2de1

**^^DoLCe^^** · #1 (**permalink**) 16-12-2006, 01:21

Bahardı gelişin, ağaçlar yeni fizlenmiş, gökkuşağı sarar olmuştu mavi
boşluğu. Kuş seslerinin en melodik şekilde duyulduğu baharın
ilklerindeydi seslenişin.
Geldiğinde gideceğini daha en başından yerleştirmiştim benliğime.
Gelişin ilkse, gidişler de son olmalıydı…baharın sonu… sonun baharı…
sonbahar… sonun oldu bahar…

Gerçeklerden kaçar oldu herkes, hayal dünyalarına sığınır olduk.
İnsanlar hep mutsuzlukların içinde kayboluşları yaşıyor...
Yüreklerdeki kıvılcımlar sönmüş, gözlerin ışıltısı kaybolmuş,
yüzlerin tebessümü sanki resimlerde asılı kalmış...
Nasıl olmalıydı? Hayat neden tek düze gidiyor?
Neden artık insanlar gerçekten sevemez oldu?
Bu kadar zor muydu aşk?
Bu kadar mı bunlattı sadakatsizlikler?.

Samanlardan oluşmuş bir yaşantının içinde, minicik bir iğne
misaliyim. Kaybolmuş benliğimi arıyorum.
Bulma ihtimalim sizce nedir???
Samanlıkta iğne aramak!..

Karanlıkların içinde kayboluşlarım...
Uzanan her ele tutunup, yardıma koşmak, insanlara destek olmak ve
sonra onların çektiği çukurlara yuvarlanmak...sorgusuz infazlara
kurban gitmek...artık zoruma gidiyor.
Her yüreğimi açtığım üzerime basıp geçti.
Şimdi her tarafım ayak izi.

İyi niyet, kötülüğün en büyük simgesiymiş… Kötüler her ne kadar yere
göğe sığdırılamayacak kadar yüceltilse de, ben iyiliği terkedemedim.
Ben sahtekar olamadım, ben insanları enayi yerine koyamadım. Hayatın
bu aşamasında da kaybettim

Ya aşk??? Onu da tükettiler, tıpkı güzel olan herşey gibi, aşk da
nasibini aldı kötü bedenlerden…
Artık aşkın tanımı bile değişti,

Ahmakların
Şapşalca
Kahrolması

Aşkın kendi gitmiş, adı kalmış… Ne işe yarar bilmem!.. Yenilir mi???
İçilir mi??? Aldığın nefese mi karışır yoksa???

Gecenin içine sığınıyorum her defasında. Artık gündüzler bile
karanlıklara büründü. Gün ışığı sadece mecburiyetten yaşanır oldu.
Sanki bu dünya için gündüzleri varım, kendim için, sadece gecelerde
yaşıyorum...

Yıldızlar gökyüzüne bir bir düşerken benim hayatım başlıyor. Onların
ışıltısı yüreğime yansıyor, yüzüme tebessüm, içime sıcacık sevgi
sunuluyor her defasında.

Boşluklarda savrulurken, tutunacak bir dal bile olmadığını
farkediyorum. Gerçeklerden kaçıp, hayallere sığınıyorum... Onlar
olmasa, bunca sene yaşanmazdı, biliyorum. Sonra satırlara
dökülüyorlar kendiliğinden...bana güzellikler sunuyorlar. Belki de
mutluluğu getiriyorlar gizliden. Hayal de olsa güzel. Gerçeklerin
asla olamadığı kadar güzel.

Gerçekler nerede kaldı ?..
Daha ne kadar sürer bu sığıntı şeklinde yaşananlar ?..
Kendimizden kaçar olduk... İnsanlardan, daha doğrusu hayattan kaçar
olduk!.. Yaşamak git gide zorlaşıyor. Ya da bu duruma biz
getiriyoruz. Ne istediğimizi bilmeyerek...Kendimizden bile
hislerimizi gizliyoruz. Korkular sarıyor benliğimizi, ayrılık anları
hayalde bile yıkıveriyor tüm dünyamızı. Görünmemiz gereken kalıplara
bürünüp, içimizde kopan fırtınaları duymazdan geliyoruz. Vermiş
olduğumuz büyük savaşlardan sonra da o hayalini kurduğumuz ıssız
adalara sığınıveriyoruz.

