Lokman bir köle idi. Efendisi onu çok severdi. Öyleki, bir şey yiyeceği zaman onunla beraber yesin isterdi. Bir gün Efendiye bir kavun hediye ettiler. Efendi hemen Lokman'ı çağırttı. Lokman gelince, Efendisi kavundan bir dilim keserek ona ikram etti. Lokman bu ikramı afiyetle yedi. Efendi kavundan bir dilim daha kesti ve yine Lokman'a verdi. Lokman kavunu yine gayet iştahla yedi. "Lokman kavunu çok seviyor galiba" diye düşündü efendi. Ve tek bir dilim kalana kadar böyle böyle bütün dilimleri ona ikram etti. Lokman'da herbir dilim iştahla yedi. En son dilime gelince efendisi:
"Bakalım nasıl tatlı bir kavunmuş bu" diyerek ısırdı. Ancak ısırır ısırmaz ağzının içini adeta ateş kapladı. Kavun o derece acıydı. Acısından bir süre ne yapacağını bilemeyen efendi, nice sonra Lokman'a
"Ey benim canım, sen nasıl oldu da böyle acı bir şeyi tatlı tatlı yedin bitirdin?" diye sorunca, Lokman'dan şu cevabı aldı:
"Ben senin elinden bunca zamandır öyle tatlı nimetler yedim ki, şimdi bu elinle verdiğin için "Yiyemem acıdır " demeye utandım.

Senden gelen acıdan feryat edersem, yüzlerce defa toprak başıma saçılsın. Şükürler bağışlayan elinin tatı bu kavunda nasıl acılık bırakır? Sevgiden acılar tatlılaşır. Sevgi yüzünden bakırlar altın olur. Sevgi ile tortular durulur, arınır.Sevgiden dertler şifa bulur, sağlığa kavuşur. Sevgi yüzünden ölü dirilir. Sevgi yüzünden padişah köle olur. Sevgi yüzünden dikenler suzan olur. Mevla ona olan sevgimizi bu hadde getirmeyi bizlere ihsan etsin.


gerçi bu hikayeyi bileniniz vardır ama ....

Alah razı olsun paylaşım için..

Sevgiden acılar tatlılaşır. Sevgi yüzünden bakırlar altın olur. Sevgi ile tortular durulur, arınır.Sevgiden dertler şifa bulur, sağlığa kavuşur. Sevgi yüzünden ölü dirilir. Sevgi yüzünden padişah köle olur. Sevgi yüzünden dikenler suzan olur. Mevla ona olan sevgimizi bu hadde getirmeyi bizlere ihsan etsin.