http://img105.imageshack.us/img105/3412/nelicquele3tu.jpg


Ayrilik ne biliyormusun?
Ne araya yollarin girmesi,
ne kapanan kapilar,
ne yildiz kaymasi gecede,
ne ceplerde tren tarifesi,
ne de turna katari gökte.

Insanin içini dökmekten vazgeçmesi ayrilik!

Ipi kopmus boncuklar gibi yollara döktügü gözlerini,
birer damla düs kirikligi olarak toplamasi içine.
Ardinda dünyalar isiyan camlar dururken,
duvarlara dalip dalip gitmesi.
Türküsünü söylecek kimsesi kalmamak ayrilik.
Saçina rüzgar, sesine isik düsürememek kimsenin.
Çiçekçilerden uzaga düsmesi insanin yolunun.
Günesin bir ceza gibi dogmasi dünyaya.
Iki adimdan biri insanin, sevincin kundakçisi,
hüznün armasi ayrilik.

O küçük ölüm!

Usta dokunuslarla bizi büyük ölüme hazirlayan.

Ayrilik, o köpüklü öpüslerin ardindan gidip agzini yikadiginda baslamisti.
Ben bulutlari gösterirken,
“bulmacanin bes harfli yemek sorusuna” yanit aramanla halkalanmis,
“Askin sarabinin agzini açtim, yar yüzünden içti murt bende kaldi”
türküsü tenimde dügümlenirken, odadan çikisinla yolunu tutmus,
Daglarda öldürülen çocuklarin fotograflarini bir kenara itip,
“bu etegin üstüne bu bluz yakisti mi?”
diye sordugunda varacagi yere varmisti çoktan.

Simdi anliyormusun gidisinin neden ayrilik olmadigini,
bir yapragin düsmesi kadar ancak, acisi ve agirligi oldugunu.
Bir toplama isleminin sonucunu yazmak gibi bir deger tasidigini.
Bosluga bir bosluk katmadigini, kar yagdirmadigini yaz ortasinda....

Ne mi yapacagim bundan sonra?

Ayak izlerimi silmek için sana gelen bütün yollari tersinden yürüyecegim önce.
Siir yazmayacagim bir süre,
Fotograflarini günese koyacagim, bir an önce sararsinlar diye.
Hediyelik esya satan dükkanlarin önünden geçmeyecegim.
Senin için biriktirdigim yagmur suyunu, bir gül agacinin dibine dökecegim.
Falci kadinlara inanmayacagim artik.
Trafik polislerine adres sormayacagim,
Gelecege isik düsüren bir gülüsle gülmeyecegim kimseye....

Ne yapacagimi saniyorsun ki?

Tenin tenime bu kadar sinmisken,
ömrüm azala azala önümden akarken,
gittigin gerçek bu kadar herkese benzerken..
Senin korkularini, benim inceligimi doldurup yüregime,
biraktigin boslugu yonta yonta binlerce heykelini yapacagim.

http://img115.imageshack.us/img115/4117/cisyabygunfighter60ce.jpg


Gittin geri dönmeyeceğine yeminler ederek
Ve çok sürmeden geri geldin sebep neyse?
Şaşırma sakın
Ne yapacağımı
Nasıl davranacağımı bilmediğime.
Sen gidince
Öylesine acılar çektim
ve öylesine çelişkilere düştüm ki
şaşıyorum hâlâ ölmediğime.

Tâ o zaman anlamıştım
ve söyleyememiştim
yanlış adrese geldiğini gözlerinin
ve bakışlarının yanlış kapıyı çaldığını.
Girmene izin vermiştim içeri
yanlışlığı bile bile.
Bel ki sende…!
anlamış ama
cesâret edememiştin
ya da kabul ettirememiştin gerçeği kendine.

yüregine sagLik bitanem :cicek:

Sağol bitanem.....

Her yağmur sen olursun yüreğimde
Her ıslandığımda içimdeki sokaklarını hüzün kaplar, sel basar
Ve ben …
Ağlamalarım gözükmesin diye yağmurda buğulanır gözlerim
Zihnim boş bakışlarım öteleri soluklar
Ayrılığın boğazımda bin düğüm.
Gönlümde hazan iklimleri
Bir eylül sabahı gibi yalnızlığım.
Şimdi neden yaşıyorum bilemiyorum.
Sensizlik boğazıma geçmiş ip gibi
İçimde sızı..
Gözlerimde ayrılığın acıları
Yüzümde çizgileri
Titreyen ellerime sözüm geçmiyor artık
Titreyen kalbime teskin olamıyor hiçbir ümit şarkısı
Oysa hiçbir acıda kalbim bu kadar ağırlaşmamıştı
Hiç bu kadar koymamıştı
Sessizliğim çığlık olur okyanus ötesi sevdama
Yaslandığım yüreğin yok yüreğimde
Senden bana bir ızdırap kaldı ki tarifsiz
Zemheri bir fırtınaya gebe gelecek günlerim
Yaktığım resimlerin değil,kalbim
Yüreğim üşüyor,canım yanıyor
Ne yalan söyleyeyim sensizlik bana çok koyuyor.
Senden sonra…
İçimdeki ağaçlar yıkıldı
Yapraklar düştü
Alnıma acı diye ayrılık yazıldı.
Kapattı tüm baharlar kapılarını
Gönlüme kalın kalın kilitler düştü
Zaman sustu
Yaşananlar bir düştü
Kalemim ayırılıklara küstü
Senden sonra…

