freebot
28-08-2007, 17:14
Tarihe şerefler veren erler anılırken
Yükselmede ruh en geniş âlemlere yerden
Bin rayihanın feyzi sarar ruhu derinden
Geçmiş gibi Cennet'teki gül bahçelerinden...
MÜCAHİD
Bir azm, eğer iman dolu bir kalbe girerse,
İnsan da, o imandaki son sırra ererse,
En azgın ölümler ona zincir vuramazlar...
Volkan gibi coşkun akıyor durduramazlar...
Rabbimden iner azmine kuvvet veren ilham...
Peygamber'i rü'yada görür belki her akşam...
Hep nur onun iman dolu kalbindeki mihrab,
Kandil olamaz ufkuna dünyadaki mehtab...
Kar, kış demez, irkilmez, üzülmez, acı duymaz...
Mevsim bütün ömrünce ılık gölgeli bir yaz...
Cennet'teki âlemleri dünyada görür de,
Mahvolsa eğilmez sıra dağlar gibi derde...
En sarp uçurumlar gelip etrafını sarsa,
Ay batsa, güneş sönse, ufuklar da kararsa,
Gökler yıkılıp çökse, yolundan yine dönmez!...
Ruhundaki imanla yanan meş'ale sönmez!...
Kalbinde yanardağ gibi, iman ne mukaddes!...
Vicdanında her an şunu haykırmada bir ses:
Ey yolcu! Şafaklar sökecek durma, ilerle.
Zulmetlere kan ağlatacak meş'alelerle...
Yıldızlara bas, çık yüce âlemlere yüksel!
İnsanlığı kurtarmaya Cennet'ten inen el!..
Allah'tır onun yârı, mürebbisi, velisi;
Andıkça bütün nur oluyor duygusu, hissi!
Yükselmededir marifet iklimine her an,
Bambaşka ufuklar açıyor ruhuna Kur'an...
''Kur'an'' ona yâdettiriyor "Bezm-i Elest"i-.
Âşık, o tecellinin ezelden beri mesti...
Vazife başında ve cihad meydanında iken şu mısralar, lisan-ı halidir:
Şahlanan bir ata benzer, kırarım kanlı gemi,
Sinsi düşmanlara, hâşâ, satamam benliğimi...
Benliğimden uzak olmaktır esaret bence,
Böyle bir zillete düşmek ne hazîn işkence...
Ebedî vuslatın aşkıyla geçer her ânım...
Dest-i kudretle yapılmış kaledir imanım,
Bu mukaddes emelimden ne kadar dilşâdım,
Görmek ister beni Cennet'te şehid ecdadım...
Ruhum oldukça müebbed, ebedîdir ömrüm,
En büyük vuslata Allah'a çıkan yoldur ölüm.
Ruhun bu ihtiyacını söyler akan sular,
Kur'ana her zaman beşerin ihtiyacı var.
Ali Ulvi KURUCU
Yükselmede ruh en geniş âlemlere yerden
Bin rayihanın feyzi sarar ruhu derinden
Geçmiş gibi Cennet'teki gül bahçelerinden...
MÜCAHİD
Bir azm, eğer iman dolu bir kalbe girerse,
İnsan da, o imandaki son sırra ererse,
En azgın ölümler ona zincir vuramazlar...
Volkan gibi coşkun akıyor durduramazlar...
Rabbimden iner azmine kuvvet veren ilham...
Peygamber'i rü'yada görür belki her akşam...
Hep nur onun iman dolu kalbindeki mihrab,
Kandil olamaz ufkuna dünyadaki mehtab...
Kar, kış demez, irkilmez, üzülmez, acı duymaz...
Mevsim bütün ömrünce ılık gölgeli bir yaz...
Cennet'teki âlemleri dünyada görür de,
Mahvolsa eğilmez sıra dağlar gibi derde...
En sarp uçurumlar gelip etrafını sarsa,
Ay batsa, güneş sönse, ufuklar da kararsa,
Gökler yıkılıp çökse, yolundan yine dönmez!...
Ruhundaki imanla yanan meş'ale sönmez!...
Kalbinde yanardağ gibi, iman ne mukaddes!...
Vicdanında her an şunu haykırmada bir ses:
Ey yolcu! Şafaklar sökecek durma, ilerle.
Zulmetlere kan ağlatacak meş'alelerle...
Yıldızlara bas, çık yüce âlemlere yüksel!
İnsanlığı kurtarmaya Cennet'ten inen el!..
Allah'tır onun yârı, mürebbisi, velisi;
Andıkça bütün nur oluyor duygusu, hissi!
Yükselmededir marifet iklimine her an,
Bambaşka ufuklar açıyor ruhuna Kur'an...
''Kur'an'' ona yâdettiriyor "Bezm-i Elest"i-.
Âşık, o tecellinin ezelden beri mesti...
Vazife başında ve cihad meydanında iken şu mısralar, lisan-ı halidir:
Şahlanan bir ata benzer, kırarım kanlı gemi,
Sinsi düşmanlara, hâşâ, satamam benliğimi...
Benliğimden uzak olmaktır esaret bence,
Böyle bir zillete düşmek ne hazîn işkence...
Ebedî vuslatın aşkıyla geçer her ânım...
Dest-i kudretle yapılmış kaledir imanım,
Bu mukaddes emelimden ne kadar dilşâdım,
Görmek ister beni Cennet'te şehid ecdadım...
Ruhum oldukça müebbed, ebedîdir ömrüm,
En büyük vuslata Allah'a çıkan yoldur ölüm.
Ruhun bu ihtiyacını söyler akan sular,
Kur'ana her zaman beşerin ihtiyacı var.
Ali Ulvi KURUCU