2de1

***PRinCesss*** · #1 (**permalink**) 04-05-2006, 01:52

Bir güz sabahı giderken

Sana ne çok yazacak şeyim vardı

Sensiz gecelerde sabah olmadı, yerin dolmadı

Başka sevgiler başka gönüllerde yaşanmadı

Ellerim soğuk, gözlerim donuktu

Bizim diyarlar sabahlar erken olurdu

Gece gündüz sanki bir oldu

Mevsimler hep böyle geçti

Yarım kalbim şiirlerim gibi

Düşlerimde saklıydın oysa sen

Nehirlerden denizlere akar

İçimde fırtınalar

Ölümün bir ucunda yine sen

Öyle eksiğim ki sensiz, öylesine çaresiz

Yaşamak da ne zor

İçimde sana geç kalmışlığın çaresizliği

***PRinCesss*** · #2 (**permalink**) 04-05-2006, 01:53

Kurumus ve sararmis yapraklarini ayaklarimla sürükledigim bir sonbahar sabahi görmüstüm seni ilk kez. Hayalimsiydin... Yani gözlerindeki parlaklik gercek gibi gelmiyordu bana. Ve bir o kadar da güzeldin. Yagmur gibi güzeldin, rüzgar gibi. Sonra kayboldun...

Seni tekrar göremeyecegimi sanarken yeniden karsima ciktin. ilk güngü hayalimsiliginle. Ve ilk günkü güzelliginle. Önümden öylece yürüyüp gittin. Yollarda hala sari yapraklar vardi. Yani daha gec kalmamistim senin icin. Ama sen önümden gecerken öylece bakakaldim. Agzimi acip sana seslenmeyi istedim, yapamadim.

Ertesi gün yine ayni yerde bekledim. Belki yeniden gecersin diye. Ama gelmedin. Bir ay falan oldu sanrim seni her gün ayni yerde bekledigim. Artik yollarda yapraklar yoktu. Bembeyaz kesilmisti heryer. Soguktu, buz gibiydi ve saydamdi gözlerin gibi. Ben üsürdüm seni beklerken. Üsürken yine üsürdüm. Ve yine beklerdim. Ve sen... Sen yine gelmezdin. Bense hep gelecegin günü hayal ederdim, hayalimsi görünüsünü.

Soguk rüzgarlar esiyordu. Uzaklardan biri geliyordu. Evet... O sendin. Birden kanimin isindigini hissettim. Atkin rüzgarda savruluyordu, omzuna dökülen saclarinla beraber. Ayni dans eder gibiydiler. iyice bana yaklasmistin. Ve ben emindim kendimden konusacaktim seninle. Önümden gecerken seslendim Bakar misin? Dönüp bakmadin bile bana. Yikilmistim. Kanimin sicakligi bitmisti. Yollar bembeyazdi. Sen hayalimsi.

Aradan aylar gecmisti. Ben artik ayni yerde seni beklemiyordum. Bir gün o yerden gecmek istedim. Yavasca adimladim yollari. Yollar simsicakti kavruluyordu. Seni bekledigim yere dogru ilerliyordum. Birden ilginc biseyi fark ettim. Sen benim bekledigim yerdeydin. Birini bekliyordun. Ben sasirmistim.

Sonra önünden gecip gidecekken seslendigini duydum. Bakar misin? demistin. Ayni benim aylar öncesi sana dedigim gibi. Ben hemen yanina geldim. Buyrun dedim. Sen suratima sapikmisim gibi bakarken anladim duyduklarimin hayal oldugunu.

Yillar sonra... Kurumus yapraklarini ayaklarimle sürükledigim bir sonbahar sabahi yeniden gördüm seni. Hayalimsiydin. Ama önceleri gibi degildi. Gözlerindeki parlaklik kaybolmustu. Yüzün bembeyazdi solmustu. Tutamadim kendimi Merhaba dedim. Sen yine dönüp bakmadin. O halinle bile senin cok güzel oldugunu düsünüyordum. Ama bakmadin bana iste tipki seneler önceki gibi.

Yollar islakti, agliyordun.

Sen... agliyordun.

Ben... ölüyordum.