Ne gariptir şu ayrılık günleri..
Bir dosttan da, düşmandan da ayrılsan Nedense bir tuhaf oluyor insan Derin bir sızı giriyor içeri Son bir defa bakarken caddelere Dükkanlara, evlere, kahvelere Hatıra yüklü kervanlar geçiyor Dolu dolu gözlerinin önünden Bu son yadigar mı bir ayrılık gününden Ne unutulmaz zamanlar geçiyor Ağır ağır biz farkında değilken Gökler masmavi, yaprak yemyeşilken Sen istediğin kadar unutulmaz de Bu son dakika, bu vakitsiz yağmur Unutulur, azizim unutulur Başka ne yapılır böyle bir günde Kapanan bavul, çivilenen sandık Ve sonra kuru bir "Allaha ısmarladık!"

Sen üzülme bana sevgilim,

idare ediyorum işte
İttire ittire götürüyorum hayatı
bilinmezliği ile...
Sen üzülme suskunum diye.
Söküklerini dikiyorum gecenin.
Ay ile yıldızları birleştiriyorum,
Gök ile güneşi,

martılar ile denizi, güzel ile çirkini...
Yaşam ile ölüm arasındaki bu maratonun
Son finalini koşuyorum nefes nefese.
Sen üzülme ara sıra ağlıyorum diye
Adına yazdığım tüm şiirleri fırlatıp attım da denize
O canımı yaktı biraz.... Yoksa iyiyim ben.
Kızma bana gecenin karanlığına takılıp kaldım diye
Merak etme; güneş bana da doğacak
Beni de yakacak, içimi yeniden ısıtacak
Denizin tuzu tenimi ısıracak
Huzur; giyilmemiş bir elbise gibi
Ruhumu sımsıkı saracak.
Gelmek istersen yeniden bana
Kapım açık tüm sevdalara
Geleceğin zaman haber ver
Ya da dokun yüreğime
Gün ışığı aydınlığında

Sen gittin.. Bir zifiri karanlık, bir zından yalnızlığı, ağır bir boşluk bıraktın geride. Gittin ve dönmeyeceksin bir daha. Haklısın gidişinde, bu aşkı bitirmekte haklısın. Tek söz söyleyemedim. Yüzüne bakamadım. Karşında ağlamadım. Eridim, tükendim, bittim. Sonsuzlukta bir insan nasıl olur.. sesi soluğu nasıl duyulur?

Elveda aşkım.. Elveda sevgilim. Sen kendini hiç böyle gereksiz, böyle değersiz, böyle yapayalnız hissettin mi? Ayrılık ölüm kadar acı ve soğuk.Aynalara bakıyorum. Aynada gördüğüm ben değilim. Gözlerim cehennem ateşi.. dudaklarım mühürlenmiş. Ellerim titriyor. Yüreğim kızgın demirlerle dağlandı. Yokluğunun bedeli çok ağır sevgilim.

Sevinçlerim, hayallerim, umutlarım, renkli dünyam elveda.. Elveda yaşamak.. Yaşamın anlamı elveda. Kimse farkında değil yokluğunun. Sensiz ne hallerde olduğumu kimse bilmiyor. Anlamıyor yitip giden bir aşkın kederini.

Düne kadar en yücesini yaşadım mutluluğun, ayaklarımın altından kayıp gidiyordu toprak, denizlerin ovaların üstünde uçuyordum. Güneş kadar yakındı bana aşk. Güneş kadar sıcak ve parlak. Bıraktın birdenbire, kanatlarım kesildi. Hızla çakıldım yere, boşluğun içindeyim, şimdi hiçbir şeyim.Oysa dünyanın en zenginiydim. Bütün çiçekler bizim için açardı, bizim için ballanırdı meyveler, ekinler bizim için bereketli, sular bizim için çağlardı. Şimdi toz duman içinde kızgın bir çöldeyim. Yönümü yolumu şaşırdım. Sam rüzgarlarına bıraktım gövdemi, sürüklenmekteyim.

