Pasli_Hisler
21-11-2007, 05:49
http://img214.imageshack.us/img214/5416/bebe72dd5e78b83892baa24zf7.jpg
Söyle!
Ölüm hangimizin yüzüne daha çok yakışır şimdi?
Zaman, ayaklarımızın altında can çekişen otlar gibi yok oldu gitti. Günler
geçti. Aylar bitti. Mevsimler bizi terk etti. Düşaltı kaldığımı fark ettim.
Bu zaman denen uçuruma düştüğüm günlerde gözlerim yavaş yavaş kararıyordu.
Düş kırıntılarını sabah kahvaltılarına katık ettiğim vakitlerdi.
Ruh kıranlarımda bitmişti. Hatırlamıyordum gerisini.
Hani gözümü diktiğim yazılarda ‘git artık’ ısrarına bir anlam veremiyordum.
Bir süre sonra kendimi bir darağacında asılı olarak buluyordum. Ben
buradaysam orda ki asılı olan beden kimindi? Ölmemiştim. Katil ben miydim?
Gözlerinin içine bakınca dayanılmaz acıyı gördüm. Bir daha da bakamadım. Ah
suratında eylül bitiren çocuk… Sen kimsin?
Sonra zaman denen mefhum pamuk ipliği gibi çözülmeye başladı.
Dursun orada dedim, dursun orada!
Kendime sakladım. Geçmişe yapışmış bir halde dursun orada.
Çünkü hatırlamıyorum. Ama hatırladıkça b o ğ u l u y o r u m…
Zaman eridi. O adamın dediği gibi: ”İlk ay yalnızlıktı. Kimseyi istemedim.
İkinci ay kavruk. Ki hasretle karışık sıcak girdi günlere. Üçüncü ay uzun.
Bitmeyecek sandım.” Dönseydi hesap sormazdım, kendime sorduğum çıkar yollu
çıkmaz hesapları. Sonra gelmedi. Gözlerimden silebiliyordum kendimi. Yani
nefes alabiliyordum. “Bi cigara” ile daraltabiliyordum göğüs kafesimi.
Dudaklarından habersiz şarkılar söyledim. İçinde ‘ne olur gitme’ li ağlama
nöbetlerinden geçtim. Bilirsin hani dışarısı güzdü. Çocuktu. Gidecek başka
yeri olmadığı için Cadde’deydi. O çocuğu ilk gördüğümde çok içerlemiştim.
Sonra duydum ki okula gitmek için soğuk bir durakta bekliyormuş. Isınmak
için darağaçları büyütüp kendini astığı duraklarda!
alıntı..
Söyle!
Ölüm hangimizin yüzüne daha çok yakışır şimdi?
Zaman, ayaklarımızın altında can çekişen otlar gibi yok oldu gitti. Günler
geçti. Aylar bitti. Mevsimler bizi terk etti. Düşaltı kaldığımı fark ettim.
Bu zaman denen uçuruma düştüğüm günlerde gözlerim yavaş yavaş kararıyordu.
Düş kırıntılarını sabah kahvaltılarına katık ettiğim vakitlerdi.
Ruh kıranlarımda bitmişti. Hatırlamıyordum gerisini.
Hani gözümü diktiğim yazılarda ‘git artık’ ısrarına bir anlam veremiyordum.
Bir süre sonra kendimi bir darağacında asılı olarak buluyordum. Ben
buradaysam orda ki asılı olan beden kimindi? Ölmemiştim. Katil ben miydim?
Gözlerinin içine bakınca dayanılmaz acıyı gördüm. Bir daha da bakamadım. Ah
suratında eylül bitiren çocuk… Sen kimsin?
Sonra zaman denen mefhum pamuk ipliği gibi çözülmeye başladı.
Dursun orada dedim, dursun orada!
Kendime sakladım. Geçmişe yapışmış bir halde dursun orada.
Çünkü hatırlamıyorum. Ama hatırladıkça b o ğ u l u y o r u m…
Zaman eridi. O adamın dediği gibi: ”İlk ay yalnızlıktı. Kimseyi istemedim.
İkinci ay kavruk. Ki hasretle karışık sıcak girdi günlere. Üçüncü ay uzun.
Bitmeyecek sandım.” Dönseydi hesap sormazdım, kendime sorduğum çıkar yollu
çıkmaz hesapları. Sonra gelmedi. Gözlerimden silebiliyordum kendimi. Yani
nefes alabiliyordum. “Bi cigara” ile daraltabiliyordum göğüs kafesimi.
Dudaklarından habersiz şarkılar söyledim. İçinde ‘ne olur gitme’ li ağlama
nöbetlerinden geçtim. Bilirsin hani dışarısı güzdü. Çocuktu. Gidecek başka
yeri olmadığı için Cadde’deydi. O çocuğu ilk gördüğümde çok içerlemiştim.
Sonra duydum ki okula gitmek için soğuk bir durakta bekliyormuş. Isınmak
için darağaçları büyütüp kendini astığı duraklarda!
alıntı..