2de1

**blackangel** · #1 (**permalink**) 29-11-2006, 04:54

Kendi Dünyamı Zindan Ettin Bana...

Zalim bir gardiyan gibi kapattın demir kapıları üzerime.
Şimdi nefretle bakıyorum parmaklıklar arasından,
Bir zamanlar bakmaya kıyamadığım yüzüne...

Etrafım nice sevda mahkumuyla dolu artık; kime baksam kimi görsem hep kederli.

Beni hapsettiğin bu uzak dünyada herkes bana benziyor, hepsinin yüzü tanıdık...

Kime sorsam neden burada olduğunu, insanlardan kaçtığını söylüyor; sonra düşünüyorum, demek sandığım kadar yalnız değilim bu dünyada...

Benim gibi insanlardan kaçıp, kendini bir çok benzer kaçakların arasına atan, acılarını sineye çeken, yalnız kaderiyle bir başına kalmak isteyen, yalnızlığını ve inzivasını bir hücre misali bir yerlerde yaşayan yüzlerce insan var...

Hepsinin hikayesi farklı, ama sebebi hep aynı...

Hepsinin kendi dünyalarını zindan eden başka insanlar var uzaklarda bir yerlerde...

Sense; kendi dünyamı zindan ettin bana.
Acımasız bir gardiyandan farkın yok gözümde,

Mecburum boyun eğmeye işkencelerine; mecburum ve tutsağım sineye çektiğim sevgime...

Ve her defasında kalbimi hançerlediğin nefretine...

Şimdi, kendimi hapsettiğim, beni hapsettiğin bu hücrenin penceresinden baktığımda; masmavi, dalgalı ve sonu olmayan bir deniz görüyorum.

Her şeyin bir sonu vardır ya, benim gördüğüm bu engin denizin bir sonu yok...
Tıpkı senin ve benim bir sonumuz olmadığı ve olamayacağı gibi.

O denize her baktığımda, kendilerini acımasızca ve özgürce bırakan insanlar geliyor aklıma.

O insanları düşündükçe, gerçek özgürlüğün ne demek olduğunu anlıyorum.
Beni hapsettiğin bu soğuk hücreden, bir gün dalgalara atlayarak çıkacağım, biliyorum.

Ve sonra, özgürlüğümü, ruhumu, kalbimi benden alıp, yine bana hükmedecek, hüküm giydirecek ve beni tekrar başka bir hücreye atacak başka bir zalim bulacağım.

Yaşamım hep tutsaklık yaşayarak geçti, birilerinin sevgisine, ilgisine, şefkatine esir olarak...

Ve ben bu tutsaklığı hep içimde yaşadım, nereye gitsem benimle geldi; dışarıda özgürce akan dalgalara inat...

Şimdi bir ben varım soğuk hücremin içinde,
Bir de sen varsın, parmaklıkların ötesinde...
Sana baktıkça tutsaklığıma olan tutsaklığımı hatırlıyorum.

Tutsaklığımı hatırladıkça, kaçışlarla, uzaklaşmalarla, inzivalarla geçen ömrüme isyan ediyorum.

İsyan ettikçe, kalbimdeki boşluk büyüyor, yüreğimdeki acıyla haykırıyorum.

Haykırdıkça, susmamı, sakin olmamı söyleyen; bana kendi elleriyle işkenceler yapan o zalim gardiyanı görüyorum...

"Ne yaptım ben sana?" demiştin, o acımasız yüzünü en son gördüğümde;

Daha ne yapacaktın?

**KãRdé£éN** · #2 (**permalink**) 29-11-2006, 05:03

Şimdi, kendimi hapsettiğim, beni hapsettiğin bu hücrenin penceresinden baktığımda; masmavi, dalgalı ve sonu olmayan bir deniz görüyorum.
Her şeyin bir sonu vardır ya, benim gördüğüm bu engin denizin bir sonu yok...
Tıpkı senin ve benim bir sonumuz olmadığı ve olamayacağı gibi.

Şimdi bir ben varım soğuk hücremin içinde,
Bir de sen varsın, parmaklıkların ötesinde...
Sana baktıkça tutsaklığıma olan tutsaklığımı hatırlıyorum.

ah ne kadar tanıdık duygular bunlar...