***PRinCesss*** · #3 (**permalink**) 04-05-2006, 21:45

Gidişin değil, bir umutla dönersin diye beklemek öldürdü beni..Bir hoşcakalı çok gördün... Zor geldi hoşcakal demek sana, böyle gitmek daha kolaydı çünkü, arkada kalanı düşünmeden çekip gitmek, yakıştı mı sana?Yakıştı mı gidiyorum demeden gitmek? Yakıştı mı veda etmemek ve çekip gitmek? Yakıştı mı ayrılıkla yüzleşmemek? Gittiğini bile söylememek..
Bir hoşcakalı çok gördün.. Bu kolay olanı idi, bunu seçtin... Bencildin, gene kendin için en iyi olanı seçtin, başkasının duyguları seni yine hiç ilgilendirmedi... Hoşçakal demek zordu cünkü, vedasız gittin, sanki geri gelecekmiş gibi gittin, ayrılıkla yüzleşmeden gittin... Ayrılık acı verir çünkü, sanki ayrılmıyormuşuz gibi terk ettin. Oysa beni gidisin değil, bir umutla gelirsin diye beklemek öldürdü...
Hoşcakal dememiştik, ayrılmamıştık öyle ise, dönecektin, bir umut vardı hala, rüzgarda savrulan bir mum alevi gibi cılız ama ısrarla yanan bir umut vardı.. İşte beni o umut öldürdü...
Gidişin değil...
Bir gün dönecek diye beklemeler öldürdü beni, başka gölgeleri, sana benzetmek eritti bedenimi, ayak sesleri, merdiven çıkışlarını dinledim sen misin? diye... Kapı çalındığında ben koştum, telefon çaldığında, ilk çalışta elim telefondaydı ilk aylar da... Gelmedin... Ama hoşçakal da dememiştin... Gitmiştin... Ama veda etmemiştin...
Gidisin değil, beni döneceksin umudu ile beklemek öldürdü...Çok geç anladım bencildin. Artık hiçbir gölge sen değilsin, hiç telefon etmeyeceksin, dudakların adımı söylemeyi unutmuştur artık, çalan kapılar ve telefonlara ben bakmıyorum kaç zamandır. Hoşçakal demeden gittin. Kolayı seçtin... dönmeyeceksin...
Yüreğimde artık ne sevgi var, ne umut, ne de bir ağrı... Yüreğimde taşlaşmış bir HOŞCAKAL var... sana ait... Onu bir söyleyebilsem, sana veda edeceğim... Bunca yıl benden çaldığın, hayatımı geri isteyeceğim.
Ve sen, Hiç anlamayacaksın, hiç bilmeyeceksin... Beni gidişinin değil, dönersin umudu ile yaşamanın öldürdüğünü...
Hoşçakal demek, ölmekten daha mı zordu?

***PRinCesss*** · #4 (**permalink**) 04-05-2006, 21:47

Gözlerinden kar taneleri damlarken yüreğime, ben sadece sıcak kollarını düşlemekle yetiniyorum. Yetinmelerim yetemiyor içimin ısınmasına. Bi kerede çıkacak sözcüğe bakıyor ecelim. Tasvirler zorluyo algılarımı. Algılayamamanın alıklığıyla sırıtıyorum bu aşkın yüzüne. Okkalı bi şamar iniyor kalbime, tirtir titriyorum. Tiz çığlıklarıyla tırmalıyor umudum. Her çizik mahpus günlerini hatırlatıyor.

Azat et beni ey umarsız sevgili!!!

Azat et ki, kanayan kanatlarımla sana geleyim sen iyileştir beni parmak uçlarınla ,acele etme ama...İstersen azad etme beni sevgili!!! Sarıp sarmala,kirpiklerinde büyüt beni kar taneleri gibi. kilitle beni gönlünün altın kafesine, ruhunun bülbülü olup senden haberler vereyim sana seni anlatamazsam eğer; yine tek bi kerede çıkacak sözcüğünle azat edip beni, cehenneme gönder.........

***PRinCesss*** · #5 (**permalink**) 04-05-2006, 23:17

Yine bir gece ve yine baş başayım kendimle, işte yine seni bulup kaybettiğim yerdeyim.

İnsanın bir şeylere karar vermesi ne kadar zor; ya seni içime gömmeli ya da artık içimden söküp atmalıyım. Ama her ne olursa olsun susmalıyım. Hangisi daha zor, hangisi daha acı,Gerçekten
gitmeli miydin, yoksa kalıp yanımda savaşmalımı?... Bir yol arıyorum kendime, bulduğum tüm yollarsa sana çıkıyor…

Kapanmalı artık gözlerim. Sonsuz bir karanlıkta tek başıma yürümeye devam etmeliyim... Yürümeliyim ardıma bile bakmadan, yürümeliyim parçalayarak değerleri ve sevgileri, yok ederek yaşadığım tüm zamanları...

Nasılda acımasız zaman. Nasıl da yüceltmiştim seni gözümde. Tutup kendi ellerimle koymuştum en yükseğe, sonra keyifle izlemiştim yüceliğini. Ama yine ben
bitirmeliyim. Tutup kollarından indirmeliyim olduğun yerden. Ya da seni ölene kadar yaşatmalıyım içimde..... Ne kadar zor bir karar..

Bir yanım: “Bir daha kimse, hiç kimse onun kadar çok sevilmeyecek”, derken, bir yanım sakin, sessiz...

