2de1

**modestus** · #1 (**permalink**) 19-12-2006, 17:41

varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın..
sensiz kalma ihtimalı olmayacak, alayına kurulmuş cümlelerin sonunda..
belki bir kaç satır arasında unutulacaksın, bir müddet sonra.. içimden
olmayacak , boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim..
hani hep kızardın ya, konuş konuş derdin... haykırabilirmiyim
korkaklığını.. bıraktığın bu mavi düşleriyşe mavi yalnızlığı, artık
sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabirmiyim
dersin, susarmıyım, gülüp geçermiyim yoksa...?? aslında alıştırmalıyım
kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi
farzetmeli, unutmalı.. seni hiç tanımamış gibi, yaşamımı
sürdürmeliyim.. var olduğum her yer aşkın şehri olmalı artık yeniden
sevmenin sevilebilmenin yeri her yer. zamanı yaşanan ve gelecek tüm
zamanlar olamalı benim için.. evet sayfalardan koparıp bir bir
savurmalıyım seni.. yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımla
hapsetmeliyim bu anılar sokağına.. kopan takvim yaprakları, sensiz
geçen günleri saymamalı, yokluğunun güncesini tutmayı artık
bırakmalıyım.. kabullenmeli, hazmedilmeli, aldırmamalı, hatta sana hak
verebilmeliyim.. bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve
çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için.. zira yoksun ''sanki
benim hiç senim olmamış''

**modestus** · #2 (**permalink**) 19-12-2006, 17:42

acı çektiğimi sanıyordum önceleri
ama bilmediğim daha herşeyin yeni başladığıydı
ben her tene dokunduğumda senin sıcaklığını aradı ellerim
yazdı , sıcaktı ama ben senin yokluğunda üşüyordum
yüreğim başka sevdalara attı kendini , neden yangında kurtarılması gerekti ki
o an daha sen arkanı dönüp gittiğinde bıraksalardı ve o da saçlarının savrulmasıyla alevi kor eden rüzgarla beraber yanıp yokolsaydı
bıraksaydın da o da zamanla sararmış yaprakların , zamanında sevdanın anlam kazandığı hamur kağıtların yangınına karışsaydı
hadi dedi bir ses.boşver ... kadehler vuruldu . parçalanmak istercesine öyle sert ki ... ama kırılmadılar çünkü ilk darbede yıkılmayacak kadar sağlamdılar
iradeli bir seven kalp gibi
asıl neydi ... doğrusu .. şöyle başlıyordu "sevmek değil seni senin kadar sevecek birini bulmakmış önemli olan"
artık saymayı bıraktım. kaçıncı kadehteyim. inan önemi yok ...
paylaşmayı bilmeyen , sevginin anlamını kavrayamayan yüreklere aşkı anlatmak , bir kere olunan ama adına binlerce yazılar yazılan aşk'ın anlamını ona anlatmaya çalışmak
ırmakları tersine akıtmaktan farksızmış.
kalbinin ezildiğini onun gördüğünden emin olduğunda artık acılarının azaldığını zannetmeye başladın
ama artık anladığın sadece sen sevdin ve sadece bir çember gibi hedefini bulamadan yuvarlandın
"o" sıkılınca da eski oyuncakların arasına kaldırıldın
belki bir daha oynanmamak üzere ..sıkılırsa geri gelir .. kim bilir
ama artık bildiğin bir şey var
o yok ve senin kalbin onsuz çırpınmaya başladı tıpkı bir balık gibi "susuz ve havasız"
yüreğin , tuzlu suyun içinde çözülmüş oksijen gibi alışmış ona ...
ve sen onsuz da yaşayabileceğini sandın ..
her el uzatana kucak açtın
anlamsız herkese anlamlar yüklemeye çalıştın
ama yanılgının en büyüğünü yanıldığında anladın ...
sen sana ait olan kalbi çoktan sana ait olmayan bir erkeğin avuçlarına bıraktın ...
***
sen aşkı haketmedigin icin aşık oldum sana..
ki asksız kalmayasın, ki bilmeden göcüp gitmeyesin..

**modestus** · #3 (**permalink**) 19-12-2006, 17:45

Dün gece saatlerce baktım denize...

Denizde durmaksızın akıntıya kapılan dalgalar, sürüler halinde bir
yerden başka bir yere göçen insanları hatırlattı bana.

Kavimler göçü gibiydi gördüklerim, her dalga bir insandı sanki ve yan
yana sürüler halinde bir kıyıdan diğerine doğru sürükleniyorlardı
kendilerini kaptırdıkları akıntıda.

Hepsi bir birine benziyordu ve aslında hepsi farklı ve kendi
rotasında ilerlerken yalnızdı.

Kendimi gördüm bir ara o dalgaların arasında...

