abc
27-06-2007, 16:18
Seni bilmeyenler neyi bilir? Senin kadr ü kıymetini bilmeyenler neyin kadr ü kıymetini bilir? Seni bilmeyenler kendini nasıl bilir? Kendini bilmeyenin kendini kaybetmekten başka yolu yoktur. Kendini kaybeden neyi bulur?
Diyelim ki buldu, bulduğu kimin olur?
Kendinin olmaz, çünkü "kendi" yok artık, kendi kayıp.
Kendini kaybedenin kazandığı hiçbir şey olamaz.
Kazanmaktan söz etmek için önce bir "kazananın" olması şart.
Seni bilmeyen haddini bilmez. Haddini bilmeyen Allah karşısındaki yetersizliğini, küçüklüğünü, acziyetini bilmez. Sadece haddini değil, kıymetini de bilmez.
Eşya karşısındaki kıymetini, dünya karşısındaki değerini,makam,mal,servet karşısındaki şerefini bilir.
Ya Rab! Seni anlamak ne büyük saadet!
Seni anlamak hayatın anlam ve amacını anlamaktır.
Seni anlamak ölümün hayatın öbür yüzü olduğunu anlamaktır.
Seni anlamak cennet ve cehennemin "ilahi adaletin" tecellisi olduğunu anlamaktır. Seni anlamak, var oluşun Rahmetin eseri olduğunu anlamaktır.
Seni anlamak, kulluğun en büyük şeref ve itibar olduğunu anlamaktır.
Seni anlayanın tek iftiharı vardır: Sana kul olmak.
Seni anlayanın tek izzet kaynağı vardır: Senin kendisine Rab olman.
Seni anlayanın bitmez tükenmez bir imkânı vardır: İman...
Seni anlayanın nükleer bir güç merkezi vardır: Kalp...
Seni anlayanın bitimsiz bir serveti vardır: Kanaat...
M.İslamoğlu
İnsanoğlu,özü itibarıyla iyi bir varlıktır.Ondan kötülük sadır olması,
özündeki bu iyiliği işine,eşine,hayatına,yoluna,
yoldaşına taşıyamamasından kaynaklanır.
Peki niçin taşıyamaz?
Kendini kaybettiği için.Kendini kaybeden kendini bilmez.
Kendini bilmeyen haddini bilmez.Haddini bilmeyen,
kadrini ve kıymetini bilmez.Bunları bilmeyenin kula
ve eşyaya kul olması da,kulları kendine kul etmeye
kalkması da her an mümkündür.
İnsanoğlu yaratılmışlar içerisinde bilgiyi en çok üreten ve
kullanan varlıktır.Fakat bu meziyetine rağmen bir de zaafı vardır:
Yine yaratılmışlar içerisinde en çok unutan varlık da insandır.
Unutur.Kendisini unutur.Haddini ve hududunu unutur.
Her haddini bilmezlik aslında unutmanın sonucudur.
İnsanoğlunun unutması sadece dışındaki varlıklarla sınırlı kalmaz.
Bizzat kendisini unutur.Bu unutma o derekeye varır ki,
artık kendisine “şah damarından yakın olanı” unutur.
O, Allah’tır; yani yaratıcısı,var edeni, her şeyini borçlu olduğu
ve O’nsuz hiçbir şey olduğu zat.
Şah damarından yakın olanı unutan, şah damarını dünden unutur;
değil mi?
M.İslamoğlu
İktidarsız imanların, mü'min yüreklerde mahkum olduğu bir çağda,
"özgür bir iman"a kavuşabilmenin yolu, Allah Rasulü'nün çağrısına uymaktan geçiyor. Bu çağrıyı tekrarlıyoruz " imanlarınızı yenileyiniz !"
İmanların tahrif edildiği bir yerde gerisini saymaya bilmem gerek var mı?
İman, insanlık tarihinin etrafında döndüğü eksen,bir mü'minin hayatının ve eylemlerinin muharrik gücüdür. Bu nedenle imanın tahrifi dinin tahribi anlamına gelmektedir. Çünkü din insanların hayatını anlamlandıran ve onlara ebedi mutluluğun yollarını gösteren ilahi bir müessesedir.
Bu müessesenin ayakta kalabilmesi ise İMAN ile mümkündür.
İmanın tahrifi, kimlik bunalımını da beraberinde getirmiştir. Bugün ümmeti oluşturan fertlerin en büyük sorunu şahsiyet sorunudur.
Bu da iman zaafiyetinden kaynaklanmaktadır.
İman zaafa uğrayınca şahsiyet de zaafa uğramış, artık hak-batıl, iman-küfür, mü'min-kafir ayrımları inandığını iddia eden insanların gözünde tanımlayıcı olma özelliklerini yitirmişlerdir. Bunun sonucunda fertler müslüman oluşlarıyla iftihar etmek şöyle dursun, küfre muhabbet beslemeye, hatta gıpta etmeye başlamışlardır.
