BonJuk
09-09-2007, 14:47
GİDİYORUM ÇÜNKÜ SENİ ÇOK SEVİYORUM
Bugün telaşla fırlamıştım yatağımdan..''Aman Allahım okula geç kaldım''.Saatin zili çalmış ama ben duymamışım.Annem de okula gidip gitmediğimi umursamadığı için beni uyandırma gereği duymamış.Yataktan fırladığım gibi üniformamı giymeye koyuldum.Zilin çalmasına 15 dakika var ve ben kahvaltı bile yapmadım.Üstelik evden okula koşarak bile 15 dakikada ancak gidebiliyorum.O gün hangi derslerin olduğuna bile bakmadan attım kendimi sokağa..Koşar adımlarla okulun bahçesine kadar geldim.Bahçede tek bir öğrenci kalmamıştı.Hızla 4.katta olan sınıfıma çıktım.Dersin ne olduğunu bile bilmiyordum.Kapıyı vurdum içerde matematik öğretmenim mediha hanım vardı.İçeri girmemle sınıfta bir kahkahanın kopması bir oldu,sadece öğretmenim gülmüyordu.Arkadaşlarımın beni göstererek kahkahalara boğulduğunu görünce bende kendime baştan aşşağı bakmadan edemedim.''Of yaa gömleğimin düğmesini yanlış iliklemişim''...Bozuntuya vermemek için bende gülmeye başladım ama ne gülmek...
Matematik öğretmenimin yüzünde hala en ufak bir mimik belirtisi yoktu.Yerime oturmak için haraket ettim ama gelen sesle birden irkildim...Gelen ses öğretmenime aitti.''Sana yerine oturmanı kim söyledi''dedi.Ne diyeceğimi bilmez bir halde kafamı yere eğdim.Zaten arkadaşlarımın kahkahaları beni olabildiğince utandırmıştı birde öğretmenimin beni bu şekilde ikaz etmesi beni iyice bozmuştu.''Geç kaldığım için özür dilerim öğretmenim,saat çalmış ama ben duymamışım afedersiniz''dedim.Öğretmenimin gözlerinden çıkan ateşi görebiliyordum.Sanki bir şeye kızmıştı ama sinirinide benden çıkartmaya kararlıydı.Bana ''çık çabuk dışarıya derse girmiyorsun''dedi.O kadar içine kapanık biriydimki itiraz etmeye bile utanıyordum.Arkadaşlarım aralarında konuşup gülüşmeye devam ediyordu.Sınıftan çıkarken sanki bu sınıfa son gelişimmiş gibi baktım ve oradan hızla ayrıldım.Gözlerimden akan yaşlara engel olamıyordum.Gözlerimi gömleğimin kollarına silerek çevremdeki insanların ağladığımı farketmelerini istemiyordum..Elimden gelse bağıra bağıra ağlayıp rahatlayacaktım.Birden omzumda bir el belirdi.Korkuyla arkama döndüm..Takım elbiseler içinde,ela gözlü,esmer,hoş giyimli bir adam bana gülümsüyordu.''Neden ağlıyorsun güzel bayan''dedi.Şarmıştım çünkü ilk defa bir erkek bana güzel olduğumu söylüyordu.Ona karşı nedensiz bir güven oluştu içimde.''Anlatmayacakmısın ne olduğunu''dedi.Anlatmak içimi dökmek istiyordum ama çevredeki gözler beni rahatsız ediyordu.''Bie yere oturalımmı''dedim...Beraber bir çay bahçesine gittik.Ona 16 yaşına kadar neler yaşadığımı teker teker anlattım.Babamın alkol komasına girip öldüğünü beni aklı gelip giden annemle ve 4 kardeşimle beraber bıraktığını,bir lise öğrencisi olduğumu nerdeyse herşeyi anlatmıştım ona...
Anlattıklarıma oda çok hüzünlenmişti.Bende ağlamaklı perişan bir şekilde çayımı yudumluyorum.Artık birazda olsa rahatlamıştım.İnsan konuşarak rahatlar derlerdide inanmazdım.Saat baya geç olmuştu artık eve gitmeliydim.Bnei eve bıraktı be hiç bişey söylemeden oradan uzaklaştı.Bütün gece onu düşündüm acaba bir daha bu hoş beyi görebilecekmiydim??
Okula gitmek için hazırladım ve bu defa telaş yapmama bile gerek kalmadan evden çıktım.''Olamaz!bu o adam,dün akşama kadar omzunda ağladığım beni eve bırakan adam''.Nasıl sevinmiştim anlatamam.Beni görmeye gelmişti.O gün okula gitmedim onunla beraber sokak sokak ele ele gezmiştik.Ben aşık olmuştum galiba.İçim kıpır kıpır ilk defa bir erkekle konuşuyorum ve o bana sevgi dolu,aşk dolu gözlerle bakıyor.O günden sonra hiç okula gitmedim ve bir akşamda evi terk edip o hoş beyin benim için kiraladığı eve taşındım.Okul derdi yoktu,kardeş derdi yoktu çok rahattım.Tek sorun sevdiğim adam geceleri yanımda kalamıyordu.Hep iş toplantıları oluyordu...Ama ben bunada razıydım çünkü çok mutluydum...