Zaman geçiyor, acım dinmiyor. Kapanmıyor yaralarım.. Tükenirken ben, aklımda bir tek sen... Görüyor musun, yine konuşuyorum ama sessizce. Susmayı öğreniyor yüreğim.. Ama ben kararımı verdim...

Seninle olduğum zamanları düşünmek bile bana mutlulukların en büyüğünü yaşatıyor.. Seni Seviyorum ve Ölene Kadar Seveceğim...

**EVANESENCE** · #6 (**permalink**) 05-05-2006, 00:52

paylaşımın için teşekkürler arkadaşım

***PRinCesss*** · #7 (**permalink**) 05-05-2006, 01:00

okuduğun için ben teşekkür ederim arkadaşım...

***PRinCesss*** · #8 (**permalink**) 05-05-2006, 01:02

Bir deniz kıyısında, küçük bir kumsaldım...
Dalgalar okşardı kumlarımı, bir anne çocuğunun saçlarını okşar gibi...

Her dalga gelişinde, bu sefer gitmeyecek sanırdım, ama hiçbir dalga
kalmazdı kumlarımın üzerinde, bir nefesten daha uzun süre...

Kimi dalgalar bana deniz kabukları getirirdi, kimileri küçük, küçücük ama
çok güzel taşlar... Hatta deniz yıldızları bile getirenler olurdu ama
hepsi bu...
Hiçbiri kalmazdı bir nefesten daha uzun süre...

Kumdan kalelerim olurdu bazen... Altın sarısı kumlardan, kendi canımdan yapılmış.
Kollarımı açmış beklerken görkemli dalgaları, gelir umarsızca yıkıp giderlerdi kalelerimi, arkalarına bile bakmadan...

Kimi büyük bir gürültüyle gelirdi, köpüklerini saçarak etrafa büyük bir haşmetle;
kimiyse sessiz ve sakin, karanlıkta bir fısıltı gibi...

Ben hep en gürültülüsünü, en köpüklüsünü beklerken, anladım ki benden en çok şeyi onlar alıp götürüyordu...Sessiz sakin gelenlerse sanki bana dokunmaya kıyamıyorlar, geldikleri gibi dönüyorlardı masmavi evlerine...

Bazen biri gitmeden bir diğeri çıkıp geliveriyordu. İşte o zaman bilemiyordum ne yapacağımı... Birini kucaklamak isterken diğeri kayıp gidiveriyordu avuçlarımdan...

Gel-gitler oluyordu bazen... Kıyılarımdan giden dalgalar dönmüyorlardı geri.. Ve ben yalnız kalıyordum uzuuun bir zaman... Ve ilk dalga vurduğunda sahile yeniden büyük bir gürültüyle, içimde bir çocuğun mutluluğu büyüyordu...

Haydi güzel dalgam, ne olur gel artık,
İster fırtınalarla gel, ister meltemlerle.. ama ne olur gel...
Sahilde bıraktığın köpük köpük gözyaşları yetmedi mi?
Bak görmüyor musun? Açtım sana kollarımı.Gel söndür yanan kumlarımı, içimdeki ateşi...
Yoruldum seni beklemekten, Yoruldum gel-gitlerden...

GEL-GİTME ARTIK!!!

**by_^^HİS^^** · #9 (**permalink**) 05-05-2006, 04:59

Alıntı:

*PRinCesss* isimli üyeden alıntı

Sensiz gecelerde sabah olmadı, yerin dolmadı

Başka sevgiler başka gönüllerde yaşanmadı

Ellerim soğuk, gözlerim donuktu

Bizim diyarlar sabahlar erken olurdu

etkileyici...

***PRinCesss*** · #10 (**permalink**) 07-05-2006, 14:27

Soğumuştu mevsim ardından bakarken. Soğuktu dilsiz duvarlar, içine kirli su birikmiş kaldırımlar. Bulut perdelemişti mavi gökyüzünü.
Ketumdu üstelik semalar. Vermedi ödünç bir damla yaş bile. Islak kaldırımlarda yankılandı ayak seslerin.
Ve gittin..

Yitirdim güneşimi, serin bir koyuluğa dönüştü gümüşten kumsallar. Eteklerine tutunmuştu yeşil yapraklar, ağaçları çıplak kaldı yüreğimin.
Gittin bereketini yitirdi, kurudu topraklar. Yer değiştirdi mevsimler, umutsuzca kanat çırptı börtü böcek. Gelmedi beklenen bahar
Kışı başlattı gidişin. O kış ki, mutlak bir memnuniyetsizliği müjdeledi şeytani bir hazla insanlara.
Çünkü gitmiştin..