Tutsaklıklarımızın çok uzun sürmemesi dileğiyle..

paylaşımın için teşekkürler cnm

**blackangel** · #3 (**permalink**) 29-11-2006, 05:03

Sevdim İşte Ötesi Yok

Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil,
yüreğimdi seni gören. Sen damarlarımdaki kana karışıp,
geldin oturdun yüreğime. Bir başka yerde olamazdın
zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde
olmalıydın, orada kalmalıydın. Çok aşka ev sahipliği
yapan bu yürek, ilk kez bu kadar kolay kabullendi
seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne
ağırlama faslı vardı, ne de ugurlama. O yüregin gerçek
sahibiydin. Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya... Ben
dört mevsim baharı yaşadım seninle. Çiçek çiçek açtın
yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin renklerin
karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelyaydın
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün.
Kırmızıydın bir ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu
renkle anmayı sevdim seni. Denize tutkundum, denizi
sensiz, seni de denizsiz düşünemedim. Seni severken
dünyayı da sevdim ben, insanları da... Kendime
bile dar gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın
sahibiydim artık. En kızgın, en tahammülsüz olduğum
>anlarda bile, seni düşünmek yetti bana. İçimdeki
sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren
senin sevgindi ve ben kaygısız, içten gülüsün ne demek
olduğunu, nasıl güzel bir şey olduğunu anladım
seninle... Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve
asamayacağım hiçbir zorluk yoktu. Koca bir kente, koca
bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden tuttuğunda,
patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi.
Menzil sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme
çıkan her şeyi yok edebilirdim. Sana ulaşmamı
engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle
bir tek sen girebilirdin. Sevdim ve hayrandım da...
Her halin çekti beni. Durusunu, uyumanı, gülmeni,
kızmanı, şaşkınlığını,
saflığını, kurnazlığını,
çocukluğunu, olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim
suskunluğunu da. Küçük oyunlarını, kaprislerini,
sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o doyumsuz
sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu
zaman. Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı. Seni
severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her
gün yenilendim. Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan
neyim varsa tamamladın. Ölmeyecektim çünkü sen
ölmezliğin ta kendisiydin.

Sevdim işte ötesi yok

**blackangel** · #4 (**permalink**) 29-11-2006, 05:13

Geçecek Bu Da Geçecek

Geçecek bi tanem geçecek. Her şeyin geçtiği gibi. Kıyılarına vurup duran bir deniz var içinde. Durulacaksın."
Ne anlatmalıyım sana. Yüreğim acıyor. Ellerim sıyrık içinde... Yenildim. Yine bilmem kaçıncı kez yenildim.
Yeminlerim, asık yüzlü kararlarım, asla olmazlarım....... hiç biri kar etmedi. O, gelişi hep bilinen ama çaresiz
teslim olunan kasırga gibi. Direnmeyeceğim. Bir idam mahkumu gibi teslim olacağım.
Kimse yok, ellerimi bırakma, düşeceğim..."
Gece kanıyor sessiz ve derinden. Yüreğim iki parça, ay gibi. Ellerim kanıyor, sar onları.
Ellerim sana kanıyor, tut onları.......tutabilirsen. Sorularına cevap alamamayı sevmezsin ya,
aslında hep cevaplarını bilmediğim sorular var hayatta. Durmadan onları soruyorsun.
Oysa konuşacak ne çok şey var. Şu huzursuz insan kalbinin sukun bulduğu cennet bahçelerinden
söz etmek isterdim mesela. Kalbim sakinleşirdi belki.Sonra masallardaki peri kızlarından bahsetmedik.
Hani hep bir sırları vardır da ifşa ederlerse bir güvercin olup uçup giderler.
Gülüyorsun içinden, "Peri kızı mı sanıyor bu kendini?", diyorsun. Biliyorum. Ama sen bilmiyorsun...
Hayat; benim için boşlukları doldurabilme becerisi
Geceyi kanatıyor bakışların. Sessizce iniyor üstümüze rahmet. Taa derinlerde kimsesizlik. Ben mi?
Ben boşlukları dolduruyorum; boş sandalyeleri, boş saatleri, fill in the blanks'le belirtilen kelime arası boşlukları,
avare boş gönülleri... Eyvallah etmiyorum ne sana, ne neon ışıklı hayatlara ya, yine de bir parçam kalıyor orada.
Çekilmiyor hayat ya da çekemiyorlar bizi, bilmiyorum. Boş ver. Saçlarını okşayıp, dudağındaki tebessüm oluyorum,
usulca kalbine dokunuyorum sonra.
Ey aşk! Son hamleni yap şimdi. Hazırım...
Yoruldum. Dipsiz bir kuyuya düşüyor gibiyim. Çırpındıkça daha hızlı, daha hızlı düşüyorum.
Tutunmaya çalıştıkça parçalanıyor ellerim. Ey aşk, hadi gel! Buradayım. Yeter uykusuz gecelerim,
yürek çarpıntılarım, kor gibi yakan hasretlerle geçen günlerim.
Ne mümkün sevgili ve ne mümkün toprak.
Ey aşk! Hazırım. Son hamleni yap şimdi....

