| | yarışma başlasııın....
--------------------------------------------------------------------------------
Adımıza belirlenmiş ve çizilmiş bir yolda ilerlerken ne kadar özgürdür kişi?Başı ve sonu olan bir yolda ne kadar dayanır ki yürek…Gerçeklerin tüm ağırlığı ve çirkinliği ile kuşattığı bu çölde seraptır belki görülen…Kim suçlu serap gördüğü için?Suç mu bu?Anlamanızı beklemiyorum,onayınızı da…Siz ne bileceksiniz, yataktan kalkmamak için direnen bedeni, yeni güne açılmak istemeyen göz kapaklarını…Geriye kalan tüm günlerimi büyük bir susku ile geçirmek istediğimi nereden bileceksiniz.Yaşam veren nehirlerin bir bir kuruduğunu, kuşların artık yakınıma bile uğramadığını,bulutları ve gökyüzünü görmediğini gözlerimin…
Gözlerim yalnızca içime çevrili..O kadar karanlık ve derin bir kuyu ki..Bakışlarım boğuluyor bu kuyuda…Acıyor gözlerim,gözlerim boğuluyor…
Kuruyan tüm nehirlerime,solan tüm çiçeklerime inat hala canlı bir şeyler varsa kim suçlayabilir beni?Serap bir yanılsamadır,bilmiyor muyum sanıyorsunuz…Tüm bu gerçeklerin içinde bir yalan seçtim kendime…Sıradan bir yalan değil, (g)izdüşüm…
Susuyorum, ama siz sustuğumu zannediyorsunuz, ben susarak konuşuyorum…Günü,geçmişi,geleceği,,bisiklet turunu,öğreneceğim müzikleri,okuyacağım kitapları,gün batımını,denizi ve martıları,sonbaharda ki yaprakların kızılını,yağmurun kokusunu,kelebeğin kanadında ki ışık tozlarını,uzun otobüs yolculuklarında omuza düşmüş başı,yan yana otururken birbirine değen dizi, kokuyu, sesi, rengi, tadı(tütün)anlatıyorum.Kimseler bilmiyor bu anlatmaları hiç kimseler , benden başka.Ama ben biliyorum ki her şeyi alenen söylemek gerekmiyor…Benim hislerim beni ilgilendirir sadece ,yalanın bu durumdan haberinin olması gerekmez ki…Bu benim hayatım benim düşüm tek kişilik oyunum…sahne benim,seyirci ben…
Sürüklüyorum bu sefil bedeni…Sefil yaşamın içinde..Geçiyor zaman,geçiyor günler;gün gece ye kavuşuyor .Aynı sefalet içinde çırpınıyor ruh…Ağa takılmış balıkları döküverirler güverteye,çırpınır hayvanlar çaresiz…Onlar gibi çırpınıyor kalbim…Kimseler bilmiyor,bilmesin zaten ne önemi var.Benim yaşamım bu,benim çırpınışlarım…Herkes çırpınıyor kendi güvertesinde,yardım edemez ki balıklar birbirine…
Zaman gelecek unutulacak adım,yüzümü anımsamayacak kimse..Ben yokken değişmeyecek yeryüzündeki akış….Ben olmayacağım…Hiç doğmamışım gibi ,kısa süreli konukluğum hiç olmamış gibi…Solacak fotoğraflar bir bir… Silinecek yazı, sözler dolaşacak başıboş uzayda..Sözler yok olmuyor; sahipsiz sözler dolaşıyor uzayda.Uzayda bir karmaşa kelimeler can çekişiyor, sahiplerini arıyor…
Yalan mı gerçek mi?Yalanlar gerçek mi?Gerçekler yalan mı...Kaç kişi varsa yeryüzünde o kadar doğru vardır derler…Doğrular daha doğru olduklarını kanıtlamak istiyor …Yarışma başlasın.
… | |