2de1

**zuzu** · #1 (**permalink**) 23-02-2007, 02:50

" Uğruna dağları sırtıma yükleyip canımı “ canına “ adadığım kadın…

Yüzümü jilet gibi kesen ayazın beşiğine uzanmış gecenin en dar vaktinde yazıyorum yine. Gözbebeklerimde biriktirdiğim isyanların körpe kelimeleri dilimde öğütüp yine sana geldim elimde yüreğim, yüreğimde hasretin ile..Unuttuğun sevdamı hüviyetimde saklayıp yalnızlığının orucunu senin gözlerinde açmaya geldim. Kapında kelimelerim diz çöküp yine senin gülüşlerinde solmaya geldim. Ölümü dudaklarına kuşanıp saçlarınla sevişen arsız rüzgar ile kör topal savaşmaya geldim. Elimde sevgi silahıyla, huzurunda gözyaşlarını yüreğimle silmeye geldim ey yar..

Unuttun mu sevgili, lacivert okyanuslara uzanan umuttu gözlerin. Yaralı yüreğimi güvenle dayadığım sevda uçurumuydu yüreğin. Sen, kelebeklerin gözyaşlarını kurulayıp gökyüzüne senin omuzlarından kanatlandığı sevda meleğiydin. Sen yüreğimde; yanık türkülerle büyütülmüş çocuğun sevdaya adanmış son kelimeleriydin .. Ömrümü ayak uçlarına eğip uğruna canımı adadığım taze baharların umut kokan tomurcuğuydun sen. Adınla başlayıp gözlerinde biten bir sevdaydın bende..Ben sende di’li geçmiş zaman cümlelerine gömülmüş bir hatıra olsam da; ben hala sende “ yüklemini kaybetmiş aşkın gizli öznesiyim”

Aynalar bile inkâr eder oldu yüreğindeki var oluşuma. Karanlıklar şahit oldu yüreğinde yavaş yavaş yok oluşuma..Gözlerinde tozlandım, yüreğinde hasrete yakalandım. Ama sen bilmedin…Yüreğimi sensizliğin kirpiklerine asıp koynunda bir cocuk gibi ağladım, kınalı dağları yüklenip bağrıma yokluğun sancılarını dindirmek için bağrıma taş üstüne taşlar bastım..Ama yüreğimin ıslaklığın silmedin..Bırak silme gözyaşlarımı, aksın toprağa. Toprağın dudaklarından öpen her gözyaşım senin günahlarına kefen olsun. Bırak bilme hasretin kanayan yaralarını. Kangren olup bedenimi alacak olsa da bırak kanasın. Her damlası, yollarında susuz kalmış fidelerin canına can olsun.

Gitmelere alışığım sevgili. İlk önce canımdan canı kaybettim bir Ekim günü. Kır saçlarına kurban olduğum babamı kaybettim bir sonbahar günü, sonra bir gün masmavi düşlerimi. Birisinin acısını yüreğime saklamışken ansızın bir Eylül günü düşlerimi kaybettim. Canım babamı koca bir çınar ağacının gölgesine, masmavi düşlerimi geleceğin ıssız suretine gömdüm. Unutmadım acıları, unutmadım yüreğime sakladıklarımı. Her gece dualarıma ekleyip sancıları, taş kundaklara sardım kırık dökük hatıraları.. Ve sonra bir gün seni kaybettim. Yüreğimi bedenimden söküp kendini tozlu hatıralara gömdün..Gelişine adaklar adayamadan gidişine gözyaşlarımı bıraktım. Babamla, düşlerimle başlayan kaybedişlerime kendini ekledin. Bendeki seni öldürmeye çalıştın ama izin vermedim. Suskunluğu giyinip kelimelerinle vedaları hazırlasan da ben seni yüreğimin toprağına gömmedim. Sende unutulmayı göze alıp seni bir yudum nefesle büyüttüm. Kanayan geçmişine gülüşlerimi merhem diye sürüp gözlerimde uyuttum seni.

Bıkmadan utanmadan seni yaşatan oldum. Önüme dizdiğin kör uçurumlara inat ben sana yürüdüm ayaklarımda acılarına ezerek. Gövdesinden koparılmış kökleri koynuma alıp göğsümde kanattım kırık dökük çığlıklarımı. Gittiğin her günü geceyle kefenleyip sesi dudaklarımdan koparılmış çığlıklarımla harf harf seni çağırdım yüreğime..Duymadın…Adını kaç kez satırlara kazıyıp olur olmadık sevdana susadım. Ama sessizliğime “ sesinle “ akmadın… Güneşin bile kıskandığı taze gülüşlerini kanayan yaralarıma merhem diye sürmeni diledim. Sarmadın. Ama sen sarmasan da ben gülüşlerini yaralarıma sarıp adını dudaklarıma mühürledim sevgili.

