#1 (permalink)
21-11-2006, 02:28
|
мαн_ι яαнşαη ★.HayaL MahsuLü.★
Kayıt: 25.06.2006 Yaş: 23 Mesajlar: 7.452 Rep gücü: 25 | Bilmiyorum...  | |  | | |  Bakalım baştan hayatıma neler gelmiş geçmiş..neler yaşanmış ve ben arkama bile bakmadan terkettiğim şeyleri şimdi hatırlıyor muyum?..Bazen düşünüyorum, neden insanlar arkalarında bıraktıkları şeyler için yakınıp dururlar..Eğer yakınacaksak neden arkamızda bırakırız..
Hele de bir aşksa bu.!!. Birini çok seversin , artık yaşam kaynağıdır o senin için, gecen gündüzün odur.Onunla vakit geçirmek için yanar tutuşursun.Bir gün ona deli gibi aşıksındır ama bir an da öyle bir kalp kırıklığı olur ki anılar,yaşananlar ve yaşanacaklar bir anda paramparça olup önüne dökülür ve sen üstüne basıp ayağını kanatır acı ile ağlarsın.Bırakmak zorundasındır onu , sana hep bunu söylemiştir ;aklın, çevrendekiler..
Peki ya kalbin? O kırılan kalbin bunu kabul ediyor mu? Bunu hazmedebiliyor mu?. Aşk sence bir aptallık mı? Bir vurdumduymazlık mı?Sadece senin kendi içinde duyduğun bir haykırış mı?..Doğrusu ne? İnsanlar karşılarındakine hep akıl verirken , kendileri böyle bir şey ile karşılaştıkların da ne durumda oluyorlar? Ne düşünüyor, nasıl hareket ediyorlar.?.Kalp sana bağırıyor bir şans daha bir tane daha bir tane daha.. ve karşındaki artık alışıyor buna ,diyor ki; o bana nasılsa bu şansı verecek kırsam da olur..Evet o seviyor kendince seni ama istediği sadece sen değilsin, bir çok şey istiyor ve hayat tercihler üstüne kurulu olduğu için birini feda etmek gerekiyor ve her yeni şey için seni bırakıyor.
Hep onu tercih ediyor ama o tercih ettiği bitip tükeniyor. Çünkü aşk yok ama sen her seferinde kendini kalbini yeniliyorsun ve gene ona tüketmesi için veriyorsun..Evet aptallık aşk çoğu zaman..belki de saflık , belki de açlık..Hele de böyle bir dünyada tutunulmak istenen bir dal. Fakat insanoğlu doyumsuz ,insalar aç herşeye ve hep daha fazla istiyorlar..Ellerindekini kaybetmeden üstüne yenileri gelsin istiyorlar..
Sen aşkın kurbanı ;affediyorsun 1-2-3..sonu yok bunun ;sonra bir gün ne olduğunu anlayamadan sevdiğin adam karşı duygusuzlaşıyorsun bir damla gözyaşı akmıyor o güzel gözlerinden. Ağlayacak sebep yok. Çünkü sen bu sebepler için daha önce o kadar çok ağladın ki ; bir okyanus yaptın ve sonunda kendin boğuluyorsun orada ve ona son kez bakarak ,biraz canın yanarak , sessizce çekip gidiyorsun..İlginç olan ,sen böyle yapınca nedense değerin anlaşılıyor..İşte o zaman ,ah çekiyorsun. Ben ki sana dünyaları vermeye hazırdım, ben ki uğruna okyanus yarattım! Peki neden sana sırtımı döndüğümde beni istiyorsun? Bu adil mi?..Bilsem daha önce yapardım ama artık geç, çünkü tükenmeyen beni bile tükettin diyor kalbin..
Ağlamak yok ,içinde ince bir sızı..ama o sızı hiç geçmiyor ve ondan sonra acaba neden yaşıyorum bunları sonu yok hep aynı diye diye defalarca farklı isimlerde ama aynı insanlarla yaşıyoruz bunu..Neden? Niye bu kısır döngü? Eksik olan ne? Gerçekten aşk var mı? Yoksa biz mi yaratıyoruz? Biz ne istiyoruz?
Bu sorular uzar durur ama bize kalan bir sızı,hatıralar,okyanus ve unutmak istediklerimiz..ama sonunda şunu demek hepsine bedel: İyi ki sevmişim seni ;hayatımın en tatlı anıydı teşekkür ederim sana..!!
BUNU DİYEBİLİRYOR MUSUNUZ? BEN Mİ? BİLMEM..BİLSEM AŞIK OLMAZDIM..!! | |  | |  | |
| |