2de1

**sweet_** · #1 (**permalink**) 25-12-2006, 17:44

Bugün vazgeçtim..
Seninle yaşayacağım o büyük aşktan..
Ellerinden, gözlerinden, yalan sevginden..
Bana ait hiç bir şey olmadığını gördüğüm yüreğinden..

Tüm çaresizliklerimi toplayıp
Yürüyorum batan güneşe doğru..
Sensiz gideceğim yönün, varacağım hiç bir durağın önemi yok..
Ve artık gördüm ki senin bunları bilmenin gereği yok..

Acemi şiirlerimi, kırık umutlarımı ateşe verdiğin gibi
Sevdamı, yüreğimi de elinin tersiyle itersin çünkü..
Çünkü hiç bir önemi yoktur gönlünde..
İkna ettiğin masum duyguların, yarattığın aşkın ne denli büyük
Ne denli yürekli olduğunu farketmezsin bile..

Bilirim senin aşk dediğin
Üç beş gün oynanan bir oyundur sadece...

**sweet_** · #2 (**permalink**) 25-12-2006, 17:49

Endişelerimin arasında gülen bir çocuk yüzüne rastladım..
öylesine enteresan,öylesine garip bakıyordum ki..
bir zamanlar gülerdim bende..
geçen hergüne bir tebessüm kopuyor çehremde..
hani isteksiz olur ya..
yada haline "ne hallerdeyim" dermişcesine..
şimdi bütün tebessümlerim istemsiz işte..
gökyüzüne takılıyor gözlerim..
bir ay'ın şekline aldanıyorum..
buakşam hiç batmasın istiyordum ay'ın..
ama battı..
düşlerim..
hiç sonu olmayan ve istediklerimin emri vaki olursacasına gerçekleştiği mekanım..
seni bana kavuşturan düşLerim..
düŞ..
düş sokağına uzanan bir ömrüm var şimdi..
Ömrümün tükendiği birgünde varıyorum sokağıma..
diLerim bir uykuya yatarcasına uzandığım toprağımda gördüğüm tek rüyam,kurduğum tek düşüm oLursun..

"Cehennem misali yanan yüreğimde bir sen kaldın.."

ve yine adının düşmediği dudağımda bir tebessüm kopar..

**sweet_** · #3 (**permalink**) 25-12-2006, 17:55

Bizden esirgediğin her şeyi; özgürlüğünü, cesaretini, kendini hep bir başka hayata ertelerken... Sessizliği çözen yeni bir kalp atışıyla uyandı gerçekler uykusundan. Bu umut’suzluk: Gerekçesiz geç kalmasıydı yaşamın anlamının. Seni özlemiyorum nicedir, şiirlerine sığmayan bir adama yazıyorum gecikmiş tüm yazıları…

Düşlerime dar ettiğin bu tek kişilik yatak daha kaç uykusuz geceye razı olacaktı; hangi gidişin gözlerimde ağlayabilir artık; kaç yarın akmadan seni bekleyebilir damarlarımda ve daha kaç sözcük boyun eğmeliydi yüreğimden damıttığım bu lâl acılara? Sana kendini koru diye verdiğim silahla vurmaya kalkıştın beni; üç kelimeyle, üç kurşun sıkar gibi… Bir başkasıyla değil, aslında kendinle ihanet ettin sen bana… Keşke.. keşke affedebilseydim seni!

Aşka zamanın yoktu, ne de cesaretin. Her seferinde bir tek bana dönebileceğini bilerek gittin. Ama bu son gidiş, son atlayışındı içindeki derin boşluğa; ellerini uzattınsa da, görmedim! Şimdi yok değil hiç’sin! Söz dizimlerine sığmadı affın, yüreğine de, temiz tutmayı beceremediğin geçmişimize de… Alınacak tek bir nefes bile kalmadı düşlenen çalıntı mutluluklardan. Sen bir puzzle’ın kayıp parçası olmayı seçtin. …bari içimdeki çocuğun oyun arkadaşı olarak kalmayı becerebilseydin.