Birgün kapı çaldı.O gün bizim tanışma yıldönümümüzdü.Evet tanışalı tam bir yıl olmuştu.Kapıyı açtığımda karşımda hoş giyimli saçı boyalı havalı bir kadın çıktı.''Buyrun kime bakmıştınız''dedim.Kadın hiçbir şey söylemeden içeriye girdi.Ağıza alınmayacak hakaretlerle beni aşşağılamaya iteklemeye başladı.Şaşkındım ne yapacağımı bilmez bir halde bakıyordum kadına.Meğer bu kadın benim aşık olduğum adamın 12 yıllık eşşiymiş.Üstelik bir erkek birde kız çocukları varmış.Dünya başıma yıkılmıştı.''Nasıl böyle bir şey olabilirdi,ama biz evelenecektik 18imi doldurmamı bekliyorduk...İnanamıyorum,inanmakda istemiyorum''O kadar sözün arasında canımı acıtan tek bir söz olmuştu.''Yavrularımı babasız bırakacaksın mutlumusun''O an ölmek istedim.Ben böyle bir insan değilim.Ben hiç bir çocuğu babasız bırakamam...Kadın kapıyı çarptı ve çıktı.Beni ölü ruhumla bıraktı ve gitti...
Aradan geçen yarım saat sonrada sevdiğim geldi.Karsına iş seyahati için şehir dışına çıkacağını söylemiş olmalıki bana bu gece yanımda kalacağını söylemişti.Ona hiçbir şey belli etmeden güzel bir yemek yedik.Saatlerce dans ettik.Bu gece çok güzel olmalıydı,olduda...Sabaha karşı daha sevdiğim uyanmadan kalktım ve hazırlandım.Onu saatlerce izledim ama o uyanmadan gitmeliydim.Onu çocuklarından ve eşinden ayıramazdım.Küçük bir notla birlikte evden ayrıldım.Sevdiğim uyanmıştı..Yatağın üzerine bıraktığım notu buldu ve okumaya başladı..''Sevmek bazen vazgeçmektir ela gözlüm.Sen bana unutamayacağım bir yıl yaşattın teşekkür ederim.Seni o kadar çok seviyorumki bu senden yeri geldiği zaman vazgeçebilecek kadar kuvvetli.Git ela gözlüm,karına,çocuklarına git..Onların benden çok ihtiyacı var sana.Gidiyorum sevdiğim çünkü seni senden çok seviyorum...Küçük sevgilin''
Hayat bir gül ise dikenleri hakikat yaprakları mutluluktur....
Bugün telaşla fırlamıştım yatağımdan..''Aman Allahım okula geç kaldım''.Saatin zili çalmış ama ben duymamışım.Annem de okula gidip gitmediğimi umursamadığı için beni uyandırma gereği duymamış.Yataktan fırladığım gibi üniformamı giymeye koyuldum.Zilin çalmasına 15 dakika var ve ben kahvaltı bile yapmadım.Üstelik evden okula koşarak bile 15 dakikada ancak gidebiliyorum.O gün hangi derslerin olduğuna bile bakmadan attım kendimi sokağa..Koşar adımlarla okulun bahçesine kadar geldim.Bahçede tek bir öğrenci kalmamıştı.Hızla 4.katta olan sınıfıma çıktım.Dersin ne olduğunu bile bilmiyordum.Kapıyı vurdum içerde matematik öğretmenim mediha hanım vardı.İçeri girmemle sınıfta bir kahkahanın kopması bir oldu,sadece öğretmenim gülmüyordu.Arkadaşlarımın beni göstererek kahkahalara boğulduğunu görünce bende kendime baştan aşşağı bakmadan edemedim.''Of yaa gömleğimin düğmesini yanlış iliklemişim''...Bozuntuya vermemek için bende gülmeye başladım ama ne gülmek...
Matematik öğretmenimin yüzünde hala en ufak bir mimik belirtisi yoktu.Yerime oturmak için haraket ettim ama gelen sesle birden irkildim...Gelen ses öğretmenime aitti.''Sana yerine oturmanı kim söyledi''dedi.Ne diyeceğimi bilmez bir halde kafamı yere eğdim.Zaten arkadaşlarımın kahkahaları beni olabildiğince utandırmıştı birde öğretmenimin beni bu şekilde ikaz etmesi beni iyice bozmuştu.''Geç kaldığım için özür dilerim öğretmenim,saat çalmış ama ben duymamışım afedersiniz''dedim.Öğretmenimin gözlerinden çıkan ateşi görebiliyordum.Sanki bir şeye kızmıştı ama sinirinide benden çıkartmaya kararlıydı.Bana ''çık çabuk dışarıya derse girmiyorsun''dedi.O kadar içine kapanık biriydimki itiraz etmeye bile utanıyordum.Arkadaşlarım aralarında konuşup gülüşmeye devam ediyordu.Sınıftan çıkarken sanki bu sınıfa son gelişimmiş gibi baktım ve oradan hızla ayrıldım.Gözlerimden akan yaşlara engel olamıyordum.Gözlerimi gömleğimin kollarına silerek çevremdeki insanların ağladığımı farketmelerini istemiyordum..Elimden gelse bağıra bağıra ağlayıp rahatlayacaktım.Birden omzumda bir el belirdi.Korkuyla arkama döndüm..Takım elbiseler içinde,ela gözlü,esmer,hoş giyimli bir adam bana gülümsüyordu.''Neden ağlıyorsun güzel bayan''dedi.Şarmıştım çünkü ilk defa bir erkek bana güzel olduğumu söylüyordu.Ona karşı nedensiz bir güven oluştu içimde.''Anlatmayacakmısın ne olduğunu''dedi.Anlatmak içimi dökmek istiyordum ama çevredeki gözler beni rahatsız ediyordu.''Bie yere oturalımmı''dedim...Beraber bir çay bahçesine gittik.Ona 16 yaşına kadar neler yaşadığımı teker teker anlattım.Babamın alkol komasına girip öldüğünü beni aklı gelip giden annemle ve 4 kardeşimle beraber bıraktığını,bir lise öğrencisi olduğumu nerdeyse herşeyi anlatmıştım ona...
