İçimde yaşattığım sevgin, duymak istediğim sevgin, sıradan kelimelerden oluşan bir paylaşım değil, çorak topraklarda, asfalt kenarlarında kendiliğinden açan çiçekler gibi, bir kelebeğin saçlarıma konması gibi, doğanın insanlara bir armağanı gibi. Sana verebileceğim bu sevgi, maddenin yada cismin birleşmesi değil, bu sanki ruhun sahibine ait olduğunu hissetmesi ve yüreğinin onu her yerde hissetmesi, bu yaşamda ve bu şartlarda sevgiye gönül veren insanların verebilecekleri bu kadar, ötesi olmuyor, ama pes etmemeliyiz, pes etmeyeceğim. Belki de bir süre yazmamalıyım, bu yazılar sana olan yüreğimdeki sevgiyi daha köklü ve bağlayıcı kılıyor, yüreğime hep neden sorduruyor, artık nedenlerle örülmüş bir soru yumağı istemiyorum, durmadan insanlar değişiyor, hayat değişiyor, insanların duyguları değişiyor ama ben senin yüreğim için değerli ve önemli olduğunu biliyorum bu asla değişmeyecek. Benim yüreğimde sevgi ve hüzün bir arada yaşıyor, ama ben sana hüzün olmak istemiyorum, ben sadece senin mutluluğunu ve seni istiyorum. Önceleri ben sadece bu yüreğe dokunabilen bir sevgi istiyordum, bu yüreği anlayan bir sevgi, şimdiyse sevginin mutlu tarafına geçmiş gibiyim her zaman benim yüreğimdesin ayrılmaz ve en özel yerindesin, hayat farklı zaman ve mekanlarda karşılaşmamızı sağlasaydı her şey farklı olur muydu bilemiyorum ama bizim dışımızda bizim de yaşamak zorunda olduğumuz bir hayatımız var, her şeye rağmen sen bu hayatın parçası olduğun için ben bu hayatı çok seviyorum.

her şeye rağmen sen bu hayatın parçası olduğun için ben bu hayatı çok seviyorum.

Ruhsarım YüreĞine, EmeĞine SağLık canıSım.. :)

Usanmak, vazgeçmek, umursamamak... Bu üç kelime eğer bu sırayla dizilmişse
artık bir insan yaşamında, sevilmeyi özlemeye başlamıştır o insan. Sadece
şefkatli bir ses ve o sesin tek birhecesi bile yeter yağmurlu bir günü
güneşli bir gün yapıvermeye... Karşımdaki suretin durgunluğu tanıdık...
Usanmaktan vazgeçmişliğe uzanan bir koridorda; ağlamadan, söylenmeden,
gözünü
kırpmadan oturuyor.. Mutsuz olması için hiçbir sebep yok oysa. Bir işi, bir
evi, ailesi, geliri, ve sairesi, ve
sairesi var... Hayatın beyaz, kalın resim kâğıdına benzeyen ilk gününde,
kurşun kalemle bir
çırpıda çizilmiş ilk taslağında ne varsa hepsi tamam yani. İş boyamaya
geldiğinde, içlerini
doldurmak gerektiğinde başlıyor bütün mesele... "Daha ne istiyorsun?"
diyorlar. Oysa o kelime,
"Daha"; ne korkunç, ne büyük, ne yıkık bir köprüdür. O kadar yıkıktır ki;
döküntüsü tıkamıştır
zaten bütün yolları... Şimdi, oturduğu yerden kalkmadan yapıyor yapmak
zorunda olduklarını. Ve
hiç de mutluluk duymuyor mutluluk duyması gerekenlerden... Her şeyin, her
ilişkinin, her adamın,
her kadının, her günün bir şekilde "aynılaşması" yoruyor aslında. Kırmızı
ışıkların uzun,
yeşillerin kısa olması, üzerinde uzlaşılmış her meselenin sonunda rengini
kaybetmesi, "asansörü
ve 24 saat sıcak suyu olan her dairenin" ultra lüks sayılması gibi... Yani
son derece sıradan,
yani sadece olması gerekenin olduğu her durumun; şükran duyulması gereken
bir halmiş gibi
sunulması... Ve en çok da aza kanaat ettikçe "hiç"in reva görülmesi
usandırıyor... Sonra
vazgeçiyor anlaşılmayı, aranmayı, özlenmeyi beklemekten... Kırılanı,
örseleneni, dağılanı düzeltmekten ve gün üstüne gün koyup biriktirmekten...
Birikmiş öfkeleri bilemekten vazgeçiyor...
Artık o, koridorda öylece otururken umursamıyor daha önce bugüne sebep
olanların tekrara
düşmesini. Öyle ya; daha ne istiyor ki? "Asansörü ve sıcak suyu varken" ve
her şey ultra lüks
diye pazarlanırken?.. Kurşun kalemle eskizi çizilmiş ve sonradan
renklendirilmiş bir hayatın ne
eksiği olabilir ki? Renkleri uyumsuz ve solgun olsa ne çıkar?...

Sadece "sevilmek" harekete geçirir donmakta olan bir kalbi. Ve hızla çarpan
bir kalptir her
seferinde, dünya üzerindeki onca güzel şeyin sebebi... Yani... Sızlayan
yerinden sevmeye
başlamalı bir insanı. Sevdiği kadar da sevilmektir zaten bir acının yara
bandı...

her şeye rağmen sen bu hayatın parçası olduğun için ben bu hayatı çok seviyorum
ADAŞIM .. nERDEN BuLURsn böle gusel şeyhler bilmemki..
sabah sabah yuzm gönlum şenlendi.
saOlasan. MuCx

İnCm pErm yüreğine sapLık .. Sevdiği kadar da sevilmektir zaten bir acının yara
bandı... ."