Biz seninle konuşurduk… Bazen bir tek beden, tek bir ruh gibi; bazen herkes ve her şey adına bir tek cümleyle, saklamadan ve saklanmadan… Kendimizi anlattığımızı düşünürken, aslında kendimizi anladığımızı fark ederek konuşurduk. Hatırlasana, ne çok gülerdik. Sen, çok içerdin bütün o büyümeyen erkek çocukları gibi.. bir de martılar vardı ve benim seni bile sinir eden şu kahve meselem… Konuşmak… çıplak, fütursuz, kendiliğinden… seninle bir tek, ama hayatla baş başa kalınca en çok, bunu özlüyorum! Olsun…

Senden nefret etmeden ölmek ist(em)*iyorum; sakın dönme!

“Benden çektiğin kopyalarla verdin hayatın tüm zorlu sınavlarını. Tanrı katında takdir-i şâyan da olsan… benden sınıf geçemezsin artık!”

**sweet_** · #4 (**permalink**) 25-12-2006, 17:56

"Bırakmak istediğim zamanlardı....her şeyi geri de bırakıp çekip gitmek istediğim zamanlar...bir daha asla dönmek istemeyeceğim zamanlar...ama biliyorum...dönecektim...böyle zamanlarda hep gitmek isterdim çünkü...gitmek ve de umutsuzca dönmek geri...umutsuzca sevmek seni, gitmelerimin hiç bitmediği bu şehirde...şehri arkanda bırakırken seni bırakamamak...

Şimdi ben neredeyim...bilmiyorum...bu dünyanın bir kıraathane olduğunu düşünüyorum bazen..."Kayıp Ruhlar Kıraathanesi..."isimlerin değişip yüzlerin asla değişmediği bir kıraathane...kapısından giren insanların o kapıdan tekrar çıkarken sadece benliklerinin değiştiğini görmemizi sağlayan bir kıraathane...bize hep aynı acıyı yaşatıp,bizi hep aynı acıda bırakan bir kıraathane...kapısından girerken hasret kokuyor insan,çıkarken biraz yağmur;biraz da toprak kokusu...oysa sigara vardı,şarap vardı...hepsi tenimizde tutsak kaldı... Sonra sen vardın...herkes kadar acı,herkes kadar hasret...senin kadar da aşk...sonra sen vardın yağmurun dindiği,toprak kokusunun sindiği zamanlarda...tutsak aşklar için bir kez daha dedi şair;

"bir kez daha gir o kapıdan,
bir kez daha sil benliğini,
unut dedi herkesi hatta onu bile
bırak düşleri kırık bir başka hayat kalsın gerinde...
buna alış...
aşk kadar alış...
kırmızı şarabın mahremiyeti,
dumanı pek sigaranın açlığı kadar alış...
bırak bir rüya kadar kısa hayat sürsün sensizliğin geride...
sensiz yaşamaya alış...
hatta onsuzluğa bile -"

dedi şair...

sonra girip içeri kapıdan,önce gölgesini öldürdü bilardo masasının ışığında...sonra kalbinden yaptığı ıstakasıyla, geçmişini dağıttı vurduğu her topla... dışarı çıktı yeniden yabancı bir bakışla...ve ben - ki bu cümleleri buraya dökenim aynı zamanda...- ellerimden bırakıp sırtladığım hayatımın halatlarını,uzandım büyük bir sessizlikle kıraathanenin kapısına...ilk duyduğum ses yarındı...ilk gördüğüm ölüm dün...acıydı zordu da biraz...birden tenim dokundu şaraba,gözlerimden kaçtı sigaramın dumanları...geriye şair kadar donuk bakışlar kaldı... Neydim artık,bir o kadar da kim? dünüm,geçmişim,bana ait olduğunu düşündüğüm her şeyim benim değildi sanki...geceleri hüzün açan çiçekleri yoktu yanı başımda;her açtıklarında kokularıyla sarhoş olduğum...gündüzleri bir o kadar yabancı...Kayıp Ruhlar Kıraathanesi'nin kaldırım yanı uyuyan bir cambazıydım artık...ipi olmayan,dengesini bulamayan bir cambaz..."canbaz" belki de...canı az...kendimi kumsala atmak istedim ardından...ayaklarımla dokundum hiç dokunmamışçasına suların serinliklerine...ısladım,ürperdim ,boğulduğumu sandım hayatımda... ilk kez tuzlu kaldı yaşamımın bir yarısı...yaramın tamamı yani...tuzlu kaldı...

