Ve başlıyordu artık uykudan mahrum geceler. Uykusuzluğuma sebep, isminle birlikte başlayan hayaller. Gel ediyordun bana o hayallerde ve gerisinde insan kendini cennette sanıyor. Saat gecenin geç vakti, irkiliyorum bir an hayallerden. Gözlerimdeki karartı havanın karanlığından değil. Karanlığıma miyavlamalarıyla eşlik ediyor dışarıda soğuktan titreyen sahipsiz kedicikler. İçten içe, habersiz gece arkadaşlarıma teklif ediyorum yer değişmek için. Onlar gibi aşk duygusunu tadamamak ne güzel olurdu, kim bilir!
http://img106.imageshack.us/img106/2946/animation16px6jl7.gif (http://imageshack.us)

Sen varken karşımda, zaman şelalelerden hızlı akıyor; sen yokken saatimin bozulduğu hissi uyanıyor kafamda. Gözlerim ne kadar güzel parlıyor seni görünce. Parmaklarım bin bir beceri içerisinde oluyor, döküyorum mısralara seni ve seni sevdiğimi delice. Sen yokken adımı yazmak bu kadar mı zor gelir bana!

Bu duygunun acısını çekenler kendimi kurtarmamı öneriyorlar. Kurtuluşum sende saklı. Adını kâğıda yazmak o kadar kolay ki; fakat aşkımı yüreğimden silmek en az o kadar zor. Aklıma geldiğin tek bir an var: o da seni ilk gördüğüm an.

Uzun zaman sonra özlemimi giderdim tarifi zor bir mutlulukla. Yine ne güzel gülüyordu gözlerin bugün. Sen güldükçe sebepsiz gülüşlerim oluyordu. Örtme o güzel dudaklarını gülerken, kapatma gözlerini bir an bile. Çevirme gözlerini bana, çevirme ki senin o güzel dudaklarından, o inci saçlarından, o karakaşlarından, o insanı her gördüğünde bambaşka rengârenk bir dünyaya götüren gözlerinden yoksun kalmayayım.

Bir zamanlar türküler söylerdi sevenlerin murada eremeyeceğini. Ah utandırsan şu türküleri de atlasan kollarıma şaşılacak azimle; atlasan da artık seninle sonsuz mutluluğun açsak yelkenlerini ucu bucağı görülmez saadetin rüzgârına.


alntı

emegine yüregine saglık harikaydı

Parmaklarım bin bir beceri içerisinde oluyor, döküyorum mısralara seni ve seni sevdiğimi delice. Sen yokken adımı yazmak bu kadar mı zor gelir bana!

ELLerine saqLık canm :cicek:

soruyordun
ilkyaz iste
uyanıp bir bahçeyi dinliyoruz
tenhalık böyle

dallar mı kırılmış, sarmaşıklar mı toz içinde
beklesem hemen gelecek olduğun
tam öyle olduğun
oysa hep yanımdasın, seninle her şey yanımda
kırık dökük de olsa yanımda
mesela cok sevdiğin bir deniz bile yanımda
o deniz ki aramızda hiç kımıldamadan
erkeğini iyi tanıyan bir kadın gibi yorgun...

yarısı yenmiş bir elmaydık bana sorarsan
ikimizdik, iki kişi değildik
bakıyorsak birlikte bakıyorduk gözlerimin içine
birlikte gözlerinin içine bakıyorduk senin
yanlıştı, doğruydu, hiç bilmiyorum
sanki bir bakıma ayrılık böyle...



http://img523.imageshack.us/img523/4156/ediphk3.jpg

karşılıklı otursak da ne zaman
masa örtüsünü ikiye bölen ellerimizdi
bir tırnak yeşilinden gerisin geriye
ayak bileklerimizden gerisin geriye
bütün bunlar gereksiz, bilmiyorum sanma
gereksiz ama yalnızlık boyle...

bir hüzün kaç kişinin hüznü olurdu
çıkarsak toplamak yerine
her hüzün başka türlü olurdu
ne yaparsan yap saati kurma
öyle dağıldık ki hepimiz
her günün geçmesi yeni bir gerçek oluyor
seninle her uzaklık gibi böyle

ELLerinize sağLık şekerLer.. :cicek:

;)


hayatla röportaj yaptığımı gördüm rüyamda.

"benimle röportaj mı yapmak istiyorsun?" diye sordu hayat.

"zamanın var mı?" diye sordum.

gülümsedi.

"benim zamanım sonsuzluk" dedi hayat. "ne sorular var yüreğinde?"

"insanlarla ilgili en çok neye şaşıyorsun?" diye sordum.

hayat yanıt verdi.

"çocukluktan sıkılıp büyümek için acele ediyorlar, sonra yine çocuk olmanın özlemini duyuyorlar. para kazanmak için sağlıklarını kaybediyorlar, sonra sağlıklarını kazanmak için paralarını kaybediyorlar. gelecekle ilgili endişelenmekten şimdiyi unutuyorlar. sonra da ne şimdiyi ne geleceği yaşayabiliyorlar. deneyim iyi bir öğretmendir diyorlar ama deneyimin faturasını ödemek istemiyorlar. hayatlarını kazanmak için eğitim alıyorlar ama yaşam ustası olmayı bilmiyorlar. bu nedenle de, hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyorlar, hiç yaşamamış gibi ölüyorlar."

hayat elimi tuttu. bir süre sessiz kaldık.derin bir nefes aldım. ona, insanların neleri öğrenmelerini istediğini sordum.

hayat yanıtladı.

