http://img20.imageshack.us/img20/9145/elyaym1.jpg


Yazdıkça... ellerim yanıyor...

Esrarı gül üstüne uzanmış, hızla dünyaya yaklaşıyor... Dünyalık yalanlarım; yemen alacası bir yalnızlık kabuğuma iliştiriyor ...
Saklanıyor toprak altına ayıp ve lafı edilmiyor silinen bir düşün... Kendini gizlediğin o'nda, yoksun... O ki her satıra zahir cümle tazeliği...





Ayıptır gidişinin üstüne hayıflanmak. Bana bensizlikten oluşan kırılası bir kalple gelirken, farkındaydım "sen"leyken bile "bensiz"din. "Fark"lıydın, "aynı" gelirken sen herkese... Hem aşk/tın sen, geçer miydin rahmet değmeden yüzüme?




Ayrılık şimdi daha mübah aşkta!



Yokluğunun yarattığı aşk karşısında boyun büker varlığım. Gelseydin "aşk" olamazdım ben... Çoktu yokluğun bile, hakkım çoktu ama yine de yoktum sende... Yaşadığım günlerin hatırına, aslında sadece senin için; ölmüyorum bile... Yaşamayı göze alıyorum, her gün ayrı bir acıyla dolduruyorken bavulumu, sayıyorum; son "seferi yolculu(k)"ğuma çıkacağım günleri...



Ismarlama bir aşk, değildin sen.. "Aşk"tın sarar/dın, yorar/dın...



Tuza yatırılmış yaralar azabından, geldim sana... Satır başlarındaki paragrafların, sisli katarlarını silipte geldim sana...Gittim sonra yazıpta geçmişimi... Bugünüm olmadan, ulaşmadan yarına; gittim ben... Senin olmadığın o yere gittim.



Yokken nefesim, varlığımdan sıyrılıp, sarı renkli matemlere özenip, bulanıpta rengine, gittim... Mutsuz sonlar kahramanına imrendim ben...



Gittim..



Uğurlar ola beyaz bayrakla süslenmiş "yarağaçları"na... En çok seni sevdim ben, karışırken karanlığın sahipsiz sularına...



Bir gülüşünle doluyordun içime, yıldız yıldız düşüyordun Mavi'm(e)... Ve yetiyordun sevgilimsin demelere...



Vuslata erer miydi, yordamsız bir kurşunla, "ateş kavukları"nda yer bulmaz mıydı kendine? "aşk"tı geçer/di...



Özlemek güzel/di, özlenenin çirkinliğine rağmen... Acısı önceydi, şimdi ise;kabuk sarmış bir yara... Acı geçer/di, aşk, geçer/di...



Bir tek geriye merhemsiz, neşter değmemiş yara kalırdı. Geçmez/di... Tene yakışması için bilindik ağızlardan, akla sığmaz dualar edilirdi. Saçma sapan bir türkü sivrilip dilinde, tuhaf bir "dil"de benzer ağıtlar yakılırdı. Ve inanılırdı o zamanlar; "aşk"tı ve geçer/di...




Gerisi acı, gerisi yalan, gerisi ayrılık olur/du... Bir tek ödülü; yarası kalırdı geride... Yar/aydı.. geçmez/di. Yerini kalın tellerle örülmüş kabuğa bırakırdı, ama yine de geçmez/di.Gözde/ydi güzelliğin ibresi bakmasa bana eskirdi güzelliğim... Güzeldim ama geçer/di... Hırçın bir düşün içinden çıkarken biliyordum ki eskiyordu/m. Gölgesiz ve nesnesiz kalıyor, duvarlara çarpan inilti çıngıraklarından kurtulamıyordum. Kanıyordum sarılmayı bekleyen bir yara gibi... Diliyordum ki; diner/di.




Yelkovan"la "akrep"e tek kelimelik sus payı verdim, sen varsın artık diye...
Hırçın bir "düş"ün içinden çıkmaya hazırlanırken dost oluyordun yar/ama... Dosttun, bitmez/din...