Sen bensiz nasılsın, bilmiyorum. Rahat mısın, mutlu musun, bu kadar çabuk beni unutur musun?.. Nasıl birden mazi olursun?

Düne kadar gözlerinden aşkı içtiğim, dudaklarında yüreğimi erittiğim, uğruna bıçaklar çekip dünyaya meydan okuduğum ey sevgili nerdesin? Kimlesin?.. kimlerlesin?.. Kimlerle oynaşır gönül eğlersin? Ben burada, terk edip gittiğin yerdeyim.

Elveda aşkım.. Elveda birtanem.. Elveda sevgilim! Elveda sana..

ne sen geç kaldın
nede ben erkenim sana
şimdi
şu anda
bir sevme zamanındayız anla
tutki bir aşkın gündoğumundayız daha
bir sevdanın seherinde yada
daha ağarmadı henüz inan
yüregimizin tan yeri bile
daha günaydın demedik güne ve güneşe
hele gelsin gül sabahlarımız
o zaman tutarız çetelesini
bir ömrü bir ömre eklemenin
yada çekip gitmenin
iyisimi
günü
güneşi
ve sabahı bekle
bekle menekşe yüreklim bekle
al bir al umut benden
umutsuzluğuna ekle

bilki menekşe yüreklim
hüzün gözlüm bilki
ben gidersem sana üzünçler kalır
sana mor hüzünler
içinde hicranın çoğalır
ben gidersem gözlerinde
bir çift gök ırmak kurur
gözlerinde kırmızı yağmurlar sağnaklanır
ben gidersem yüregin burkulur
ellerin kanar en vefalı yerinden
katran gecelere sığmaz hasretin
çığlığın bir özlemin kıyısına vurur

bilki menekşe yüreklim
hüzün gözlüm bilki
sen gidersen aklım ziyandır benim
aklım beni yok sayar inan
bu can deli divanen olur hemencecik
sürüm sürüm sürünürüm
sen gidersen erken bir ölüm
ecel olur
ayrılık olur gelir beni bulur
yokluğun beni canevimden vurur
sen gidersen ben ölürüm

sen gitme
ben kalayım sevdigim
orada o yürekte
o en derin yerinde
sense cigerim ol
göksümün sol kafesinde
iyisimi ayrılıklar gitsin
özlemler gitsin
hasretler
beklemeler
ve bir daha dönmesin geriye

gitme ben kalayım
bu sevbdanın ömrü güzel olsun
bu sevdanın ömrü uzun olsun sevdigim

menekşe yüreklim gitme
gitme hüzün gözlüm ne olur
bakarsın bu sevda bu aşk
ve bu ölesiye sevme
sende can bulur

Zamanı durdurdun sen...
Ayrılığı ekledin sonbahara
Mevsimin bütün bulutları,
Gözlerimde birikti de
Ben yağamadım bakışlarına...

Söyle!
Hangi güneş
Baharı getirecek şimdi bana?
Kadehimiz ayrılağa kalkmadı ki hiç
Ben nasıl içebilirim yokluğuna...

Belki,
Zamansızdı sevgim
En az gidişin kadar!
Elde değil bu.
Sen hiç eylülde sevip de
Vakitsiz hüzünlere beyaz bayrak salladın mı?
Bilemezsin sevdiğim...
Nasıl da koyuyor adama güzün geri kalanı...

Doğduğum gündeyim şimdi.
Yoksun...
Bir başıma içip,
Kağıda gidişini karaladım...
Hazanda sevmek akıl kârı değilmiş sevgili
Anladım...

yarım kalmış , çaresiz..
sevdaların ilk acısındayım..
yaralanmış , kırılmış..
kalplerin son sancısındayım..
senin için dökülen...
gözyaşımın her damlasındayım..
sevmeye küsmüş yüreğinin...
tam ortasındayım..
kalbim kırık , umutlarım tükenmiş...
yıkılmış hayallerim..
yüreğim yasta , gözlerim yaşlı..
boş kalmış ellerim..
sevgim ağır , şarkılar hazin...
mezar olmuş gecelerim..
yıkılmış , dertli , ümitsiz..
çaresizim , sensizim , divaneyim..
gün gelirde ağır gelirse yaşamak..
yıkılırsa dünyan başına..
olaki kırılırsa bir gün kalbin..
kalırsan kimsesiz bir başına..
çekip giderse senin gibi.. acımadan..
ağlama sakın kıyma gözyaşına..
yıkılma sen sakın benim gibi..
gel ben hala beni sensizliğinle..
bıraktığın yerdeyim..

