sagopakajmer
14-08-2006, 20:22
Çoğumuz (genellikle de erkekler) duygularını saklamanın daha doğru olduğunu sanıyoruz.
Ne kadar yanılıyoruz değil mi? Oysa sevgi beslenmeli, karşılıklı özveriyle desteklenmeli.
Her gün yeni bir sürpriz için çaba sarf edip sevgiyi yaşatmak için emek vermeli.
Ama ne yazık ki evliliklerde garanti gözüyle bakıp hiç emek
harcamadığımız gibi hesapsızca tüketip, har vurup harman savuruyoruz sevgileri.
Ne yazık...
Oysa ne zor bulunur seviler. Özellikle karşılıklı olanı yakalamak ne küçük bir olasılık.
Ama kaybetmek ne kadar kolay ve çabuk.
Koca bir sevginin katili oluveriyoruz çarçabuk. Bence sevi katilleri de yargılanmalı ve
cezaya çarptırılmalı. Çünkü kapanması ve onarımı olanaksız bir ton yara bırakıyor ardında.
Sonra bir ton da yaralı insan. Öleceğiz zannedip ölmüyoruz acısından.
Ama sürüm sürüm sürünüyoruz. Sonrasında yeni sevdalara kuşkuyla bakıp olası
mutluluklara kapatıyoruz pencerelerimizi. Korunmak adına anlamsız
kaçak güreşler daha da yoruyor insani.
Şöyle kararlı, tutup koparıverecek, ayaklarımızı yerden kesecek kadar cesur
birini bekleyip ömür tüketiyoruz. Bir de bakıyoruz ki yolun sonuna gelivermişiz.
Ne çabuk geçmiş zaman. Ne kolay tüketilmiş sevdalar. Ne hesapsız harcayıp ne
derin yaralar açmışız.Bir o kadar yara da biz edinmişiz hayattan. Hayatin son durağında,
mevsim çoktan kısa dönmüş, gelecek vasıtayı bile kestiremez olmuşuz.
Neyin adına peki?..
Ahh Korunma iç güdüsüyle sakladığımız seviler ahh...
Üstelik taze tüketilmesi gerekirken saklamaya kalkıştığımız, hem de saklama koşullarına da
uyulmadığından çürümüş,
kokuşmuş, çürüdükçe de etrafını çürütmeye devam eden, tümörleşen, duygu
depocukları ne çok canimizi acıtmış. Bize sunulmadan bayatlamış ve sunulduğunda da
besin zehirlenmesine yol açmış seviler. Hayat ne bayat noktasına gelmişiz bu yüzden.
Ve ne kadar geç kalmışız hayata.
İşte hayat bu.
Ben de galiba hayat ne bayat noktasında, gelecek vasıtayı kestiremiyorum artık.
Umarım siz tazeyken tüketmeyi becerebilirsiniz duygularınızı ve hayat
arkadaşınızı besin zehirlenmesinden kurtarırsınız. Çok mutlu olmanız dileğiyle....
--
Can Dündar
Ne kadar yanılıyoruz değil mi? Oysa sevgi beslenmeli, karşılıklı özveriyle desteklenmeli.
Her gün yeni bir sürpriz için çaba sarf edip sevgiyi yaşatmak için emek vermeli.
Ama ne yazık ki evliliklerde garanti gözüyle bakıp hiç emek
harcamadığımız gibi hesapsızca tüketip, har vurup harman savuruyoruz sevgileri.
Ne yazık...
Oysa ne zor bulunur seviler. Özellikle karşılıklı olanı yakalamak ne küçük bir olasılık.
Ama kaybetmek ne kadar kolay ve çabuk.
Koca bir sevginin katili oluveriyoruz çarçabuk. Bence sevi katilleri de yargılanmalı ve
cezaya çarptırılmalı. Çünkü kapanması ve onarımı olanaksız bir ton yara bırakıyor ardında.
Sonra bir ton da yaralı insan. Öleceğiz zannedip ölmüyoruz acısından.
Ama sürüm sürüm sürünüyoruz. Sonrasında yeni sevdalara kuşkuyla bakıp olası
mutluluklara kapatıyoruz pencerelerimizi. Korunmak adına anlamsız
kaçak güreşler daha da yoruyor insani.
Şöyle kararlı, tutup koparıverecek, ayaklarımızı yerden kesecek kadar cesur
birini bekleyip ömür tüketiyoruz. Bir de bakıyoruz ki yolun sonuna gelivermişiz.
Ne çabuk geçmiş zaman. Ne kolay tüketilmiş sevdalar. Ne hesapsız harcayıp ne
derin yaralar açmışız.Bir o kadar yara da biz edinmişiz hayattan. Hayatin son durağında,
mevsim çoktan kısa dönmüş, gelecek vasıtayı bile kestiremez olmuşuz.
Neyin adına peki?..
Ahh Korunma iç güdüsüyle sakladığımız seviler ahh...
Üstelik taze tüketilmesi gerekirken saklamaya kalkıştığımız, hem de saklama koşullarına da
uyulmadığından çürümüş,
kokuşmuş, çürüdükçe de etrafını çürütmeye devam eden, tümörleşen, duygu
depocukları ne çok canimizi acıtmış. Bize sunulmadan bayatlamış ve sunulduğunda da
besin zehirlenmesine yol açmış seviler. Hayat ne bayat noktasına gelmişiz bu yüzden.
Ve ne kadar geç kalmışız hayata.
İşte hayat bu.
Ben de galiba hayat ne bayat noktasında, gelecek vasıtayı kestiremiyorum artık.
Umarım siz tazeyken tüketmeyi becerebilirsiniz duygularınızı ve hayat
arkadaşınızı besin zehirlenmesinden kurtarırsınız. Çok mutlu olmanız dileğiyle....
--
Can Dündar