir ondan yazar.niye söylemesi kolay degil çünkü yüregi mutluluk anlarındaki gibi rahat degildir kah gururdan kıvranır yüregi kah ayrılık düşünceleri yer bitirir kişiyi.

son olarak toparlayacak olursak insan mutlulugu iki, ayrılıgı hüznü de tek kişi yaşar.bazı şairler vardır hatta şair olmadan yazanlar bile çogu yazarak rahatlarlar bir nevi kendilerini deşarj ederler.çogu zaman sevdikleri kişinin bu yazdıklarını bu duygularını bilsin isterler ama cesaretleri yoktur.bu tür yazılar gözyaşlarının vurdugu mühürlerlerle tarihteki hikayelerde yerlerini alırlar.

katılıyorum.İçim dolup taşıyor bazen.Güzel bişeyler yazmak istiyorum.Alıyorum kağıdı kalemi elime.Dalıyorum farklı alemlere ve yazıyorum.Bittikten sonra okuyorum bi baştan sona şiiri.Yine ayrılık,acı,hasret var her satırında...

insan mutsuz olunca evliyalaşıyor ve birden garip garip sözler geliyor aklına nerey görse yazıyor ana bi bakmıssın siir oluyo destan oluyor ; mutlu olunca zaten hayatın siir oluyor hayatına yazıyosun baska yere ne gerek var

mutluyken Kİmse Şİİİr Yazma İhtİyaci Duymaz Zaten Ayrilik HÜzÜn Mutsuzluk Özlem Gİbİ Duygular OluŞtuĞunda İnsanlar Duydularini Hİslerİnİ KaĞida DÖkmek İsterler Oyuzden Şarki Ve Şİİrlerİn ÇoĞu AŞki AyriliĞi Anlatir

yaw insan mutluyken zaten bir problemi olamaz.
mutluluğunu dile getircek birşeyler yazsada çok fazla şecenek yoktur.
acıysa insanın dilini çözer gibi birşey.düşüncelere dalar insan.bir çare arar ve zor anlarını anlatmak dile getrmek ister.
mutluyken düşüncek zaten tek şey yine mutluluğundur.bunun içinde zaten sevmek üzerine birçok şeyler yazılmış

genelleme olarak baktığımda herkesin yorumu aynı noktaya varıyor şiirin doğması duyguların kabarmasından iç dünyamızda birşeylerin birikmesinden geliyor.şiir veya yazıt duyguların en iyi ifade edilebildiği yerdir.kimisine göre kâğıt ve kalem en iyi dosttudur bende olduğu gibi yazarak rahatladığım söylenebilir en çokta hüzün şiirleri geliyor sonuna...

mutluğuğa dair yazılacak şey çok fazla olmasına rağmen. Acının şiddedi büyüktür. İnsan canı yanınca haykırır aldanınca isyan eder, Yani acıların gürültüsü çoktur sesi fazla duyulur. En büyük aşk bile sessizce hısız gibi gelir, ama giderken talan eder yakar yıkar ve öyle gider