Ah anlamıyordun... Yazdıkça; ellerim yanıyor/du yine

ve AyrıLık şimdi daha mübah aşk"ta






aLıntı

Vuslata erer miydi, yordamsız bir kurşunla, "ateş kavukları"nda yer bulmaz mıydı kendine? "aşk"tı geçer/di...



Özlemek güzel/di, özlenenin çirkinliğine rağmen... Acısı önceydi, şimdi ise;kabuk sarmış bir yara... Acı geçer/di, aşk, geçer/di...


Resimde yazıda çok güzeL bitanem.. :(
eLLerine sağLık.. :cicek:

Elya cok güsel olmus ellerne saglk.

Tşk ederim Burcu, anibus :cicek: ikinizinde gözLerine sağLık, eksik oLmayın.

sen eksik olma ki yazmaya dewam et:)

http://img240.imageshack.us/img240/777/comeoncomeoncomeonbymisye9.jpg

Kırgın durduğuma bakma, aslında bende herşey aynı. Hüzünlere olan bu bağlılığım, eskiden kalma. Hüzünler biraz daha sanki bana benziyor.

“Hiç değişmeyeceksin” diyor bir dostum. Bu söz , tarifi imkansız bir mutluluk veriyor bana. Aslında yeni bir başlangıç için; yaşım ve rüzgar müsait. Ama gerekli dermanı dizlerimde ve yüreğimde bulamıyorum. Yokuşları çıkarken yaşıma yakışmayan bir daralma oluyor nefesimde. Bu darlıkta neyi değiştirebilirim ki? Yaşım daha küçük yüreğimden.

Ben aslında rüzgar olsam, hep doğudan eserdim.

Ben aslında, hayatın sayfalarına ölüme dair dipnotlar hiç düşmedim.

Ben aslında, bir gün kapımın umuttan yana çalınacağına emindim.

Ben aslında, hayat ile hayali hep birbirine karıştırırdım.

Ben aslında anladım, yaralarıma uzanacak ellerin çok uzak olduğunu.

Ben aslında anladım, cami avlusuna terkedilen kundaklık bir çocuktan bir farkım olmadığını.

Ben aslında anladım, hayatımın hep yamalardan ibaret olduğunu.

Ben aslında, cürmüm kadar yer yakardım.

.....

‘Neyse’ deyip toparlanmalıydım artık. Dökülen cümlelerimi, kırılan gençliğimi, darmadağın olan hayatımı onarmalıydım ve yeniden kalkabilmeliydim düştüğüm yerden. Bu kadar hassas olmanın vakti değildi artık. Küçük yaralarımla uğraşarak kaybedecek vaktim yoktu. Zira hayatın tutunacak dalları vardı. Asılmalıydım ben de zayıf kollarımla hayata; sabrı öğrenmeliydim. Sıkıca tutmalıydım bana uzanan elleri.

Değişmem zor aslında. Acılar hep aynı çünkü. Acılarım hep aynı...

Yine de değişmeliyim, ey rüzgarlı hüznüm. Ne tarafa eseceğin belli değil, biliyorum. Biliyorum, denizi özlemem de kar etmez. Kimbilir belki masal olsaydı yaşadıklarım, bir umut olurdu hep Kafdağı’nın ardında. Ama masal değil yaşadığım, biliyorum. Belki de oturup ağlayarak başlamalıyım değişmeye... Oturup ağlamalıyım halime.

Belki tebessümlerimin bereketsizliği de terkeder beni böylece, kimbilir..

Yelkovan"la "akrep"e tek kelimelik sus payı verdim, sen varsın artık diye...

Hırçın bir "düş"ün içinden çıkmaya hazırlanırken dost oluyordun yar/ama... Dosttun, bitmez/din...

Ah anlamıyordun... Yazdıkça; ellerim yanıyor/du yine

ve
AyrıLık şimdi daha mübah aşk"ta




yüreğine sağlık bacım harikasın yine :buyir:


http://img214.imageshack.us/img214/4535/gittinbywhoamellypx9.jpg