2de1

Sahipsizlik. Bir yaşamın “en” denilmeye bilir ama, içtensi bir duygu ile söylemek gerekirse, en masum olgusudur, sahipsizlik. Ne kadar istenilebilse de, ne kadar Arzu edinilebilse de, karşılanamaz, paylaşılamaz, anlatılamaz… Hayatımız da, Bazen, fakat, keşkeler ’imiz olmuştur, oluyordur, olacaktır.

İnsan Kendini Her an, Her saniye, Her düş’te, sorgulayabilir. istemese de Yargılar kendini. Neler yaptım, niye yaptım, yapmalı mıydım? Dese de yapılmıştır bir kere. Genellikle Özgüvenini kaybeden insanlar sorgular kendini. Kim için Varım diyen, Kimler için yokum diyen, Aslında Yok olan bir kişiliktir. Sahipsizdir nede olsa. İnhilal etmiş, boşta kalmış, Hiç’lik denilebilecektir, lanet bir durumdadır. Ne kadar Güzel an’lar yaşansa da, şu Düş’ler ülkesinde, Sonunda Biteceğinin vereceği, anlamsız, ama hissedilir şeytan’sı bir kimlikte dolaşır Yalnızlık. Hayatın anlamını yitirmesi…. En değer verilen, özlem duyulan insanın kaybedilmesi…. Hayallerin, saçma bir şekilde yok olması… Boşluktayım Ben. Sahipsiz ama, Bir o kadar’ da dolu yaşayan, ikilemleri oynayan, çoklu yalnızlığı anlatan, bir bünye’nin içindeyim şuan…. Nefes aldığım da ölümü tadan, ölümü düşlediğim de, yaşadığımı anlayan bir bünye. Sahte kişilikleri, olmaz, olursu sahtelikleri, belirlenemez ama dışlanılan yaşamı barındırıyorum bu beden de. Yürüdüğümü hissettiğimi, dokunduğum da var olduğuna inandığım bir beden. İçinde fırtınalar kopan, dışına vurmaya korkan, gördüklerini, bir daha görürmüyüm korkusundan yaşayan, bir Beden. Eskisi kadar hızlı olmayan, düş’lediğimi yansıtamadan, karalarımı anlatamadığım, bir Beden. Çoklu yalnızlıkları oynuyorum artık ben. Düşlediklerimi yeni yansıtır oldum artık. Ne kadar düşlesen de olmayacağının verdiği, saçma haz’lık duygusu ile kararlaştıran bir düşüncedeyim.

Şimdi ben neyim? Kim için varım. Niye varım. Demiyorum… Bugün’e kadar bunlar ile yaşayan, sonuçlarının düşünmekten farksız olan bu benlikten çıktım artık. Keşke demediğim, desem de keşleşmiyeceğini bildiğim düşüncelerden kurtuldum. Ne değişti diye sorarsam kendime, hiç bir şey in değişmediğini, değişmeyeceðini, değiştiremeyeceğimi biliyorum. O kadar pesimist düşüncelere kapılmışım ki, düşlerimin gerçekleşmemesinden bile dahi, korkar oldum. Karamsarlığın Bu boyutlara gelebileceğine anlamamıştım. Bunları bana düşündüren, gerçeklerimdi. Yaşadıklarımı, yaşamımı paylaştığım gerçekler. Vâr olup gidenler, gitmek için gelenler, yalnızlığını benimle doldurmak isteyenler, sahipliği kulluk diye icra edenler ileyim. Çoklu bir ortam’da Sahipsizim.