"hiç kimseyi seni sevmeye zorlayamayacağını, yapabileceğin tek şeyin seni sevmelerine izin vermelerini isterdim. affetmenin affederek öğrenilebileceğini öğrenmelerini isterdim. başkalarıyla kendilerini kıyaslamamayı öğrenmelerini isterdim. iki insanın aynı şeye bakıp farklı şeyleri görebileceğini öğrenmelerini isterdim."

"zengin insanın en çok şeye sahip olan değil, en az şeye ihtiyaç duyan insan olduğunu öğrenmelerini isterdim. bir sevecen yüreği derinden yaralamanın bir anda olduğunu; ama iyileştirmenin çok uzun sürdüğünü öğrenmelerini isterdim. seni seven insanların duygularınmı nasıl ifade edebileceklerini bilmedikleri için seni sevmediklerini sanmak yerine onların sevgisini hissetmeyi öğrenmelerini isterdim."

hayat derin bir nefes verdi. hayatın nefesi kelimelere dönüştü.

"söylediklerimi yüreğine kaydet" dedi. söylediği cümleyi yüreğime kaydettim.

"başkalarını affetmek yeterli değil, kendini de affetmeyi öğren".

yüreğim kuş gibi hafiflemişti.

"son bir soru daha, hayat" dedim. "benden ne istiyorsun?"

bütün odayı beyaz bir ışık kapladı... ve hayat yanıtladı.

"senin kendin olmanı istiyorum, yoksa başkası olurdun. sana bugün ihtiyacım olduğunu bil, yoksa bugün benimle olmazdın. kendi eşsizliğini ve biricikliğini bil; çünkü ben kendimi tekrar etmeyecek kadar yaratıcı ve zenginim. ve gerçekten tek değerli olanım. değerimi bil."

hayat'ın içimde dışımda her yerde aktığını hissettim. kendimizi sevdiğimiz kadar hayat 'ı sevebilirdik ancak. ne daha az ne daha fazla.


"alıntı"

Perim hala döktürüyo hea ..yüreine sağlık injiii

güzeldi :cicek:

ooo ceSar'ım öSleDim .!



saolun yorumlar için



Yalnış yollarda yürümekten, yürüyüp de bir menzile erememekten yoruldum!...

Hep mi kanacak bu yürek!?... Hep mi kanayacak!?... Dinmiyor sızım... Kapanmıyor yaralarım... Ne halimden anlayan var, ne de bir yoldaşım.... Yalnızım.......! Yalnızlık en kara geceden daha kara!.. Aşk adına ne varsa, hepsi terk edip gitmiş beni... Öylece umutsuz, çaresiz, sessiz kalmışım... BEN ACIYI, SEVDA SANMIŞIM...!!!

Hiç böyle olacağımı düşünmezdim oysa... Bitmez sanırdım! Tükenmez bilirdim! ''GİTMEZ'' derdim...! GİTTi...!!! Giderken geride bir enkaz bırakacağını bile bile gitti...! Ne kaldı şimdi bana acıdan başka!?... Susmaktan ve acıyı yaşamaktan başka, ne gelir elimden!?...

''Her aşk biter!'' derler ama; böyle yıkıcı, böyle yakıcı olması gerekmiyor ki bitişlerin... Hem benim AŞKIM bitmedi! Bitmeyecek de... Daha hiçbirşey yaşamadan, hayatı paylaşmadan nasıl bitsin!?... Bu yürek onun için atmaya devam ederken, nasıl tükensin!?...

Yüreğim bir firara daha tanıklık etti işte!.. Hep hüzünle hatırlanacak dünler... Nasıl geçeceği meçhul bugünler ve gelmeyecek yarınları yaşamanın zamanı şimdi!.. ''Ondan bana ne kaldı!?...'' diye düşünüyorum da, aklıma yalanlardan başka hiçbirşey gelmiyor...! O mu daha çok USTAYDI, yoksa ben mi çok SAFTIM!?... Anlayamıyorum... Hiçbir soruya yanıt bulamıyorum!

Al işte!...
Yine ağlıyorum!!!
Kelimeleri durdurmayı öğrendimde, birtek gözyaşlarıma söz geçiremiyorum...!!!

Ben hayata ve aşka karşı üzerime düşen herşeyi hakkıyla yerine getirirken, böyle acı çekmek reva mı!?... Ya da gerçek hayat başka bir boyutta, bu gördüğüm rüya mı!?... Gittiği yerden dönse, ''Hata yapmışım!'' dese, sevdiğini söylese, geçer mi bu KALP AĞRISI!?... Diner mi AŞK ACISI!?... Korkuyorum acıya alışmaktan... Korkuyorum HER ACIYI SEVDA sanmaktan...!!!

Şimdi böylesine zayıfken, böylesine kırılmışken, yine yalnış bir yola saparım ben!.. Yüreğimin sızısını dindirecek diye, yalnış kollara sarılırım!.. Sonra yine gelsin hüzün, gelsin acı...



Oysa;

AÇIM BEN SAF SEVDALARA!

YALANLARA BULAŞMAMIŞ AŞKLARA!!

İHANETLERLE ANILMAYAN İNSANLARA!!!

AÇIM, HİÇ BİRŞEY BEKLEMEDEN SEVENLERE!!!!

KALP GÖZÜYLE, GÖREBİLENLERE!!!!!

DÜRÜSTLERE, GÜVENİLİRLERE!!!!!!


Madem aşkım bu kadar korkutuyor herkesi, madem sevdamın büyüklüğünü görüp kaçıyorlar!!! ÖyLeyse ne ismim, ne cismim kalsın geride! Savrulup gideyim toz bulutlarıyla, hiçkimsenin erişemeyeceği topraklara...!

Yeter ki acısız yaşansın....



alıntı..