KãRdé£éN sağol canım

ellerin dert görmesin

**blackangel** · #5 (**permalink**) 29-11-2006, 05:18

Vur

Susma, beni uçurumlarda kendim ağlıyor bulmuşken susma ne olur. En
bildiğin öfkeleri cümleler halinde haykır. Alevle yakılmış
kelimelerinin biri bitmeden diğeri saplasın ciğerlerime. Her kelimen
ayrı bir hançer acısı versin yüreğime. Patlamaya hazır azgın
dalgaları üzerine giyinip çaresiz kıyılarıma vur. Vur,
vurabildiğin kadar. Diş geçiremediğin en yakın insana karşı
yıllarca biriktirdiğin ama bir türlü söylemediğin bedduaları
benim için et..Yüreğinde yara bağlamasın çıplak öfkelerin.
İçinde kalmasın en gariz küfürlerin..İşte bedenim burda; dilinin
ucunda ne varsa say sayabildiğin kadar....

Boynumu yalnızlığın ayak ucuna bükmüşken, beni " bende " bu
kadar zayıf yakalamışken ez ezebildiğin kadar. Öfkelerini kus
avuçlarıma. Bana dair tek anı bırakma..Herşeyi kibritsiz yak,
yakabildiğin kadar. Kır, hiçbir zaman yarası sarılmamış
kanatlarımı. Kırılmış dallarımı ise içindeki kızgın
kelimelerin lavlarında erit. İçindeki nefreti sesli kelimelerle
haykır. Haykır ki, benden önceki yaralı geçmişinin tek sorumlusu
ben bileneyim. Otuz küsür senelik ömrünün son beş ayına
tanıklık eden beni hayatının en büyük hatası olarak yargıla
emi. Hayatında en büyük hatan keşke ben olsaydım. Keşke !

Kendim düşmüşken uçurumlara; kendi yarınlarımı kendim
hançerlemişken bir de sen vur, vurabildiğin kadar. Dürüstlük
abidesi kelimeleri sırtına yükleyip en acımasızca yargıla beni.
İnsanlığımı, sevdamı fütursuca yargıla. Sakın ama sakın
kendini yargılama !

Aynalara bakarken benim çirkin yüzümü hatırla.. Ama hiçbir zaman
aynalarda " kendinle " yüzleşme..Duvarlarda " yalancı" suretimi
görüp öfkenin yumruklarıyla yarala yüreğimi. Hayatında
biriktirdiğin tüm kavgaların sebebi olarak beni göster. Keşke,
hayatındaki tüm kavgaların tek sebebi ben olsaydım.. Keşke !

Bu tek taraflı davanın yargıcı sen, savcısı da sen ol. Üç
düğmeli darağacı elbisesini dikme gerek yok. Al senin olsun
vücudum. Hayatının tüm öfkelerini benim bedenimden al. Hayata
yenik başlamanın tek sorumlusu olarak gördüğin sevdamı yık,
yıkabildiğin kadar..Ve mutlu olacaksan, şu canımı al diyeceğim
ama bu canı sen vermedin ki sen alasın !

