2de1

**zuzu** · #1 (**permalink**) 17-12-2006, 19:25

Yavaş ve ağırdan yaklaşıyor işte Kasım…
Yağmurlarla birlikte geliyorum diyor bağıra çağıra;sessiz çığlıklarımı duymadan ve görmeden yanağıma süzülen damlaları…
Hala inatla esiyor rüzgar; içimdeki fırtınayı fark etmiyor..
Belki de fark ediyor ama umursamıyor…
Onun tenime işlerken benim umursamadığım gibi sebepsiz…

Yine aylardan Kasım diye başlıyordu değil mi şarkı?
Hüzünlü bir ayrılığın ardından yazılmıştı ve ortak oluyordu bize, duygularımıza tercümanlık yapıyordu biz sessiz sedasız düşünürken ayrılacağı zamanı bedenlerimizin….

Ne komik…
O zaman sadece bedenlerimiz ayrılacak sanıyorduk ve odaklanmış bekliyorduk Kasım’ın gelmesini,yüreklerim iz titrek sarılmışken birbirine…

Tahmin edemiyorduk ruhlarımızın o zamana kadar çoktan kopabileceğini…Aklımıza getirmiyorduk bir gün gerçekten biteceğimizi…

Oysa Kasım çalmadan kapımızı, hüzün ansızın girdi açık unuttuğumuz pencere aralığından sessizce… Sebepsiz bir ayrılığın ardından dökülürken gözyaşlarım; camın buğusuna çizdiğimiz umutlar silindi hoyratça bir el tarafından…

En kötüsü ise canımken el olmandı sevdiğim…
Birlikte çizdiğimiz umutlarımızı umursamadan silişindi şüphesiz…
Kalbimi kazıyıp kanatmandı durup dururken belki de…
Ama ne olursa olsun gidişindi..
Beni yarım…
Beni sensiz, bırakışındı en dokunan kalbime…

Oysa aylardan Kasım olmamıştı daha…
Olamamıştı…

Yine de inadına yaşamaya çalışıyordu kazıdığın,kanattığın hatta ellerinle acımadan koparttığın yüreğim…
ınadına sevdanı saklıyordu bedenim ruhumda…
Ve inadına ellerinde de olsa, senin için atıyordu kalbim,acısı işlese de benliğime….
Liğme liğme yollara dökülse de bedenim..
ınadına…
Senin için sensizlikte atıyordu yüreğim…

Ve ben hala korkuyordum Kasım’ın gelmesinden…
Ve ben hala istemiyordum yaklaşmasını zamanın…
Korkuyordum…
Hala çok korkuyordum…

Sebepsiz değildi oysa korkularım…
Oysa hala yer yer isyanlardaydı yüreğim …

Evet ayrıydık belki seninle,evet yarım saatlik bir uzaklıktayken bana gelemiyordum yanına…
Göremiyordum yüzünü belki ama aynı şehirde nefes almak bile yetiyordu ruhuma…
Geçtiğim yollardan senin geçebilme ihtimalin gülümsetiyordu yüzümü,yüreğimi ısıtıyordu gözlerini görebilme hayali…
Hani diyordum her seferinde; hala aynı yerlerden bakabilme ihtimalimiz var yıldızlara ve belki aynı yerde aynı dilekleri dileme şansımız, kim bilir?

Hala aynı şehirde nefes alabiliyorduk hiç yoktan ve ben bunu düşünerek daha güçlü yürüyordum ıstanbul sokaklarında…

Sebepsiz değildi korkularım …
Senin gidişinle yok olacaktı tüm ihtimaller ve şehirlerarası bir otobüsün buğulu camında bir hoşçakal ile noktalanacaktı her şey…

Aylardan Kasım olacaktı o otobüse bindiğinde..Bedenler imiz tamamen ayrılacaktı gidişinle…

şimdi hüzün her yanımı kaplamışken ve pencere camındaki buğu silinirken ben korkmaktayım Kasım’dan…
Gelecek ayrılıktan….
Sensizliğin içinde iyice sensiz kalmaktan korkmakta yüreğim çaresiz…

Ve Kasım, yağmurlarla birlikte geliyorum demekte bağıra çağıra;sessiz çığlıklarımı duymadan ve görmeden yanağıma süzülen damlaları…

Ve ruhlarımız çoktan ayrılmıştı…
Benim ruhum bakakalmıştı ardından sen çekip gittiğinde yanımdan…

Oysa aylardan Kasım gelmemişti bile daha ve o gelmeden veda etmişti gözlerimiz birbirine…
Korktuğumuz,korktuğ um ay yaklaşmamıştı bile oysa, sen umursamadan yol alırken uzaklara…

Gidişini Kasım’a bağlamak en büyük aptallıktı o an anladım ben…

Ama inatla korkmaya devam ettim Kasım’dan…

Sebep yine aynı ve tekti…

Sebep sadece gidişindi…

**zuzu** · #2 (**permalink**) 17-12-2006, 19:26

Yüreğim aktı yüreğine…Tam da sen düşmüşken aklıma bir hüzün örttü her yeri… Bir erkek ve ben… Yapabilir miydin benimle bir ömür boyu sen? Korkma üzmem seni, bencil değilimdir. Eğer bir ömrü bir kadının kollarında geçiremeyecek kadar özgürsen git! Anlarım bu gidişini. Ama gitmezsen seni mutlu edebilirim… Sana ömür boyu farklı çiçek bahçeleri sunamasam da her mevsim farklı bir renge bürünebilirim senin için. Seni her an mutlu edebilirim. Seni tabi ki üzedebilirim; ama kendimi affettirmesini de bilirim…

