gooddar
23-06-2006, 21:38
daha anne babasına doyamamıştı o;koskoca dünyada yapayalnız kalıvermişti en sevdikleri yanından gidince.daha küçüktü küçücüktü,en ihtiyacı olan şefkati göremez olmuştu artık kimseden,annesi gibi sevgiyle kimse bakmıyordu artık gözlerinin içine,babası gibi elinden tutup saatlerce gezdiren yoktu onu artık.
akrabalarından kimse sahiplenmedi sahiplenmek istemedi.onu kimsenin bulmasını istemiyordu ve aradığını bulmaya gitmişti...artık kimsesi yoktu yalan dünyada .sokaklar yeni evimi olmuştu yoksa...evet öyleyi?ailesinden gördüğü sevgiyi sokaklarda bulma umudu vardı onunda,etrafındaki onlarca öksüz gibi...sevgiyi şefkati aradığı sokaklar neler yaşatıyordu,neler öğreniyordu hayattan bir bilseniz belki de bir insanın ömrünce elde ettiği tecrübeyi küçücük yaşında edinmişti...annesiz babasız olmak ne zormuş meğer...sokaklar yuvası olmuş,günlerce aç kalmış ve açlığını bastırmak için avuç dolusu su içmişti çeşmelerden,bir tas sıcak çorba yerine yediği,yoldan gelip geçenlerin attığı dayak olmuştu sırf yolkenarında uyumuş olmasından ...
artık karnını doyurmanın yolarını arar olmuştu küçük yaşta.kah elinde eski bir bezle araba camlarını sildi,kah mendil sattı,kah ayakkabı boyadı......ama aradığını bulamamıştı hala....
erkenden kalkıp yola koyuldu çalışması lzmdı çünkü.başladı mendillerini satmaya....küçücük ağzı ile avazı çıktığı kadar bağırıyordu:
-alır mısınız amca?
-mendil almak isteyen yokmu?
derken yanına bi adam yaklaştı.adamın giyinişi oldukça düzgündü ve zengin olduğu anlaşılıyordu.hemen yanına gidip ona da sordu:
-buyrun beyim istemezmisiniz?
adam oldukça sert bir cevapla:
-bakılınca ne olduğun anlaşılıyor sen o mendillerle önce kendini düzelt kirini pasını sil sonra mendil sat...ben seni mendil yerinede kullanırım merak etme.....
neye uğradığını şaşırdı ufaklık hiç beklemiyordu böyle düzgün bir insandan.
evet sonunda küçük kalbi hiç olmadık br heyecanla atmaya başladı sanki kafesinden kurtulan minik bir kuş gibi.sevindi dünya onun olmuştu.ve aradığını bulmuştu evet bulmuştu sevgiyi. bunca zaman sonra çocuk kalbi böyle atmamıştı...annesi ile babası birden canlandı gözünde..ölüverecekti sevinçten.çünkü az önce kendisine hakaretler yağdıran adam başını okşuyordu....
ama bunun ne kadar iğrenç olduğunu anlayamadı zavallı çocuk,sevildiğini.okşandığını zannedip mutlulukla oradan ayrılmıştı teşekkür ederek.adam ise çocuğun arkasından kahkalarla gülmeye başladı ve dediki;
-ben dememişmiydim bacaksız ben seni mendil yerinede kullanırım diye.başını okşadığımı sandın değil mi?oysaki sadece genzimden gelen pisliği sürdüm saçlarına ve iyice temizledim elimi kafanda......
ve adam bir öksüzü bu şekilde dahi olsa sevindirdiği için CENNETLİK OLMUŞTU......
KISSADAN HİSSE ANLAYANA.... :out: :out: :out:
akrabalarından kimse sahiplenmedi sahiplenmek istemedi.onu kimsenin bulmasını istemiyordu ve aradığını bulmaya gitmişti...artık kimsesi yoktu yalan dünyada .sokaklar yeni evimi olmuştu yoksa...evet öyleyi?ailesinden gördüğü sevgiyi sokaklarda bulma umudu vardı onunda,etrafındaki onlarca öksüz gibi...sevgiyi şefkati aradığı sokaklar neler yaşatıyordu,neler öğreniyordu hayattan bir bilseniz belki de bir insanın ömrünce elde ettiği tecrübeyi küçücük yaşında edinmişti...annesiz babasız olmak ne zormuş meğer...sokaklar yuvası olmuş,günlerce aç kalmış ve açlığını bastırmak için avuç dolusu su içmişti çeşmelerden,bir tas sıcak çorba yerine yediği,yoldan gelip geçenlerin attığı dayak olmuştu sırf yolkenarında uyumuş olmasından ...
artık karnını doyurmanın yolarını arar olmuştu küçük yaşta.kah elinde eski bir bezle araba camlarını sildi,kah mendil sattı,kah ayakkabı boyadı......ama aradığını bulamamıştı hala....
erkenden kalkıp yola koyuldu çalışması lzmdı çünkü.başladı mendillerini satmaya....küçücük ağzı ile avazı çıktığı kadar bağırıyordu:
-alır mısınız amca?
-mendil almak isteyen yokmu?
derken yanına bi adam yaklaştı.adamın giyinişi oldukça düzgündü ve zengin olduğu anlaşılıyordu.hemen yanına gidip ona da sordu:
-buyrun beyim istemezmisiniz?
adam oldukça sert bir cevapla:
-bakılınca ne olduğun anlaşılıyor sen o mendillerle önce kendini düzelt kirini pasını sil sonra mendil sat...ben seni mendil yerinede kullanırım merak etme.....
neye uğradığını şaşırdı ufaklık hiç beklemiyordu böyle düzgün bir insandan.
evet sonunda küçük kalbi hiç olmadık br heyecanla atmaya başladı sanki kafesinden kurtulan minik bir kuş gibi.sevindi dünya onun olmuştu.ve aradığını bulmuştu evet bulmuştu sevgiyi. bunca zaman sonra çocuk kalbi böyle atmamıştı...annesi ile babası birden canlandı gözünde..ölüverecekti sevinçten.çünkü az önce kendisine hakaretler yağdıran adam başını okşuyordu....
ama bunun ne kadar iğrenç olduğunu anlayamadı zavallı çocuk,sevildiğini.okşandığını zannedip mutlulukla oradan ayrılmıştı teşekkür ederek.adam ise çocuğun arkasından kahkalarla gülmeye başladı ve dediki;
-ben dememişmiydim bacaksız ben seni mendil yerinede kullanırım diye.başını okşadığımı sandın değil mi?oysaki sadece genzimden gelen pisliği sürdüm saçlarına ve iyice temizledim elimi kafanda......
ve adam bir öksüzü bu şekilde dahi olsa sevindirdiği için CENNETLİK OLMUŞTU......
KISSADAN HİSSE ANLAYANA.... :out: :out: :out: