Ebrehenin filleri pike yapadursun semâda;
Elbet Kâbe’nin Kadîr bir Rabbi var...

Şarapneller yağadursun bilâd-i İslâm’a;
Canlara Cânan olan Rabbin adâleti var...



Minareler Bilâlini bekleyedursun yetimce;
Deccal nefesini boğan Mehdî’nin sesi var...

Kalemlerin nûru örtüledursun gölgelerle;
Şeytan okuna duvar Kur’ân’ın çelik zırhı var...

Cehâletin köleleri deşedursun yeşil tepeleri;
Zalemeleri yutan zulmet dolu kabirler var...

Eller, diller, fikirler zincirlenedursun hoyratça;
Her gecenin bir sabahı, her kışın bir baharı var...

Erkânına ilişiledursun îmânın yarasa ruhuyla;
Ezelî kelâmında Allah’ın, her derdin devâsı var...

Ayasofyalar kilitlenedursun mahzun ve garîp;
Prangaları berhevâ ettirecek Fâtihler var...

Heyhât! Yanıyor bir devrin evlâdı, kavruluyor!
Kanlar gözyaşı dolu, gözlerden kan fışkırıyor!

İftarın sırtı çile yüklü, sahurlar zifiri karanlık,
Güneş ufkun, hilâl güneşin hicrânıyla ağlıyor!..

MÜNİR SÂLİH