evimi aradım sonra...yoktu...sokaklar ıslaktı,gökyüzü kumsaldı,yıldızlar dalgalı...daha tutamadan saçlarını dağıttı, o köşe başındaki öpüştüğümüz kaldırımın ardından gelen rüzgar... çok küfrettim sonra çok ağıt yaktım...sigaram yoktu,şarabımda...yalnızdım...öylece sessiz kaldım... ıslandım,ürperdim,çok ağladım sonra...sonra ilk gördüğüm telefon kulübesine koştum...birkaç bozukluk diledim ellerimden...aklımdaki bütün numaralara telefon açtım...çok çaldı...
açan ise kimseydi...kimseydim...avuçlarımda kanarken gördüğüm hayatların yok olduğunu hissetmek acıydı...bir o kadar da yorgun,mahcup,ihtiyar... Ne beklemek vardı şimdi,ne de ümit etmek...

kayıptım...hiçbir yüreğin arananlar listesinde,hiçbir aşkın yanında yazılı değildi adım...gitmeliydim...gitmek istediğim zamanlarca gitmek...gitmek..."gitme"(k)... durmamalıydım. elbet beni tanıyan biri çıkacaktı hayattan... hayattan bu yaşamdan elbet biri olmalıydı...tanımalıydı beni...ilk sefer ki gibi,kaybettiği zamanlarda ağlayıp bulduğunda duraksız sarılması gibi tanımalıydı elbet biri beni...beni tanımalıydı..."beni tanımalıydı"(n)... sahile koştum hemen...istem dışı koştum sahile...bir şey olmalıydı elbet...sabahı beklemeliydim...ardından geceyi...güneşin batışından itibaren beklemeliydim seni..."gelme"(liydin)... gözlerimi açtığımda eflatundu gökyüzü...güneş batıyordu...çıplak ayaklarımla yürüyordum kumda...izlerim yoktu...denizi kokladım sonra...dalgalar çekiliyordu ayaklarımdan...martı şarkıları,dalgaların ağlayışlarıyla yürüyordum kumda...geri de hiçbir şey kalmamıştı...hatta ben bile...gelmeliydin...beklemeliydim seni...durdum...kapattım gözlerimi...sessizliği dinledim...belki de hiç gitmemeliydim..."gitme"(meliydim)... sonra belirdin sen...

gözlerimi açtım evimin kapısında...karşımdaydın...çıplaktı ayaklarım...batan güneşin o son parıldaması vurmuştu yüzüne...içeride efkar şarkıları dışarıda top oynayan çocukların sesleri... sonra sen vardın...kapının önünde duran beni içeri çekmeye çalışan gözlerin vardı..."gitme"(me)"liydim" diye düşündüm bir an... derken sesinin çınlayışı vardı.kulaklarımda... "gitme benimle kal...birlikte uyuruz...yoksa yaşam korkutur beni...gitme...sensin _kayıptır bu yürek_ne yolunu bilir ne yola gider...sadece bekler gelmeni...kapıyı açmanı...içeri girmeni...bana ekmek kızartmanı...gitme...sonsuzluğu yaşayalım seninle...uyan artık o uzaklardan...SENİ KAYBETMEK İSTEMİYORUM,SEN DE KENDİNİ KAYBETME SAKIN!..gitme..."

göz yaşlarımı tutamadım o an,hızlıca vurup kapıyı ardımdan... çekip gitmek desem değil,daha hafiflemedi bu yürek... bir ruh bıraktım ki o anda,senin ruhun içinde bulunuşu sonsuzca sürecek..."gitme"(me)"liydim" çünkü...

gitmemeliydim...gitmedim... kayıp ruhlar kıraathanesinden ardımda koca bir boşluk bırakarak sarıldım ruhuma...

çünkü ruhum sendin...

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Msn Space Hangman Oyunu eklemek (Kelime oyunu)	Mr.CoWbOy	Msn Space	0	28-12-2007 20:44
En çok sewdiniz PC oyunu..	forum_boy	Anketçe	9	31-08-2007 08:38
Evlilik Oyunu	Jan	Hikayeler ve Efsaneler	0	27-10-2006 03:49
Huyların Oyunu	zuzu	Paylaşmak İstedikleriniz	5	01-10-2006 23:43
Sarhoş oyunu	^^SuLuBoYa^^	Flash Oyunlar	1	08-06-2006 17:36

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)