Kimlik bunalımı adını verdiğimiz bu şahsiyet kaybı küffarın İslam ümmeti üzerindeki velayet ve vesayetini doğurmuştur. Oysaki Kur'an, kafirlerin mü'minlerin üzerindeki velayetini şiddetle reddeder.
M.İslamoğlu
Diyelim ki buldu, bulduğu kimin olur?
Kendinin olmaz, çünkü "kendi" yok artık, kendi kayıp.
Kendini kaybedenin kazandığı hiçbir şey olamaz.
Kazanmaktan söz etmek için önce bir "kazananın" olması şart.
Seni bilmeyen haddini bilmez. Haddini bilmeyen Allah karşısındaki yetersizliğini, küçüklüğünü, acziyetini bilmez. Sadece haddini değil, kıymetini de bilmez.
Eşya karşısındaki kıymetini, dünya karşısındaki değerini,makam,mal,servet karşısındaki şerefini bilir.
Ya Rab! Seni anlamak ne büyük saadet!
Seni anlamak hayatın anlam ve amacını anlamaktır.
Seni anlamak ölümün hayatın öbür yüzü olduğunu anlamaktır.
Seni anlamak cennet ve cehennemin "ilahi adaletin" tecellisi olduğunu anlamaktır. Seni anlamak, var oluşun Rahmetin eseri olduğunu anlamaktır.
Seni anlamak, kulluğun en büyük şeref ve itibar olduğunu anlamaktır.
Seni anlayanın tek iftiharı vardır: Sana kul olmak.
Seni anlayanın tek izzet kaynağı vardır: Senin kendisine Rab olman.
Seni anlayanın bitmez tükenmez bir imkânı vardır: İman...
Seni anlayanın nükleer bir güç merkezi vardır: Kalp...
Seni anlayanın bitimsiz bir serveti vardır: Kanaat...
M.İslamoğlu
İnsanoğlu,özü itibarıyla iyi bir varlıktır.Ondan kötülük sadır olması,
özündeki bu iyiliği işine,eşine,hayatına,yoluna,
yoldaşına taşıyamamasından kaynaklanır.
Peki niçin taşıyamaz?
Kendini kaybettiği için.Kendini kaybeden kendini bilmez.
Kendini bilmeyen haddini bilmez.Haddini bilmeyen,
kadrini ve kıymetini bilmez.Bunları bilmeyenin kula
ve eşyaya kul olması da,kulları kendine kul etmeye
kalkması da her an mümkündür.
İnsanoğlu yaratılmışlar içerisinde bilgiyi en çok üreten ve
kullanan varlıktır.Fakat bu meziyetine rağmen bir de zaafı vardır:
Yine yaratılmışlar içerisinde en çok unutan varlık da insandır.
Unutur.Kendisini unutur.Haddini ve hududunu unutur.
Her haddini bilmezlik aslında unutmanın sonucudur.
İnsanoğlunun unutması sadece dışındaki varlıklarla sınırlı kalmaz.
Bizzat kendisini unutur.Bu unutma o derekeye varır ki,
artık kendisine “şah damarından yakın olanı” unutur.
O, Allah’tır; yani yaratıcısı,var edeni, her şeyini borçlu olduğu
ve O’nsuz hiçbir şey olduğu zat.
Şah damarından yakın olanı unutan, şah damarını dünden unutur;
değil mi?
M.İslamoğlu
İktidarsız imanların, mü'min yüreklerde mahkum olduğu bir çağda,
"özgür bir iman"a kavuşabilmenin yolu, Allah Rasulü'nün çağrısına uymaktan geçiyor. Bu çağrıyı tekrarlıyoruz " imanlarınızı yenileyiniz !"
İmanların tahrif edildiği bir yerde gerisini saymaya bilmem gerek var mı?
İman, insanlık tarihinin etrafında döndüğü eksen,bir mü'minin hayatının ve eylemlerinin muharrik gücüdür. Bu nedenle imanın tahrifi dinin tahribi anlamına gelmektedir. Çünkü din insanların hayatını anlamlandıran ve onlara ebedi mutluluğun yollarını gösteren ilahi bir müessesedir.
Bu müessesenin ayakta kalabilmesi ise İMAN ile mümkündür.
İmanın tahrifi, kimlik bunalımını da beraberinde getirmiştir. Bugün ümmeti oluşturan fertlerin en büyük sorunu şahsiyet sorunudur.
Bu da iman zaafiyetinden kaynaklanmaktadır.
İman zaafa uğrayınca şahsiyet de zaafa uğramış, artık hak-batıl, iman-küfür, mü'min-kafir ayrımları inandığını iddia eden insanların gözünde tanımlayıcı olma özelliklerini yitirmişlerdir. Bunun sonucunda fertler müslüman oluşlarıyla iftihar etmek şöyle dursun, küfre muhabbet beslemeye, hatta gıpta etmeye başlamışlardır.
Kimlik bunalımı adını verdiğimiz bu şahsiyet kaybı küffarın İslam ümmeti üzerindeki velayet ve vesayetini doğurmuştur. Oysaki Kur'an, kafirlerin mü'minlerin üzerindeki velayetini şiddetle reddeder.
M.İslamoğlu