Takip ettim ısrarla ama yok oldu bir süre sonra. Sonradan anladım,
yalnız insanlarda özgürlük ve huzur adına hep birlikte, benzerleriyle
çıktıkları yollara yelken açarak hep kayboluyormuş...

Yalnız insanlar bir yerde başka bir yere göçerken; tüm umutlarını,
sevdalarını, acılarını ve yaşamlarını ait oldukları kıyılarda bırakıp,
sonsuzluğa doğru yol alıyor, yaşam denen sürekli ve soğuk olan
akıntının dalgalarını oluşturuyor, açık engin yerlerde kayboluyor; ve
başka bir kıyıya vardıklarında yok oluyorlarmış...

Tam bunları düşünürken, tesadüfen tanıştığım bir insanın söylediği
bir söz geldi aklıma...

"Bir insanla ilk tanıştığında, onun değerini ve devamlılığını anlayabilirsin."

Bu sözün üzerine saatlerce düşündüm, tıpkı denizi seyrederken
düşündüğüm gibi...

Çok basit gibi görünüyordu ama düşündükçe içinde kayboluyordum,
enginlerde kaybolan yalnız dalgalar gibi...

Sonra seni ilk gördüğüm zamanı canlandırdım gözümde...

Ve hayretler ettim; o ilk tanışmamızda daha seni tanımadan senin
değerini ve bendeki değerini anlamıştım...

Sonra da devamlılığını...

Zaten değerin olmasaydı devamlılığın olmazdı.

Bu dünyada değeri olmayan hiçbir şey kalıcı değildir sevdiğim;

Ve bu değersiz, kalıcı olmayan insanlar dalgalar misali kaçarlar
denizin sunduğu uzak, sahte ve sonunun ne olduğu bilinmeyen
özgürlüğe...

Sonra kaybolurlar ve ne zaman bilinmez, yok olurlar.

Sonunda ne değerleri kalır ne de devamlılığı onların.
Oysa seni ilk gördüğümde anladım ben değerini; benim için değerliydin
çünkü karşılıksız seviyordum seni...
Sen tanımadığım insanlarla kendi halinde ve bendeki değerinden
haberin olmadan yaşarken, ben senin değerine ve devamlılığına
inanıyor, atmıyordum kendimi denize, dalgalara; bir gün gelirsin
diye...
Çünkü değerliydin ve değerli olduğun için devamlı olmak zorundaydın.
Çok zor oldu ve uzun zaman aldı bendeki seni anlaman.
Değerinin farkına varman...
Ve sonra kaçınılmaz olarak devamlı oldun benim için.
Oysa sen beni ilk gördüğünde ne değerimi ne de devamlılığımı
anlamıştın ama; ben sana ilk baktığımda değerini anladığım için
devamlılığına inandım.
Bunun için, sayısız kez rüyalarımda ismini sayıkladım...
Bunun için, nefesimin daraldığı anlarda hep seni hatırladım ve beni
hatırlattım sana...
Bunun için, bana ne yaparsan yap, ne kadar uzak durursan dur,
Ben senin değerini ve devamlılığını, daha seni ilk gördüğüm anda anladım.
Bir çocuk gibi inandım,
Bir rüyaya daldım,
Nefes nefese uyandım gözlerinde,
Değerinle var oldun
Ve devamlılığınla yaşadın kalbimde...

**modestus** · #4 (**permalink**) 19-12-2006, 17:46

Itibarı, içinde yasadigin ortam belirler
karakteri, inandigin dogrular...
Itibar, sandigin seydir;
karakter oldugun sey...
Itibar fotograftir;
karakter ise yüz..
Itibar disardan gelir;
karakter içerden..
Itibar, yeni bir topluluga girdiginde sahip oldugundur;
karakter giderken elinde olan..
Itibarin bir anda olur;
karakterin , ömür boyunca..
Itibarin bir saatte ögrenilir;
karakterin bir yilda açiga çikmaz..
Itibar mantar gibi büyür;
karakter sonsuza kadar sürer
Itibar zengin veya fakir yapar;
karakterse mutlu ya da mutsuz..
Itibar insanlarin mezar tasina kazidiklaridir;
karakter meleklerin TANRI huzurunda senin için söyledikleri..

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Hiç Deniz olduN mu Sen Benim giBi? GözleRin Gibi	zuzu	Paylaşmak İstedikleriniz	16	15-12-2007 00:35
Benim Hiç Senim OlmaMı$ Gibi . . .	FoRuM_MeLeGi	Paylaşmak İstedikleriniz	14	20-08-2007 13:11
Aşk Benim Hiç Senin Olmamış	dElikAnLı_38	Paylaşmak İstedikleriniz	3	09-06-2007 18:43
Aşk benim hiç Senin olmamış	SuPeRiSi	Paylaşmak İstedikleriniz	5	24-01-2007 13:10
Benim gibi....	azerhan	Paylaşmak İstedikleriniz	4	19-11-2006 01:09

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)