Açlık miydemizden geçti
Yüreğimize tamamen yerleşti
Gözlerimiz herşeyi hep gördü
Kader ise önümüze çelikten bir çit ördü

Elimizi uzatıp birşey alamadık
Karnımızı dersen hiç doyuramadık
Göz yaşlarımız bir pınar oldu
Yüreğimizden ise bir yanardağ doğdu

Elimizden bir tutan olmadı
Yüzümüz ise hiç gülmedi
Güneşten başka sıcaklık görmedik
Kış günlerinde soba bile yakmadık

Bir gün tenceremiz dolu dolu kaynamadı
İçinde oturmak için evimiz bile olmadı
Ağladık sızladık ama el açamadık
Hep aç açıkta kaldık

Hayatımıza bir son vermesi için
El açıp Allaha yalvardık
Yaşadıklarımızı hep kadere saydık
Sonunda da kendi kendimizden utandık


Celal Uğur