Bir karınca vardı arkadaşlarından uzak,
Çalışıp tek başına yaşayacak.

Kış olmadan yiyecek toplamalı,
Belki biraz da çabuk olmalı.

Saatlerce yürüyor karıncacık evin içinde,
Yiyeceğini bulabilsin diye.

Derken buluyor uzaklarda bir bezelye
Sırtlıyor onu zevkle, evine götürmek üzere.

Saatlerce yürüyor sırtındaki yükle,
Tam evini görmüşken alnındaki teriyle,

Dikkatsiz biri karıncanın üstüne basıyor,
Şimdi zavallı orada kalakalıyor.

Bu dünya insanların diye düşünürken
Her yer kararıveriyor, gözündeki son damla ile

Şimdi kalan geriye;
Bomboş bir yuva,
Karıncacık ve
Ezilmiş bir bezelye..

(Şiirlerimi kimseyle paylaşmadım şimdiye kadar. Sadece kardeşim annem ve birkaç arkadaşım. Umarım beğenirsiniz.)