Yarım kalmıştı masal. Boğucu bir nem tıkamaktaydı genizlerimizi. Bir masal kahramanı gibi dalgalandırarak denizleri, silkeleyerek derin maviliği gitmiştin çünkü. Okyanuslar takıldı gözbebeklerime. Her gün bir damla alıp, her gün, her gece birer birer damlatıp. Keder damıtarak baktım uzaklara.
Ayrılığın soğuk yalnızlığı yapışıp kaldı sana hoşçakal diyen ellerimde. Gittin, evlerin camları keder buharından oluşan şekillerle kirli artık. Bacalarından kurum fışkıran kem ruhların ışıldayan gözleri karartıyor şehirleri.
Bu şehirler ki, senin gülüşünle aydınlanırdı. Şen şakrak türkülerin yankılanırdı taş duvarlarda. Sıkılı değildi yumrukları insanların. İçini titrettiğin gülüşlerini kimseden esirgemeyen sen, ardında somurtkan bakışlar bırakmıştın.
Mahzun bir yetime dönüştü Atlanta çocukları. Mahzun, boynu bükük ve sahipsiz... Hatırlar mısın; okşardık başlarını her önlerine eğişlerinde yanaklarını onların? Şimdi o çocuklar, çakır gözlerini her sabah ufuklara dikip, yolunu gözlüyorlar. Gördükleri her serapta sen varsın bu çölden şehirde!
Ve ben yüreğimin iç acılarının toplamını kaldıramayacak kadar bir sıkletin altında iki büklüm, ayrılıkların iç açısıyla bakıyorum denizlere.
Denizler& Hatırladın mı, kıyısında ıslıklar çala çala yürüdüğümüz o kayalıkları? Geleceğe dair hayaller kurardık hani gümüş rengi kumsalında. Sen ipince parmağınla şekiller çizerdin ve ben hayret ederdim bu kadar büyük olabilecek hayallere. Parmakların kadar uzundu görebildiğin gelecek.

Ama... Ama benden gizlemiştin gidişini. Belki de korkutmak, buruk bırakmak istememiştin yüreğimi. Şimdi senin uzağa bakışın kadar yakına bakıyor gözlerim. Bir güneş batışına bile tahammül edemiyorum bazen sensiz.
Uzadıkça sensizlik, keskin bir öfke kaplıyor içimi. Kızıyorum her şeye. Önce bulutlara haykırıyorum öfkemi. Ardından yere çeviriyorum kızgın bakışlarımı. Şarkılara, şiirlere, şairlere öfkeleniyorum sonra.
Nasıl da kandırmışlar beni bunca yıldır. Nasıl da, aldanmışım kafiyelerin arasına gizlenen hayallere!
Bir tükenişe dönüştü beklemelerim sonra. Buzdan bir camın çatlayışı gibi çatlaklar belirdi ümitlerimde. Dokunmayı bırak, bakınca bile büyüyen kanı çekilmiş kılcal damarlar gibi sardı her yanımı çatlaklar.

Yoruldum her sabah, dönüşüne dair düş görmüş olarak uyanmayı hayal etmekten. Yoruldum sensiz rüzgara savurmaktan eteğinden aldığım yaprakları. Biliyorum bilsen halimi, duysan sesimi kandıracaksın beni. Kumsal bulamasan bile boşluğa çizeceksin yine pembe panjurlu hayaller. Sonra bak diyeceksin, Burası sofa.. Bu merdivenlerden çıkacak yetimler. Sonra şu odadan geçerek açılan geniş terastan yıldızlara dokunacaklar.
Ben yalanına bile razıyım artık seninle ilgili her şeyin. Bir umudun, bir güneşin& Üzerinde senden kokular kalan aynaya her bakışımda gerçeği fısıldıyor bana yansımalar.
Çünkü gitmiştin Puslu bir zemheri soğuğu vardı havada.
Kış sonuydu gittiğinde, şimdi yaz başı. Bu kadar tirat yaktıktan sonra ardından, halâ merhamet etmeyecek misin?

Ne yani, bir daha dönmeyecek misin ???

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Öyle Bİr Sen Varkİ İÇİmde…	deryadeniz	Paylaşmak İstedikleriniz	6	11-07-2008 11:16
Senİ İÇİmde Terk Edİyorum	kalem20	Paylaşmak İstedikleriniz	9	14-12-2007 16:09
İçİmDe CaN ÇeKiŞlErİnİ DuYuYoRuM...SöZlErİn ÇoK AcItIyOr	king lord	Paylaşmak İstedikleriniz	1	20-09-2007 19:55
Sen Yokken BÜyÜyorsun İÇİmde	DiLrUbA	Paylaşmak İstedikleriniz	9	25-05-2007 10:55
gelecıgın bir guzellıgı var ıcımde	Ruhsar	Paylaşmak İstedikleriniz	2	25-05-2007 10:41

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)