Bir de o adayı bulabilsek !..

**sweet_** · #2 (**permalink**) 16-12-2006, 01:30

Yüreğine sağLk canım

Aşkım İsyandır Benim

Yanarım; öyle bakma yüzüme yağmur gibi
Dağıt kalbini saran hasret bulutlarını
Damlasın gözlerine sonsuzluk usaresi
Dalgınlık evlerinin en güzel melikesi
Sevemem; tozlu raflar arasına girmeden
Çöllerim kandır benim
Sevemem; karanlığı bir daha devirmeden
Aşkım isyandır benim

**Cazibe** · #3 (**permalink**) 16-12-2006, 01:34

ellerine saglıkk.

**azerhan** · #4 (**permalink**) 16-12-2006, 01:44

Aşk

Her sevda
kendisine haklıdır,
en çok konuşulandır,
en çok saklanan.
Ve en çok okunan öykülerin
olmazsa olmazıdır aşk.
O dönemdir ki,
milliyet, din, dil, ırk tanımaz.
Yer yüzünde yaşayan
her canlının karşılıklı ya da karşılıksız
sesli ya da sessiz yaşadığı
o anlaşılmaz, o tanımlanamaz, o anlatılamaz
duygudur aşk.
Aklın bittiği yerdir kimine göre,
kimine göre
başlangıcı üretmenin, hoşgörünün
ve nedeni çoğu kez savaşların.
Bildiğimiz kadarı kadar yorumladığımız
kendimiz dışında
pek de insaflı bakmadığımız
ama çoğu kez bunu sakladığımız
ve hep başkaları nasıl yaşıyor diye
merak ettiğimiz aşk.
Ne zaman, nasıl, nereden geleceği
hiç belli olmaz.
Bir gerçek var ki,
uzun süre saklanamaz.
Yaşamak kadar
yaşadığını da anlatmak ister
insanoğlu.
Bilinsin ister
ne kadar tutulduğu.
Uzun süre iki kişi arasında kaldığı
pek görülmez.
Birileri bilir
ya da söylenir.
Paylaşıldıkça görülür ki,
tek değildir aşık.
Herhangi bir zaman diliminde
ya da coğrafyanın
en inanılmaz yerinde
göklerde denizlerde
ansızın çıkagelir.
Ve o geldiği andır ki,
göz aynı gözdür de
bir başka bakar dünyaya,
aynı ayaktır da
bir başka yürür yollarda,
yürek aynı yürektir de,
yeniden doğmak gibi gelir
her atışında.
Panzehiri kavuşmak,
besleyeni özlemdir aşkın.
Yollar o andan itibaren
uzadıkça uzar.
Yaşanmamışları ya da eksik kalanları
kimi içine atıp
söndürdüğünü sanırken alevleri
dillendirmek de çare olmamışsa eğer
yaşam yolunun
sathına bakmadan
ortaya çıkacağı günü bekler.
Dedik ya tarifi yok
herkes kendi bildiği
duyduğu kadarını yaşar.
Ama günlük olmadığı aşikar.
Öyle bile geçse
bazen bir saç telinde, gözde, kaşta, kirpikte,
bazen bir şarkının sözünde
bazen bir şiirde
ortaya çıkacağı günü bekler.
İnanılmazları vardır
en çok da masallardadır onlar.
Sonu bilinmediğinden olsa gerek
özlenen ve beklenen
ya da olması gereken
onlar gibiymiş gelir hep.
Aslında öykülerdeki aşıklar kadar
yürekli olamamaktandır hep şikayet.

Tayfun Talipoğlu

**aSi MeLeq** · #5 (**permalink**) 16-12-2006, 02:01

Alıntı:

İyi niyet, kötülüğün en büyük simgesiymiş… Kötüler her ne kadar yere
göğe sığdırılamayacak kadar yüceltilse de, ben iyiliği terkedemedim.
Ben sahtekar olamadım, ben insanları enayi yerine koyamadım. Hayatın
bu aşamasında da kaybettim

Harika bi yazıydı bitanem yüreğine sağlık

**^^DoLCe^^** · #6 (**permalink**) 16-12-2006, 02:06

Sizlerin de yüreklerinize sağlık canlarım...

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)