Gelmeyeceksen sevgili; üfle karanlığa yakılmış kandilleri. Saçının tellerinden ör darağacımın urganlarını. Son kez tutmayacaksan üşüyen ellerimi, dudaklarıma sür ayrılığın sen kokan zehrini. Kanayan dudaklarınla öp soğuk kurşunları. Öp ki; gözlerinde ateşlenmiş kurşunları yetim gönlüm onur bilsin sevgili…..

Adını dudaklarıma mühürlediğim sevgili; sen beni hep baharı kıskandıran güzelliklere meyleden ipi kopuk bir serseri bil ama ben senin koynunda ölmeyi diliyorum zamanın tanıklığında, ellerimi semaya açıp kör kütük ağlamalarımda senin gülüşlerinde kefenlenmeyi istiyorum sevgili...Ben senin gülüşlerine yanmadım ki , gidişinle seni ayak uçlarıma gömeyim. Ben senin acılarını sevdim sevgili. Bırak ellerini uzatma bana, bırak üşüyen dudaklarımı yüreğinle bir kez bile dokunma. Sana vasiyetimdir bir gün çınar ağacına gömülecek bedenimi ıslak gözyaşlarınla yıkayıp sıcak gülüşlerinle kefenlesinler ne olur. Gülüşlerinle kefenlesinler ki; toprağın altında kemiklerim üşüdüğünde sıcak yüzüne sarılayım.."