Anlattıklarıma oda çok hüzünlenmişti.Bende ağlamaklı perişan bir şekilde çayımı yudumluyorum.Artık birazda olsa rahatlamıştım.İnsan konuşarak rahatlar derlerdide inanmazdım.Saat baya geç olmuştu artık eve gitmeliydim.Bnei eve bıraktı be hiç bişey söylemeden oradan uzaklaştı.Bütün gece onu düşündüm acaba bir daha bu hoş beyi görebilecekmiydim??
Okula gitmek için hazırladım ve bu defa telaş yapmama bile gerek kalmadan evden çıktım.''Olamaz!bu o adam,dün akşama kadar omzunda ağladığım beni eve bırakan adam''.Nasıl sevinmiştim anlatamam.Beni görmeye gelmişti.O gün okula gitmedim onunla beraber sokak sokak ele ele gezmiştik.Ben aşık olmuştum galiba.İçim kıpır kıpır ilk defa bir erkekle konuşuyorum ve o bana sevgi dolu,aşk dolu gözlerle bakıyor.O günden sonra hiç okula gitmedim ve bir akşamda evi terk edip o hoş beyin benim için kiraladığı eve taşındım.Okul derdi yoktu,kardeş derdi yoktu çok rahattım.Tek sorun sevdiğim adam geceleri yanımda kalamıyordu.Hep iş toplantıları oluyordu...Ama ben bunada razıydım çünkü çok mutluydum...
Birgün kapı çaldı.O gün bizim tanışma yıldönümümüzdü.Evet tanışalı tam bir yıl olmuştu.Kapıyı açtığımda karşımda hoş giyimli saçı boyalı havalı bir kadın çıktı.''Buyrun kime bakmıştınız''dedim.Kadın hiçbir şey söylemeden içeriye girdi.Ağıza alınmayacak hakaretlerle beni aşşağılamaya iteklemeye başladı.Şaşkındım ne yapacağımı bilmez bir halde bakıyordum kadına.Meğer bu kadın benim aşık olduğum adamın 12 yıllık eşşiymiş.Üstelik bir erkek birde kız çocukları varmış.Dünya başıma yıkılmıştı.''Nasıl böyle bir şey olabilirdi,ama biz evelenecektik 18imi doldurmamı bekliyorduk...İnanamıyorum,inanmakda istemiyorum''O kadar sözün arasında canımı acıtan tek bir söz olmuştu.''Yavrularımı babasız bırakacaksın mutlumusun''O an ölmek istedim.Ben böyle bir insan değilim.Ben hiç bir çocuğu babasız bırakamam...Kadın kapıyı çarptı ve çıktı.Beni ölü ruhumla bıraktı ve gitti...
Aradan geçen yarım saat sonrada sevdiğim geldi.Karsına iş seyahati için şehir dışına çıkacağını söylemiş olmalıki bana bu gece yanımda kalacağını söylemişti.Ona hiçbir şey belli etmeden güzel bir yemek yedik.Saatlerce dans ettik.Bu gece çok güzel olmalıydı,olduda...Sabaha karşı daha sevdiğim uyanmadan kalktım ve hazırlandım.Onu saatlerce izledim ama o uyanmadan gitmeliydim.Onu çocuklarından ve eşinden ayıramazdım.Küçük bir notla birlikte evden ayrıldım.Sevdiğim uyanmıştı..Yatağın üzerine bıraktığım notu buldu ve okumaya başladı..''Sevmek bazen vazgeçmektir ela gözlüm.Sen bana unutamayacağım bir yıl yaşattın teşekkür ederim.Seni o kadar çok seviyorumki bu senden yeri geldiği zaman vazgeçebilecek kadar kuvvetli.Git ela gözlüm,karına,çocuklarına git..Onların benden çok ihtiyacı var sana.Gidiyorum sevdiğim çünkü seni senden çok seviyorum...Küçük sevgilin''
Hayat bir gül ise dikenleri hakikat yaprakları mutluluktur....