Tek bir kelime etmeden vur boynumu. Acıma, merhamet etme. Bir nefes
kadar değerli bildiğin bu yüreği en kötü haliyle bil. Güya
ömrünü mahveden tek kişi olarak gösterdiğin bana tüm
günahlarını en güzel hediyen olarak bırak. Hayatında
biriktirdiğin öfkelerin hesabını benden kes sevgili. Mahşere
kalmasın hesabın.Yenik başladığın hayatın tek hatası olarak
beni göster. Hançeri al, gözlerime sun. Giderken son hediyen olsun
kanlı hançerin. Vur hadi, vurabildiğin kadar...

Ölümü kuşan hadi. Kır zincirlerini. Musalla taşım hazır. Yeter
ki ölüm senin ellerinden gelsin. Gözlerin, göğsüme saplanan son
kurşunum olsun..Yüreğim, diz çökmüş dizlerin dibine.
Çökmüşken kır, kırabildiğin kadar. Haklısın, sana hayatı
zehir ettim değil mi ? Hayatındaki onca acıyı, onca günahı ben
vermişcesine sadece yüreğimi öldür. Otuz küsur senenin son beş
ayına tanıklık eden bu adamı ömrünün hatası olarak addet.
Sonuna kadar vur emi. Bir daha doğrulamayım sevgili..Unutmadan,
kötüler çok yaşamaz sevgili. Güya ben senin yüreğinde en
kötüyüm. Merak etme o zaman; yakındır ölümüm..Sevinebilirsin
artık. Zaferini kutlayabilirsin. Lakin tek üzüntüm var sana dair;
ben gidince hayatındaki tüm hatalari yükleyebileceğin yüreği bir
daha bulamayacaksın ne yazik ki.. Ben ona üzülürüm sevgili...

Hakkın varsa eğer hesabın mahşere kalsın sevgili. Yok kalmasın
diyorsan; bana gelen yolu ve yüreğimin adresini biliyorsun.
Öfkelerini beline kuşanıp çık karşıma. Doğrulttuğun namluya
yüreğimi usulca sürmezsem namertim sevgili ! gerk yok ben sıkarım

**blackangel** · #6 (**permalink**) 29-11-2006, 05:27

Gittin

Gidişin bir Kasım günüydü. Beyaz karların şehrimi istilasında
öğrendim gidişini..Gittin, sevginde bir bahar göremeden çekip
gittin..Ben bu satırları yazarken kim bilir sen gerçeğin aynasında
yarınlara dair düşler kurmaktasın..Ben ise yalnızlığa inat
kırdığın yüreğimden kalan son parçalarıyla birşeyler
karalıyorum işte.Sakın üzerine alınma bu satırları. Toprağa
gömülmüş bu ayrılığı kaldırıp yeniden filizlendirmek değil
niyetim. Bu satırları sen okuyasın diye değil , gidişinden sonra
içimde biriken bir avuç fırtınayı fakir satırlarımda yakmak
istediğimdendir sevgili. Gidişin hala gözlerimin önünde. Son
oynunu oynamak üzere sahneye cıkmış figüran gibi yalnızlığın
suflelerini okuyup gittin...

Gittin. Yüreğinde baharları beklerken rüzgarı koynuna alarak
gittin..Sessizce gittin, kör uçurumlara saldım düşlerimin kırık
kovalari. Hani bir zamanlar yüreğine umut taşıyan kırık
kovalarım var ya.. İşte o kırık kovalarla sensizliğin kör
saatlerinde hep gidişinin öfkeleri taşıdım yüreğime. Her kovada
sensizlik yağdı üzerime. Her kovada cayır cayır yandı
düşlerim..Ama hep sustum.. Sahipsiz çığlıkları yükledim yamalı
heybeme..Azık diye bildiğim gülüşleri aradım durdum
yalnızlığın güneş görmeyen köşelerinde..Yollara koyuldum,
pusulasız halimle. Seni aradım, tek bir kelime etmeni bekledim.."
Hoşcakal " kelimesinin dudaklarından yüreğime hançer gibi inmesi
bekledim..

