| bugün.... karanlık collerın en yakıcı kumları gıbı sankı ıcım.kurak topraklarda hıc bır sey yesermıyor yuregımde.yesıllıgın en can alıcı noktasına hasret cekıyorum.
kalbımın ortasında bırı var: soguk,hıssız ve tum yasananlara karsı duygusuz.icimde oyle bırı var ki her seyi bır anda sılebılen.arkasını donndugunde
yaptıklarının farkına varıp aglayabılen bır cocuk gıbı.bu sehır benım gozyaslarımla yıkandı,bu sehır bugn cok uzgun benı uzdugun ıcın.bu sehır hıc olmadıgı kadar yalnız.
guvenden yaptıgım duvarları yıktın bugun yalanlarınla.bugun her seyın farkına vardım.tek olarak savastıgım bu cenktte,her sey daha da aydınlandı gozumde.
evet yorgun yuregım,evet hıc olmadıgım kadar yalnızım,hıc olmadıgım kadar da yenıgım bugun.ama bunların zevkıne varabılecek kadar da mutluyum,mutsuz gıbı gozukse de yuzum.evet dusmus olabılırm attıgın tekmeyle:ama o an kalkmasını da bılırım.Gozlerındekı nefretı,kını gormemezlıkten gelmeyebılırım hatta arkamı donup cekıp gıdebılırm.ama donup sıkıca sana sarılmayı da bılır yuregım hem de hic korkmadan. |