Beyaz Güvercin
27-01-2007, 20:22
Seni üzmemek uğruna çektiğim acıları hiçe saydım.Hüzün koskoca bir yumruk oldu bana reva gördüklerinden sonra...Yutamadım...Yutkunamadım...Ne uğruna sevmişim seni? Ne için inanmış,güvenmişim aşkına? Geçeklere açınca gönül pencereni,gözümü gönlümü,ruhumu karartan bir gece başladı bu aşk hikayemde.Acıyla irkildi yüreğim.Benim sevdiğim sen değildin ki.Bu sen olamazdın....
Ağırmış ihanetin yükü.Kilolarla,tonlarla ölçülemeyecek kadar ağırmış.Her şeye katlanırdı belki bu yürek ama ihanet bıçağını yerse bir kez ölürdü,yok olurdu,hiç olurdu...
Ne kadar sabretmişti düşüncem sensiz gecelerde...Ne kadar özlemişti yüreğim yokluğunda seni...Her şeye boyun eymişti sevdam...Ta ki sen koca bir balyozla bu camdan kalbi darmadağın edene dek...Ta ki ihanet prangasını ayaklarıma vurmaya çalıştığını görene dek....Taa ki canım bildiğim senin,can evime can düşmanım olduğunu,apaçık ve aç bir canavar olduğunu görene dek....
Çok mu yakıştı onursuzluk bu sevdaya söyle ! Çok mu zordu yüreklerimizde beslenen çiçekleri dostluk anestezisi ile uyuşturup acıtmadan,kanatmadan ,sessizce ama yüreklice koparıp birbirimize geri vermek.Çok mu zordu insanca vedalaşmak..Ve yıllar sonra karşılaştığımızda sessizce selamlaşmak?....Ya da anımsayıp tozlu anıları gülümsemek...Bir yerlerde o meçhul eski sevgilinin de gülümsediğini yüreğinde sıcacık hissedip te gülümsemeni bir güvercin kanadına takıp kimsecikler duymadan sevdiğine yollamak...
Evet ayrıldık ...Ayrılıkların en isyankarıyla..Yüreğimde nefret tohumlarıyla...Bir aşka yapılabilecek en onursuz,en rezil,en çamur bitişle...İHANET le anıldık....Koca bir damga yedi masum sandığımız aşk...Utancından yemin etti yüreğime...Bir daha habersizce gelip yerleşmeyecek gönül tahtıma...
Şimdi git !!! Giderken yüreğime ektiğin tüm sevgilerin cansız küllerini de al yanına...İçimde sana dair güzel olan hiç bir zerre bırakmadığına emin olarak...İhanetinle,çirkinliğinle gurur duyarak...Durma GİT!!...Bir daha çıkma hayat yoluma...Bu dünyamda yerin yok artık...Ahiretteyse vereceğin çok hesabın olacak bunu da bilerek GİT...
Ağırmış ihanetin yükü.Kilolarla,tonlarla ölçülemeyecek kadar ağırmış.Her şeye katlanırdı belki bu yürek ama ihanet bıçağını yerse bir kez ölürdü,yok olurdu,hiç olurdu...
Ne kadar sabretmişti düşüncem sensiz gecelerde...Ne kadar özlemişti yüreğim yokluğunda seni...Her şeye boyun eymişti sevdam...Ta ki sen koca bir balyozla bu camdan kalbi darmadağın edene dek...Ta ki ihanet prangasını ayaklarıma vurmaya çalıştığını görene dek....Taa ki canım bildiğim senin,can evime can düşmanım olduğunu,apaçık ve aç bir canavar olduğunu görene dek....
Çok mu yakıştı onursuzluk bu sevdaya söyle ! Çok mu zordu yüreklerimizde beslenen çiçekleri dostluk anestezisi ile uyuşturup acıtmadan,kanatmadan ,sessizce ama yüreklice koparıp birbirimize geri vermek.Çok mu zordu insanca vedalaşmak..Ve yıllar sonra karşılaştığımızda sessizce selamlaşmak?....Ya da anımsayıp tozlu anıları gülümsemek...Bir yerlerde o meçhul eski sevgilinin de gülümsediğini yüreğinde sıcacık hissedip te gülümsemeni bir güvercin kanadına takıp kimsecikler duymadan sevdiğine yollamak...
Evet ayrıldık ...Ayrılıkların en isyankarıyla..Yüreğimde nefret tohumlarıyla...Bir aşka yapılabilecek en onursuz,en rezil,en çamur bitişle...İHANET le anıldık....Koca bir damga yedi masum sandığımız aşk...Utancından yemin etti yüreğime...Bir daha habersizce gelip yerleşmeyecek gönül tahtıma...
Şimdi git !!! Giderken yüreğime ektiğin tüm sevgilerin cansız küllerini de al yanına...İçimde sana dair güzel olan hiç bir zerre bırakmadığına emin olarak...İhanetinle,çirkinliğinle gurur duyarak...Durma GİT!!...Bir daha çıkma hayat yoluma...Bu dünyamda yerin yok artık...Ahiretteyse vereceğin çok hesabın olacak bunu da bilerek GİT...