Gittin, tek bir kelime etmeden. Anılarımızı kibritsiz yakarak
gitmiştin. Gittin oysa ben yüreğime nice yalanlar söyledim bir gün
dönecek diye..Pembe yalanlarla avuttum kendimi. Yalanlarla avutmasam
kendimi; ayrılığın soğuk teriyle korkusuzca yüreğime dayacaktim
kör kurşunları..Oysa ben ölmeyi değil; senin uzaklarda ama bana
bir nefes kadar yakın olan varlığında yaşlanmayı istiyordum.Pembe
yalanlarımdan düşler kurup gelmeni bekledim sevgili..Sakın yanlış
anlama sevgili ; benden önce kurduğun hayatı ellerinle yıkıp
ikimizin mavi düş tarlasına geleceğine dair düşler değil
kurduklarım. Bir gün dönüp " Gidiyorum, Hoşcakal " kelimelerinden
ibaret kuru cümleyi alnımın yazgısına yapıştırıp son kez ait
olduğun yalnızlığa dönmene dair yalanlar, düşler büyüttüm
yüreğimin soğuk köşelerinde..

Gittin, "dua çiceğim" bildiğim yüreğinden " yüreğime" bir veda
sözcüğünü esirgeyip gittin. Hani dönülmez sözler vermiştik
birbirimize. Şimdi yeminleri tutmayan tek benmişim gibi tüm
tövbelerin adaklarını acılarla ben ödüyorum; sen değil !Hani
aynı gözle ağlayıp aynı yürekle gülümseyecektik biz. Hani sarı
denizlerin üzerinde " vuslata" kulaç atacaktık
seninle..Öğretmenliğe başladığın okul yolunda ayakların
yorulmasın diye sırtını sana seren bu yüreğe çok mu gördün bir
veda kelimesini..Çok mu gördün bunu sevgili ? Nefesim diye
övündüğün bu sevdayı bir ayrılık cümlesiyle bitirememek niye
sevgili ? Suskunluğun elbisesini çıkar üzerinden..Susma sevgili..
Tek bir kelimenle ölmeye hazır yüreğime tek bir söz söyle
hadi..Kurşunları kelimelere ilmekleyip, son infazını boynuma geçir
sevgili....

Biliyor musun gidişinden aylar sonra bile içimde kanıyor gidişinin
sessizliği..Gidişinin tek kelimeye bile sığdırılamayan ezikliği
hala sırtımda kambur. Yüreğim hala kırgın, gözlerim hala ıslak.
Hala böğrümde suskunluğun bıçaksı dişleri. Üzerime giyindiğim
elbiseden göremediğin irinleşmiş yalnızlığın duruyor
göğsümde..Belki de senden kalan tek şey bu.. İrinleşmiş
yalnızlığın.. !

Ayazlara gebe kalmış yüreğimle konuşacak o kadar cümlelerim var
ki..Şimdiye kadar hep sen üzülmeyesin diye dudağımı büküp
kelimelerimi ezdim dilimin ucunda. Ayrılık kelimelerini erteleyip bir
gün tekrardan gelip gidişinin son kelimesini edeceksin diye bekledim
durdum. Beklerken seni, sabır zırhını giyindim üzerime. Sustum,
bir dağ gibi. Kurudum bir yaprağın sonbahardaki ölümü gibi.
Yavaş yavaş ve içten içe...Ölmeyi bekleyen bir çınar ağacının
solgun yapraklarını görüp köklerini bedeninden koparması gibi
bende yüreğimden düşlerimi kopardım. Acıta acıta ve yavaş
yavaş...Oysa öfkelere bürünüp kilit vurduğum dudaklarıma
gidişin acısını anlatsam fırtınalar kopacaktı mavi denizlerimde.
Belini kırıp yalnızlığın gölgesinde oturan yaralarıma bir
dokunsam denize kavuşmaya hasret bir göl gibi avuç avuç
kanayacaktı yüreğim. Damarlarımdan taşacaktı ayrılığın
zehiri.. Biliyorum, beni ezip taşacaktı. Bentler kuracak olsam da
yıkılacaktı önündekiler teker teker. Keşke bendeki sessizliği ,
yüreğimdeki ezikliği görüp son kez gelsen.. Toprağa gömülmüş
aşkı tekrar filizlendirmek için değil; köklerinde yanan öfkeleri
susturmak icin gelsen..Son kez ölümü dudaklarıma değdirip keşke
kangren yaralarıma tuz diye gidişinin közlerini bassan sevgili..

