2de1

Yokluğuna gömülen karanlık suların kıyılarımı ihlal edişini izliyorum.
Kurgusunu bir türlü kuramıyorum yaşadığımızın…
Ben yoklukların esiriydim…
Ruhuma ne kadar cemreler düşürsen de bana hiç bir bahar esintisi gelmezdi,gelemezdi…
Adını koymamışlığım boşuna değildi…
Sana ne sevdiğim, ne de yabancım diyebiliyordum…
Bir bilinmezdin…

Bu duygular ağır geliyor kalemime…
Uzandığım yatağımdan doğrulamayacak bir ceset haliydi bedenim…
Vücudumda gezinen bu ağrıların haddi hesabı yok!
Böyle can havlim yokken senleşen bir ben var bende…

Zulamda sana dair çok şey var sevgili…
Ama bu satılar sana değildi…
İtirafa yeltenen kirli çıkılar arıyor;yorgun ellerim…
Ispatı gözlerinde saklı biliyorum;şu kör kuyulardan karanlık,derin gözlerinde…

Sana sayfalar dolusu suskunluğumu yazmak istiyordum.
Nereden başladığını,nasıl kanadığını…
Bu yazgının gelmişini,geçeceğini susmak istiyordum…
Zor bir zamandı…
Rengini henüz öğrenemediğim öfkelerin kurbanıydım…
Neyi,nerede,ne zaman yaşayacağını bilmeyen bir kalp taşıyordum.

İhanetin pençesinde yüreğim…
Sıkışıp kaldı kelimeler…
İnatla “şimdi değil” diyorlar…
Geceden gözlerime düşen yorgunluk payı hayli
fazlaydı…
Uyumalıyım…
Konuştuğum kadar uykumu da suskunluğa doyurmalıydım…

Alnımda yokluğunun izleri…
Kanlı,bulanık kuytuların,damarlarımı patlatırcasına bedenimi ihlal edişine engel olamıyorum…
Gece donuyor yüzümde…
Bir çığ yuvarlanıyor suskunluğundan yapılma…
Kirletilmiş hayallerimi gözyaşlarımla duruluyorum sonra…
İmkansızlığına yenik düşmüş yorgun aşkım uyanıyor içimde bir anda…
Saldırılara yenik düşmüşlüğünden olsa gerek ki;her yanı paramparça…
Saymaya yetiştiremediğim çoklukta parmak izi var üzerinde…
Ne oldu sana ey aşkım!?
Aşka susamışların saldırısına mı uğradı masum çocukluğun?
Nasıl böylesi yağmalamışlar seni ey sevgili!?
Vurgusunu kuramazdım bir an içimden gidişinin…
Yokluğunu düşündüğümde;ağzına kadar sessizliğinle dolu kör kuyularında boğulurdum…
Oysa şimdi…
Dayanıksızdım…
Cansızdım…
Varlığımı yokluklara sürüklüyordu hayat…
Yüzümü her gördüğümde yabancılaşıyordum kendime…
Biçimsizdim…
Şekilsizdim…
Ama acıları dört dörtlük yaşardım hep…
Ama’sı olmuştum gözlerinin…
Sağırı olmuştum seni seviyorum diyişlerinin…
Lal’i olmuştum seni seviyorum demelerimin…

Yetim bir gülüştü dudaklarıma yerleşen…
Düşkün,rüzgar nereye savurursa oraya giden bir yaprak gibiydim…
Yalnızlık çakılmıştı ömrümün en büyük payına…
Uzak kentlerden içime yerleşenler “gitmem” diyordu içinden…
Tek kaldığım uykusuz düşlerin ayakuçlarına sığınabiliyordum…
Seni bana unutturmayan gecelerin alnından öpüyordum sonra…
Haletim ruhumsuz can çekişirken senden haberler alıyordum…

Uzun yolların duraksız kalışı yoruyordu seni taşıdığım bedenimi…
Ömrüm vefa etmiyordu gidişlere dayanmaya…
Bakışlarından akan manzaraları hayalimde canlandırıyor,
sensiz seyirlerimi gözlerimden intihar ediyordum…

Kulaklarıma ölüm ilanları geliyordu bir yerlerden…
Bir canı daha kucaklıyordu şefkatli topraklarım…
Peki ya ben böylesi üşürken neden almıyordu bedenimi?
Neden beni de kucaklayıp içine almıyordu varlığıma sebep olanım?
Ah yorgun bedenim!
Yoksa toprakta mı kabul edip sarmayacak üşüyen ellerini?
Sende mi istemiyorsun beni?
Olgun bir meyve gibi düşseydim üzerine…
Zamanla yoğrulup mahlukata nimetler sunan verimliliğine karışsaydım sonra…
İşe yaramazlığım kaybolsaydı coşkun karartılığınla…
Sevgilinin göz çukurlarıma doldurduğu yaşları içine çekip su niyetine,
üzerinde güzelliğini ifşa eden kan kırmızısı bir güle can verseydin…
Fakat o gül ki; sevgilinin hasretiyle akan gözyaşlarımı içtiğinde kurur bir anda…
Kaynar sular dökülmüşçesine yanar,kavrulur…
Dayanamaz;yıllardır böylesi hasret yangınından yetişme yaşlarımı içmeye…
Dindirmez daha çok eritir ve gül eridikçe kan damlar üzerine…
Toprağım sen de içme…
Bırak yalnız benim içim yansın bu hasretle…
Ne gül,ne bülbül,ne de sen hisset bu yangını…
Bırak sen de sarma bedenimi…
Bırak senin yokluğunun da tadına varayım…


alıntı..