**zuzu** · #2 (**permalink**) 23-02-2007, 03:01

Beni benle bıraktıktan sonra hayat merhaba demişti bana. Bak buda yalandı diye yalnızlığı ile ispatlama savaşı verdi sensiz kaldığımda. Bir yudum suya muhtaç olduğumu hissettim boğazıma tıkanan bir nefes gibi yokluğunda. Özgürlüğümü alıp gitmiştin sanki, ama her gün acı çekerek geçmeyecekti hayat, bir parça ekmek misali sana bu kadar acıkmayacaktım. Sensizlik yapıştığında yakama alıp elime gitarı bu kente yalnızlık çöktüğü zaman” diye uğurlamayacaktım düşüncelerimi….
Gecenin bir vakti yanımda olmadığını gördüğümde sensizliğe bir sigara yakmayacaktım ve kendimi mülteci duygularımla sana bu kadar muhtaç olduğumu saklamayacaktım içimde. Sokak çocuklarının soğukla dalga geçer misali yalnızlıkları örtüklerinde üstlerine sen aklıma bile gelmeyecektin. Sensizlik aç karınla uyumaktan da zor değil di hani, yada susuz kalmaktan.
Kulağıma taktığım küpenin bir anlamı olacaktı ve bir it sürüsü misali bana bakan köpekler delikanlılığı kulağımdaki küpede arayacaklardı. Düşünceleri at gözlüğü ile sınırlı olan insanları gördükçe seni hiç hatırlamayacaktım ve bu sensizlik hiçte koymayacaktı bana, sokakta yürürken top oynayan çocukların arasına karıştığımda hayatın devam ettiğini anlayacaktım her şeye rağmen.
Nazım hikmet’in şiiri gelecekti aklıma; seni görüp heyecanlanmadığım zaman “bence artık sende herkes gibisin” diyecektim ve Cem Karaca misali bağıra, bağıra bu şarkıyı söyleyecektim. Ardından döktüğüm gözyaşlarından utanacaktım; her gün açlıktan ölen çocukları düşündükçe, madalyonun öbür yüzünü hatırlayacaktım Avrupa ve Afrika diyince sen ve ben diyince ki gibi koymayacaktı bana, sana harcadığım zamanı kitaplara harcamadığımı anlayacaktım özgürlüğü açlıkla sınırlayan kitapları okuyunca.
Neden ve niçin yaşadığını bilmeyen mahlukatlara bakacaktım sonra, dünyayı kurtardıklarını görecektim her konuşmalarında, doğanın anlamı ve önemi anlatılacaktı bilmişlik tavırlarıyla ve sonra bir balgam misali yapıştıracaktı hayatı bir ağacın kuytusuna..
Sen olmasaydın hayat bu kadar anlamlı ve bir o kadar da anlamsız gelmeyecekti bana. Seni beklemek, işçi sınıfının maaşlarını beklemesi gibi bir şey olduğunu anlamayacaktım. Eve bir lokma ekmek götüremeyen bir babanın çaresizliği ile eş değer olamazdı sen giderken elimin kolumun bağlı kalması.
huzur evlerinde uzaklara bakan gözlerin her şeye rağmen sakladıkları umutlarını göremeyecektim gözlerinden, biri gelecek elbet diye uzaklara bakmaları, seninleyken uzaklarda olduğumu anlamayacaktım. Senin beni terk edip başka aşklara yelken açtığını duyunca sömürgeci devletlerin dünya savaşına başlamaları için planlar ve bahaneler uydurmalarını anlayacaktım “seninle olmuyor” artık dediğinde ve bahaneleri AB kriterleri gibi önüme serdiğinde. 22 yaşına rağmen hayata yeni doğduğumu anlamayacaktım ve sensizliği, hittlerin Yahudileri yaktığı misali yakıp hiç pişman olmayacaktım.
Darbeler olacaktı sen beni özleyip geri dönmek istediğin zaman yurduma, alıp seni sürgün edecektim İmralı adası misali yalnızlığınla baş başa, sokaklara çıkılmayacaktı ve sen yüreğime bir daha girmemek üzere kurşuna dizilecektin. Ve ölüm bu kadar gerek duymayacaktı sana. Ve sen, artık bir Türk lirasının dolar karşısında değer kaybetmesi gibi bir şey olacaktın geçen her günde.
Yüreğim ardında sakladıkları gibi olacaktı ve gözlerim uzaklara bakacaktı, gözlerimde saklayacaktı hayallerini. Adımı beyaz kağıtların bir zamanlar diye başlayan kelimelerde okuyacaktım artık. Ütopyalarıma yaklaştığımı görmeyecektim sensizlik olmasaydı ve yaşam bu kadar anlamlı gelmeyecekti bana, oturduğum yerden bir şeyler yapmalıyım demeyecektim muhtaç olan insanlara….. VE SENSİZLİK DEVRİM OLACAKTI HAYATIMDA…….. ve sonunda düşecektim dar ağacına yazdığım yazılar sürükleyecekti beni mahpus damına, kelimeler belli bir yere kadar anlatacaktı her şeyi, gerisini bir tek ben bildiğim için susacaktım olur ya anlatırım sonra, susmanın yasak olduğu bir dünyada… şimdi uyuyamıyorum sensizlikten değil ne olur kızma bana bu soğuk ve yağmurlu havada sokak çocukları aklımda, çaresizlik boğazımda ve kalemim yalnızca belli bir yere kadar yazmakta…

**zuzu** · #3 (**permalink**) 23-02-2007, 03:08

Yüreğimden Haberdar Olduğunda...

Aglamayı bildigi kadar gözlerim bakmayı.
Susmayı bildigi kadar dudaklarım konuşamayı bilseydi eger.
Yüregim bu terk edilmişlige mahkum olmayacaktı.
Ben bir kelebek narinliginde incinerek ama incitmeyerek seni kaybettim.
Sen benim yüregimden haberdar oldugunda ben olmayacagım.
Bir tren istasyonu ıssızlıgında bir yandan bir yana savrulacagım.
Sen benim yüregimden haberdar oldugunda, ben sıgara dumanı gibi oldugum yerde kaybolacagım.
Sen benim yüregimden haberdar oldugunda,ben paptya masumiyetinde olacagım.
Sen benim yüregimden haberdar oldugunda, kemiklerimin toprak olmaya yüz tutmuşluguna aldırmaksızın. ben sana mezarımdan haykıracagım.

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Aşkın	siirkosem	Şiir Köşesi	1	05-08-2007 23:34
Havada beyin kanaması geçiren pilotun babası da düşen uçakta hayatını kaybetmiş	Haberci	Son Dakika Haberleri	0	28-01-2007 23:00
Ve ben noktasını kaybetmiş, son sözü yitirilmiş bir yazı oluyorum...	_dAiSy_	Paylaşmak İstedikleriniz	3	17-12-2006 02:15
Ve ben noktasını kaybetmiş, son sözü yitirilmiş bir yazı oluyorum...	M'LANCOLY	Paylaşmak İstedikleriniz	7	16-12-2006 12:47
Gökdeniz tüm parasını bahiste kaybetmiş	Haberci	Spor haberleri	0	01-11-2006 03:30

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)