" Dokuz aylık acının,
Son doğum sancılarıydı yüzümde gizlediğim.
Kangren olmuş yanlızlığın,
Son satırlarıydı alnıma çizdiğim.
Artık toprak olmuştur sevdan,
Bir sayfa değildi üzerine kapanan;
Vefasız sevdanın ölüm fermanıydı
Tozlu raflara kalkan......"

**blackangel** · #7 (**permalink**) 29-11-2006, 05:33

Gitme demem

Gitme, koca şehirde yapayalnızlık kalmak istemiyorum. Gidersen,
sensizliğin içinde hangi duvar avutabilir beni ? Bırakma beni
karanlıklara. Alışkın değilim sabahları sensiz uyanmaya. Gitme
umudum. Uçurumlardan esen rüzgarlarda tek başıma bırakma beni.
Acıya kanattığım umutlarımı toprakta ezip gitme. Düş yorgunu
gecelerde her sokakta seni aramak acıtır yüreğimi.Her köşede
sensizliğe ağıtlar yakmak sonum olur ömrümün. Dur gitme.
İçimdeki çocuğun ağlayacak hali kalmadı. Gidersen, uykulara
dalıp unutacağım mı sanıyorsun o gözlerini ? Sorarım sana ;
kolay mı tahta beşiklerde hasretini uyutmak ?

Yıllarca cebimde biriktirdiğim gözyaşlarımı sende kurutmuşken
gitme. Simsiyah bulutlar çöreklenmesin üzerime. Baharın koynunda
uyanırken gözlerimi karanlıklara kapatmayayım. Gitme ince sızım.
Uzak dağlarına yüreğimi sürüp sana koşmak isterdim ama sırtım
kanlı ve yüreğim yaralı. Buğulu camlarda bıraktığım düş
mavisi umutlarımı yetim bırakma. Sürgün misali yalnızlığında
soğuk prangaları sırdaş bilmek istemiyorum. Yitik bir yüreğin
baharlarında açmış dikenleri serme ellerime..Batarsa kanar, kanarsa
yaşayamaz yüreğim. Gitme. Ardından bakakalmasın gözlerim tozlu
yollara. İsyanlara bürünmesin gülen yüzüm. Ne olur gitme
alınyazım.

Acılarımı tütünle sarıp bir sigara dumanında çekerken içime,
gitme. Dayanamaz bu can gidişine. Rıhtımlara her gece gözyaşımı
boşalttırma beni. Ezik yüreğimi karların üzerine serme. Sana
koşan ayaklarımda hüznün kirli denizlerine sokma beni. Mavilerin
arasında kaybolur giderim. Umutlarımı alıp gitme gül yüreklim...

Hangi denize sığdırabilirim ki sensizliğin acılarını .Hangi
ilaç dindirir sensizliğin sancılarını. Bu dert içimde kabuk
bağlar..Solmak istemiyorum kırık aynaların suretinde.Hazanlar girer
gelinciklerin gülümsediği bahçelere. Göğümden tüm göçmen
kuşlar kanatlanır ucsuz bucaksız diyarlara. Dur gitme. Yalınayak
sahillerde gezinmeyeyim. Ellerim dikenlerde avunmasın. Gidişinle
yüreğimi yaralarda bırakma ne olur...

Şiirlerim kederimle, yüreğim gidişinle ağlamasın. Gülen
gözlerime hicranlar inmesin. Bereketin ıslattığı toprağıma siyah
bulutlar çöreklenmesin. Uçurumlar büyümesin duvarlarda.
Pencerelerde kalmasın ıslak gözlerim. Yorgun düşmesin ayaklarım.
Gitme iki gözüm. Bırakma beni tek başıma firkatinde.Düş fakiri
olarak gezinmek istemiyorum şehrin ölüm kokan sessizliğinde.Ne olur
gitme sevdiğim...

Uyandırma beni ayrılıklarınla. Gitme diyen dudaklarım senden sonra
kanamasın. Üşümesin senin sevginle gülümseyen gönül bahçem.
Acılarımı unutmuşken sancının kavrulduğu ateşlerde ısıtma
beni. Benek benek açan çiçeklerim mevsimsiz solmasın.Saçlarına
düşen yıldızlar göğsüme ayrılığının hançerini
sokmasın.Gitme canımdaki son can...