Korka korka değil usul usul değil
Elim yüreğimde çarpa çarpa geldim
Aç kapıyı bak ne diyeceğim
Bir senin ellerinden bir senin gözlerinden
Dişlerinden dudaklarından
Nergisler ocak ayında açtı
Kendimden bahsetmeyeceğim
Yediveren güllerden duvarlardan sarkan güllerden
Çocuklardan sabah erken okula giderlerken
Atlardan bahsedeceğim
Kan ter içinde atlardan
Aç kapıyı bak ne diyeceğim
Ne kadar küsülü çocuk varsa barıştırdım oynuyorlar
Tam kırk çeşit sarmaşık gül buldum penceremin dibinde açacak

Ekinleri dolu vurmadı çekirge gelmedi kurak olmadı
Yorgunum demiyeceğim bir evimiz olsa demiyeceğim
Yüreğim daralıyor demiyeceğim

Bir baksan gözlerime başını çevirmeyeceksin
Yürüyüp gitmeyeceksin elini çekmeyeceksin
Bir baksan gözlerime
Dağda yakılmış ateşler göreceksin
Aç kapıyı kim geldi bak
Bak nasıl havalandı güvercin
Açmam diyemezsin artık
Aç.

Yoksun…
Sana dokunabilmekten ne kadar uzaktayim.Sevdigim
Yoksun.Yoksun dokunamadigim gerçegim…
Eylül’e isyan gibi yasadiklarim ve yasattiklarim…
Bir kördügümdeyim, oyle bir sitemki…
Oyle bir isyan
Gücüm tükeniyor…
Yalnizlik, sessizlik,,,Sensizlik
Zoruma gidiyor artik…
Gülmeyi unutuyorum sen yokken
Siyahin gölgesinde kaliyor yüzüm
Kalbimde kara bulutlar ;
Yanaklarima kara gözyasi olarak düsüyor…
Acidan bogazimda dügümlenirken hasret,
Usüyorum, titriyorum, seni ariyorum…
Nefes almak istemiyorum sensiz,
Zaman dursun, akmasin gözlerini görmeden…
Saray gözlüm…
Gözlerin mutluluk diyari.,
Kalbin en büyük hazinem…
Ey verilmis sözüm, edilmis yeminim
Söyle en büyük hayal degil mi EYLüL
En büyük umut…En büyük istek…
Tutkum, kaderim, alin yazim, yüregim
Güzel günlerin olacagina inandik
Bu yürek öyle bi baglandi ki sana
Oyle bi güvendi…
Kaynagim, birikintim, yesil irmagim
Bana sevdanin rengini anlatmani
Yasatmani istiyorum…
Hasret, ayrilik, özlem
Simdi ask oldu…
Bu günlerde geçicek cennet gözlüm, korkmuyorum
Aklimda bir sonbahar günü
Yapraklar dökülürken, icimde bir yapragin yeserecegi ve
O yapraga Eylül adini koyacagimiz gün var !…
Bu yüzden korkmuyorum beklemekten,
Simdi nerde oldugunu bilmiyorum ama ;
Birgun nerde olursam oluyum beni bulacagini, yanimda olcagini
Biliyorum…
Cok gecikme, çok bekletme beni
Olur mu ?…

AYRILIK

Önce bir gidiş bileti alınır.
En uzak en dönüşsüz olanından.
Çünkü masalsı olacaktır ayrılıklar.
Ayaklar giderken eller arkanda gizlice pişmanlık kırıntıları dökecektir.
Yolun boyunca.
Ayrılıkların bir gideni olur.
Yüzüne vuran rüzgara karşı.
Bir de kalanı.
Kaldığı yerde sabitliğini korumaya çalışan.
Oysa ki şartlar en ağır zamanındadır.
Geceler uzun değil sabahlar hala karanlıktır.
Onca devrik cümle kurulmuş boğazdaki düğüm çözülmemiştir.
Uzaktır.
Yanın dışında her yer uzaktır.
Her aldığın nefesle kaybettiğindir zaman ; zaman her attığı adımdır gidişine,
Uzaktır.
Ve hala kurulmamış cümleler çoktur.
En son kurulanlar yetişememiş gidişine, kırıntılarına yağmıştır peşinden
Umut fakirin ekmeği değil, kendini kandıramayışınla kavgandır.
En baba yüklem yalandır.
Durum her şarkının seni anlatması değil, dair olduğun bir şarkı kalmamasıdır.
Aşktan ayrılık çıkarıldığında geriye sen kalmıyorsa; Ya geriye kalanla tanışıp, alışıp, kabullenilir.
Ya da tanışıp eyvallah denir.
Elinde kalanla aceleyle kurulmamış cümleler yanına alınıp koşarak aynı yerde kalınır.
Boş kağıtlar alınır ele sahne yoktur.
Taktiksiz, taklitsiz kimse için, kimsesiz
Doğaçlama sevilir ölesiye.

Ersin Türkdogan