Efendim (sav)

Remzin gül-i rânâ, tahtın Makam-ı Mahmud’dur Efendim!
Ne olur bir kerecik cemâlini seyrettir Efendim!

Nideyim dünyanın bağını, hem gülünü-bostanını,
Sensiz, değil dünya, cennet bile gurbettir Efendim!

Kovma kapından, dîdelerinle nazar kıl yüreğime,
Bir bakışın, solgun gönlüme ziynettir Efendim!

Dururum kapının eşiğinde, yok ki varacak yüzüm,
Hiç olmazsa, ölmüş kalbime nûrunu hissettir Efendim!

İstemez gönül; baharın bülbülünü, dünyanın gülünü,
Sensiz rûy-i zemin, yurt değil, firkattir Efendim!

Yüz binlere gelirsin, rüyada veya hâl-i yakazada
Bana da gel bir gün, nûrun gönlüme sıyânettir Efendim!

Ateşlere at, gecelere sat, kızgın çöllere sal gedanı,
Yeter ki bir gül, bu bana Hak’tan inâyettir Efendim!


İrfan Karabulut