Senin gözlerinden, senin yüreğinden başka bir sığınağım yok
sevdiğim.. Gitme ne olur.Yetim kalmasın yüreğim.

.............................. .........

" Karanlıklarıma bir avuç güneşin yetiyordu meğerse herşeyin
yalanmış. Bir Kasım günü ait olduğun kollara geri döndün. Bir
nefes sanmıştım seni lakin bıçağın en keskin yerinde
kanattığın yüreğimi farkededim. Bilseydim gözlerinin yalan
olduğunu, bilseydim gözyaşlarınnda baharlarımın solduğunu.
Şimdi yüreğimin tozlu raflarında " yalnızlığa " gömdüm seni.
Gittin demiyorum sana çünkü sen bana hiç gelmemiştin ki ." bu
senin sözün

**KãRdé£éN** · #8 (**permalink**) 29-11-2006, 06:11

Yüreğine sağlık canım, harikasın...

Sana "YaR" diyorum..YaRa'Larım kanıyor...

Bitti sanmıştım, unuttum demiştim, ömrümün geri kalanını sensiz geçirebileceğim fikrine bile kendimi inandırmıştım!... En büyük yalan, insanın kendine söylediği yalanmış geç anladım. Kaleminden çıkan birkaç cümleyle gözlerimin karşılaşması, yüreğimin seni yeniden hissetmesi, beynimin içine kazınan kare kare resimlerin ve kalabalıklar arasında yaşadığım başıboş dalıp gitmelerim!...

Seninle yaşadığı bir günü, tüm geçmişine ve geleceğine denk tutan bir ruhu, mahşere kadar taşımak zor gelecek biliyor musun?...

Öyle ya bir yağmur da, bir göl kenarında, gözlerinden içtim yağmur ve gece kadar yoğun şarabı ben!... Gece senin derinliğindir ben de, yağmur benim yüreğimin sağanakları...

Aklıma düşmeye gör, en fırtınalı denizde yolunu kaybeden en acımasız dalga olur bakışlarım... Dalgalarımın kayalıklarla buluştuğu an çıkan sesleri duymanı hiç istemem! Canı çok acıyan bir deniz ağlıyor dersin eminim... Seni özledim, anlıyor musun, özledim!!!

Gördüğüm her kuşun kanadına gözlerimi koyuyorum, bulunduğun diyarlara gelirler de seni görürüm diye...

Sana " yar" diyorum, " yaralarım" kanıyor...
Sana "yara" diyorum, tüm sözlerimin öznesi oluyor
" yar' a"...

**Ruhsar** · #9 (**permalink**) 29-11-2006, 06:34

yüreginize saglıkkk

**blackangel** · #10 (**permalink**) 30-11-2006, 19:35

Hep Tamamlanacak Değil Ya Bu Da Yarım Kalsın

Seni sana rağmen yaşadım ben. Hep kaçışlarla dolu, hep eksik... bir yanını tamamlasam, mutlaka başka bir yerden açık veriyordum. Tamamlamaya uğraştıkça senin gizlerinde kaybolup gidiyordum.

Bedenine değil, ruhuna taliptim ben. Bu yüzden bu kadar zorlanıyorum.

Ben bir adanın değil, bir kıtanın kaşifiydim. Yola çıkmıştım bir kere dönüşüm yoktu; ama, öyle çok duraklıyordum ki, geriye dönüp baktığımda başladığım yerden birkaç metre bile uzaklaşamadığımı fark ediyordum. Üstelik menzilin ucundaki sen, benden daha hızlı yol alıyordun, belli ki kaçıyordun. Ufukta bile görülmeyen seraptın artık.

Kaç kez "vazgeç" dedim kendime o yolun kenarındaki bir ormana girip yok olmayı düşündüm.

Zaten yaşadığımda bu değil miydi? Seninle birlikte varlık bulduğumu düşünürken, senin olmaman yokluk hissinden başka ne verebilirdi ki bana?

