PaçoSS
24-08-2007, 20:23
Adını nezaman duysam...
Nezaman birileri adını ansa...
Bir kor düşer yüreğime,
Bir telaş alır bedenimi...
Sen olmadığını bilirim aslında...
Elimde değil!
Ya oysa diye dönüp bakarım her sefer!
Bilirim bilmesine ya,
Umudum yeşerir ismini duyduğum an;
Dayanamaz döner bakarım...
O yabancıyı görünce,
Telaşım birden hüzne dönüşür...
Dalar giderim bir anda...
Bilmediğim,kimsenin uğramadığı biryerlere...
Tüm seslerin sustuğu...
Tüm renklerin,usulca maviye dönüştüğü...
Tüm sokaklarında,
Tüm ağaçlarında,
Ve taşlarının,
Ve çiçeklerinin...
Toprağının her zerresinde adının yazdığı...
Sen kokan,
Tüm tabiyatın beceriksizce sana benzememeye çalıştığı...
Çok uzak şehirlere...
Beklerim ne yapacağımı bilmeden;
Beklerim yapayalnız...
Beklerim...
Kaybolmuş küçük bir çocuk kadar çaresiz,
Endişeli,ürkek,ağlamaklı...
Unutmaya,geri dönmeye çabaladıkça kaybolurum şehrin maviliğinde.
İsmin dökülür titreyen dudaklarımdan sessizce...
Kiminlesin,neredesin...diye düşünmeden...
Beni duyacağına,koşup geleceğine öyle inandırırımki kendimi...
Öyle bir özlem kaplarki bedenimi;
Gözlerim ıslanır
Yüreğim ıslanır!İçim parçalanır!
Yüzün hayalimden gitmek bilmez...
Adını nezaman duysam...
Sihirli bir sözcüğün tılsımına kapılmışçasına
Sen diye haykırır tüm hücrelerim
Ellerimi göğe açar yalvarırım;
"Duy beni Allah'ım!Onu bana geri ver!" diye
Adını nezaman duysam...
Ben,ben olmaktan çıkar sen olurum...
Seni görür,seni duyar,seni düşünür,seni anlatırım...
Adını nezaman duysam...
Unutup kim olduğumu,
Kah gözlerin olurum.......
Kah saçların...
Adını nezaman duysam...
Mecnun olurum...
Çölün ortasında saklı bir damla su olsan...
Ölüme inat...
Arar seni bulurum...
BuRaK ÇeTinKaya
Nezaman birileri adını ansa...
Bir kor düşer yüreğime,
Bir telaş alır bedenimi...
Sen olmadığını bilirim aslında...
Elimde değil!
Ya oysa diye dönüp bakarım her sefer!
Bilirim bilmesine ya,
Umudum yeşerir ismini duyduğum an;
Dayanamaz döner bakarım...
O yabancıyı görünce,
Telaşım birden hüzne dönüşür...
Dalar giderim bir anda...
Bilmediğim,kimsenin uğramadığı biryerlere...
Tüm seslerin sustuğu...
Tüm renklerin,usulca maviye dönüştüğü...
Tüm sokaklarında,
Tüm ağaçlarında,
Ve taşlarının,
Ve çiçeklerinin...
Toprağının her zerresinde adının yazdığı...
Sen kokan,
Tüm tabiyatın beceriksizce sana benzememeye çalıştığı...
Çok uzak şehirlere...
Beklerim ne yapacağımı bilmeden;
Beklerim yapayalnız...
Beklerim...
Kaybolmuş küçük bir çocuk kadar çaresiz,
Endişeli,ürkek,ağlamaklı...
Unutmaya,geri dönmeye çabaladıkça kaybolurum şehrin maviliğinde.
İsmin dökülür titreyen dudaklarımdan sessizce...
Kiminlesin,neredesin...diye düşünmeden...
Beni duyacağına,koşup geleceğine öyle inandırırımki kendimi...
Öyle bir özlem kaplarki bedenimi;
Gözlerim ıslanır
Yüreğim ıslanır!İçim parçalanır!
Yüzün hayalimden gitmek bilmez...
Adını nezaman duysam...
Sihirli bir sözcüğün tılsımına kapılmışçasına
Sen diye haykırır tüm hücrelerim
Ellerimi göğe açar yalvarırım;
"Duy beni Allah'ım!Onu bana geri ver!" diye
Adını nezaman duysam...
Ben,ben olmaktan çıkar sen olurum...
Seni görür,seni duyar,seni düşünür,seni anlatırım...
Adını nezaman duysam...
Unutup kim olduğumu,
Kah gözlerin olurum.......
Kah saçların...
Adını nezaman duysam...
Mecnun olurum...
Çölün ortasında saklı bir damla su olsan...
Ölüme inat...
Arar seni bulurum...
BuRaK ÇeTinKaya