~ кıвяıѕℓıм ~ ღ KıßrıSLım ღ
Kayıt: 02.06.2007 Mesajlar: 8.622 Rep gücü: 23 Rep derecesi:   | TövbeLiydim Sevmeye..  | |  | | | Tövbeliydim sevmeye.. Üzüyordu beni bu aşk denen, sevgi denen şey. Artık üzülmek istemiyordum. Acaba her seven üzülüyor mu? Belki evet belki de hayır, neyi değiştirecek ki, üzülüyorum işte ben.. Çünkü ben sevgi kavramına çoğu kişiden çok farklı bakıyorum. Sevdiğim insana çok fazla değer veriyorum. O’nu CANIM yerine koyuyorum. Mümkün olan her yerde beraber olmak istiyorum. Aynı şehirlerdeyken ayrı olmanın mazereti olmayacağını düşünüyorum. Her an, her saniye beraber olmak, tüm dertlerini, sorunlarını, mutluluklarını, sevinçlerini ve her şeyini, acısıyla tatlısıyla tüm hayatını benimle paylaşmasını, benden hiçbir şey saklamamasını bekliyorum. Çünkü ben sevgiyi böyle biliyor, böyle yaşıyorum. Sahipleniyorum sanki CANIM’ı. Bu da karşı tarafı sıkıyor sanırım. Hatta bazen geri kafalı izlenimi bile yaratabiliyor. Beni anlamıyor CANIM dediklerim, diyorum ya çoğu kişi sevgiye benim gözümden bakamıyor. Sıkılan sevmiyor demektir. O’na sorarsak belki canından, dünyada ki her şeyden daha çok seviyordur. Ama yine de sıkılıyor.
Ayrılık gelip kapıyı çaldığında, o canından çok olan sevgisi artık bittiğinde, kendiside bende anlıyorum gerçek sevgi kimin ki olduğunu. Ama çaresi yoktur artık, ayrılık kararı alınmıştır bir kere, kimin ne kadar sevdiğinin ne önemi kaldı ki. Ayrılık için gerekçeler hazırdır çoğu zaman, bana göre ise yalanlar, palavralar.. Sevgi bıkmaz, sevgi sıkılmaz, sevgi bitmez, sevgi ölümsüz, sevgi sınırsız, sevgi limitsizdir..! Bitenler öylesine HİS’lerdir, öylesine hissedenlerse, ÖYLESİNE İNSAN’lardır…
Bir gün herkes gerçek sevgiyi yaşayacak, iliklerine kadar hissedecekler. Bakalım karşı tarafın sevgisi bittiğinde, ayrılmamız gerekiyor dediğinde, kendi dünyalarında kendi başlarına yapayalnız kaldıklarında neler hissedecekler, bitirebilecekler mi bu defa da sevgilerini sahtesini bitirdikleri gibi..? Kolay mı.? O zaman belki bir an olsun gelirim akıllarına, geçte olsa haklı olduğumu anladıklarını hissederim, belki üzülür belki de sevinirim. Bunları beni üzenlerin mutlu olmalarını istemediğimden söylemiyorum. Aksine, ben herkesin çok mutlu olmasını isterim. Kimsenin üzülmesine, acı çekmesine dayanamam. Hele de acı çekilen konu sevgi, aşk ise hiçten istemem bu acıları yaşamalarını..
Dedim ya sevgiyi, sevmeyi çok iyi biliyorum diye, doğal olarak üzülmeyi ve acı çekmesini de çok iyi biliyorum..
Son olarak tövbemi bozdum, yine sevdim, çok sevdim hem de. Yine üzüldüm, çook..! Şimdi tekrar tövbe ettim sevmeye ve bu defa sevgisinin uğruna gözlerimin önünde canını feda edebilecek kadar seven biri bile çıksa karşıma asla bozmayacağım bu son tövbemi. Son sevgimi içimde yaşatacağım, soldurmayacağım, öldürmeyeceğim. Böylesi çok daha iyi olacak belki de. En azından o bendeyken kimse zarar veremeyecek, kafasına giremeyecek, her şeyini paylaşacağım, her an beraber olacağız. Özlemin, hasretin ve ardından kavuşmanın tatlı mutluluğunu özleyeceğim belki ama olsun, artık hiç ayrılmayacağım sevgimden. Hiç sıkılmayacak, bıkmayacak ve artık gitmek, bitmek vaktidir demeyecek. Beni çok iyi anlayacak ve benimle ölecek…
Sevgi, sevgi.. keşke herkes seni yaşamayı çok iyi bilseydi dimi? Ne güzel olurdu. Ne yapalım kısmet, inşallah bir gün herkes seni yaşamayı öğrenecek, sana değer verecek, senin için gerekiyorsa ölecek.. Ama geçmişte bıraktıklarının hiçbir zaman farkına varamayacaklar, varabilenler içinse çok geç olmuş olabilir... aLıntıdır.. | |  | |  | |