Oysa nasılda coşku doluydum başlarken... gecelerimi de, gündüzlerimi de sana adamaya hazırdım. Her gün yeni bir yönünü öğrenip şaşıracaktım. Seninle yaşadığım hiçbir şeyin tadını unutamayacaktım. Sen, sonbahar rüzgarında kopmuş, serseri bir defne yaprağı, ben sana dal olacaktım.

Hangimiz yaprak, hangimiz dal karıştırıyorum artık. Ben bu uykuları uyuyalı çok olmuştu. Şimdi aynı uykuları yeniden uyuyorum. Acı uykusu, hüzün uykusu, korku uykusu... bir gece birinin bir gece diğerinin sonsuzluğunda kayboluyorum.

Ne garip, kendimi kuşatma altındaki bir ordunun komutanı gibi görüyorum. Ne çok askerim var bana ihanet eden.... ben düşmanı alt edemediğimden değil, bu arkadan vuruşlar yüzünden yeniliyorum.

Bir beyaz bayrak gerekiyor bana. Bütün mevzilerini kaybetmiş bir komutanın onurunu daha fazla zedelemeden teslim olmayı bilmesi gerek. Uzun sürmez esaretim. İçimde bu yenilginin acısını yıllarca taşıyacak olsam bile bir yolunu bulup kavuşurum özgürlüğüme.

Gidiyorum. Geride yaşanmamış zamanları bırakarak. Sen de ürkekliğinle baş başasın...

Seni sana rağmen yaşadım ben. Hep kaçışlarla dolu, hep eksik... bir yanını tamamlasam, mutlaka başka bir yerden açık veriyordum. Tamamlamaya uğraştıkça senin gizlerinde kaybolup gidiyordum.

Bedenine değil, ruhuna taliptim ben. Bu yüzden bu kadar zorlanıyorum.

Ben bir adanın değil, bir kıtanın kaşifiydim. Yola çıkmıştım bir kere dönüşüm yoktu; ama, öyle çok duraklıyordum ki, geriye dönüp baktığımda başladığım yerden birkaç metre bile uzaklaşamadığımı fark ediyordum. Üstelik menzilin ucundaki sen, benden daha hızlı yol alıyordun, belli ki kaçıyordun. Ufukta bile görülmeyen seraptın artık.

Kaç kez "vazgeç" dedim kendime o yolun kenarındaki bir ormana girip yok olmayı düşündüm.

Zaten yaşadığımda bu değil miydi? Seninle birlikte varlık bulduğumu düşünürken, senin olmaman yokluk hissinden başka ne verebilirdi ki bana?

Oysa nasılda coşku doluydum başlarken... gecelerimi de, gündüzlerimi de sana adamaya hazırdım. Her gün yeni bir yönünü öğrenip şaşıracaktım. Seninle yaşadığım hiçbir şeyin tadını unutamayacaktım. Sen, sonbahar rüzgarında kopmuş, serseri bir defne yaprağı, ben sana dal olacaktım.

Hangimiz yaprak, hangimiz dal karıştırıyorum artık. Ben bu uykuları uyuyalı çok olmuştu. Şimdi aynı uykuları yeniden uyuyorum. Acı uykusu, hüzün uykusu, korku uykusu... bir gece birinin bir gece diğerinin sonsuzluğunda kayboluyorum.

Ne garip, kendimi kuşatma altındaki bir ordunun komutanı gibi görüyorum. Ne çok askerim var bana ihanet eden.... ben düşmanı alt edemediğimden değil, bu arkadan vuruşlar yüzünden yeniliyorum.

Bir beyaz bayrak gerekiyor bana. Bütün mevzilerini kaybetmiş bir komutanın onurunu daha fazla zedelemeden teslim olmayı bilmesi gerek. Uzun sürmez esaretim. İçimde bu yenilginin acısını yıllarca taşıyacak olsam bile bir yolunu bulup kavuşurum özgürlüğüme.

Gidiyorum. Geride yaşanmamış zamanları bırakarak. Sen de ürkekliğinle baş başasın...

Hep tamamlanacak değil ya, buda böyle yarım kalsın...

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Yüreğimden Kopup Gelen Nâmeler	dElikAnLı_38	Kendi kaleminizden şiir ve deneme yazılarınız	68	29-08-2008 18:23

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)