Bu kadar bağlı olman bana korkutuyor beni, ilerde benden sıkılmandan korkuyorum... Aşık olduğum adamın bana yabancı bakmasından korkuyorum… Diyorum ya başka diyarlara göç mutlu edecekse seni, yüreğini oralarda daha iyi imar edebileceksen çek git! Anlarım bu gidişini… Yanık bir sevda türküsü kalır senden geriye… Bir de birkaç eskimiş anı, bir de verdiğin ama gerçekleşmemiş bir sürü söz… Hatırlar mısın? Hep hayal kurardık…. Çok uzaklara gidecektik… Kimse olmayacaktı senden benden başka… Ömür boyu sadece sen ve ben olacaktık!!! Ama sen yine de gitmek istiyorsan git, başka bir yerde benim seni ettiğimden daha mutlu olduğunu bilirsem acım diner az da olsa… Çünkü sana en yakışan şey mutlu olmak.... Yine sen geldin aklıma… Tam şurama, canımın canı öyle çoksun ki bende korkum da bu yüzden,bir gün yitip gitmen!!! Ama unutma kimseye aynı gelmez dağ kokan saçların, gözlerin!!! Ben seni bir hediyeyi açar gibi, uğur böceğinin uçmasını bekler gibi, bir annenin bebeğinin "anne" demesini beklemesi gibi… Ben seni ömürlük değil sonsuz sevdim!!!! Eğer istersen git düşünme beni!!! Anlarım zamansız gidişini! Sevgimi,aşkımı, anılarımı koyar bir bavula kilitler ağzını atarım omzuma, nereye gidersem benimle gelir her şey!!! Eğer hayatını sana aşık biriyle geçiremeyecek kadar bencilsen git!!! Ben tam sen olmuşken git,düşünme beni!!!!

ANLARIM BU GİDİŞ HİÇ ÜZMEZ SENİ…

**zuzu** · #3 (**permalink**) 17-12-2006, 19:30

Seni, sende, sana rağmen yaşıyorum ben...

Hep sen, benimle tamamlanmış eksiklerine bakıp daha fazlasını isterken, ben sende yeni boşluklar yaşıyorum... Daha çoğunu isterken sen, bense yarımlarında kayboluyorum...

Kaç kez vazgeç dedi bu yürek, kaç kez yolun kenarındaki ormana girip yok olmak istedi... Yaşadığım neydi? Senin varlığını bilmek bile yeterken bana, sende kendimi yok hissetmek, "yok" olduğumdan başka ne düşündürebilirdi ki bana?.. Oysa düşünsene, ne coşku doluydu yüreklerimiz başlarken yeni bir hayata...

Gecelerimizi de, gündüzlerimizi de adamaya hazırdık birbirimizde, koşulsuz, içten ve sımsıcak duygularımızla... Yaşadığımız her an unutulmaz, doyumsuz ve vazgeçilmez olacaktı... Sen bir sonbahar rüzgarında savrulmuş bir gül yaprağı bense taç olacaktım sana... Şimdilerde, kim savruluyor ve kim onu sarmaya çalışıyor karıştırıyorum artık...

Ben bu uykuları, böyle uykuları unutalı çok olmuştu... Acı uykusu, hüzün uykusu, korku uykusu... Bir gece birinin, diğer gece bir başkasının sonsuzluğunda kayboluyorum... Ne garip ki kendimi kuşatma altındaki bir ordunun komutanı gibi görüyorum bu günlerde... Ne çok askerim var bana ihanet eden... Düşmanla savaşmak değil, bu arkadan vuruşlar beni kahreden... Bir beyaz bayrak ve teslimiyet şu anda görünen... Ama çok sürmez esaretim biliyorum, içimdeki bu yenilginin acısı sürse de yıllarca, bir yolunu bulup kavuşurum özgürlüğüme...

Şimdi gitmek zamanı belki, geride yaşanmış yada yarım kalmış anları bırakarak... Sen de tüm ürkekliğinle, tüm hatalarınla, tüm eksiklerinle, tüm haklı gördüğün yanlarınla başbaşasın şimdi...

Hep bir şeyler tamamlanacak değil ya, bu da böyle yarım kalsın...

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Sessizce...	PaçoSS	Şiir Köşesi	5	26-07-2007 16:12
Biri 206 mı dedi..? ---->İçeri buyrun......	£R$$!İN	Modifiyeli Araçlar	5	25-05-2007 13:55
'Almanya sessizce İslamlaşıyor'	Haberci	Son Dakika Haberleri	0	25-03-2007 16:40
Sessizce Seviyorum Seni....	~~MeLiNdA~~	Paylaşmak İstedikleriniz	2	08-06-2006 09:10
Seni İçeri Bırakmayan	Raid_IRON	Dini Konular	3	23-05-2006 22:59

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)