#61 (permalink)
25-01-2007, 21:18
|
DєSєяt_яoSє # ^a£e£uyia # asq'm
Kayıt: 22.04.2006 Mesajlar: 10.859 Rep gücü: 40 |  | |  | | | MAVİ AĞLADIĞINDA...
Bir yokluk zamanıydı...
insanlar işlerine gider,
aşıklar parklarda gezinir ,
çocuklar top peşinde koşturur,
yanlızlar köşelerine
ağıtlarsa yüreklere çekilirdi...
Bir yokluk zamanıydı...
onu görürdüm
belli belirsiz aynaların
yüzüme yansıyan zamanlarında...
Gözlerinde iki mavi damlacık yüreğime akardı...
Mavi ağlardı....
Mavi ağlar
ben yürek sıkıntılarıma çare arardım...
Mavi ağlar,
ben
duygu depremlerimden arta kalanlara sarılırdım...
Yastaydım
siyahtı her yanım...
Herkesin bildiği yerlerde
herkesin bildiği şeyler yapılırken dolardı
mavinin gözleri
siyah bir hüzünle...
Martıların denize dokunup kaçtığı yerlerde
yakardı ışıklarını...
yaktığı ışıklarla ışıl ışıl olurdu
mavinin gözleri,
yüzünde mavi bir tebessüm
ve dudaklarında umut mavisi kelimeler...
Ben maviliğine ,
maviliği ışıklarıyla aydınlattığı denize karışırdı...
Denizse
bildik hüzünleri savururdu dalgalarıyla
mavi bir iklimde...
Bir yokluk zamanıydı...
Ben yok olurdum,
mavi ışığını kapatır...
İnsanlar işlerinden evlerine döner,
aşıklar parklarından
eski yalnızlıklarına karışır,
yalnızlar durdukları köşeden sıkılır
daha yalnız köşeler ararlardı kendilerine...
Siyah duvarlarımdan siyah hüzünler akardı ....
gölgem saklandığı yerden çıkardı...
Mavi konuştukça susardı...
mavi sustukça katardı maviliğini hüzünlerime...
Kattıkça umut beyazına dönerdi hüzünlerim
anlık siyahlığından...
Umut edemezken yarım kalmış şarkıların tamamlanmasını,
Mavi, notalar yazardı siyah çizgilerin üzerine...
Mavi ağlardı
ve ben mavi gözyaşları biriktirirdim yüreğimde...
Mavi ağladığında vazgeçerdim
günlük intiharlarımdan...
Yaşamın karmaşasına döner,
parklarda gezen yalnız aşıklara laf atar,
işlerine koşuşturan insanların ayaklarına
yaşamsal çelmeler takar,
çocukların oyunlarına karışır,
yalnızları çekildikleri köşelerde rahatsız ederdim...
Buna rağmen mavi durmaz
tüm sessizliğiyle ağlardı...
Mavi gözyaşları çoğalırdı yüreğimde...
Mavi bir ölüm olurdu yaşam,
mavi yapraklar dökülürdü zamansız dallarından...
Bir yokluk zamanıydı...
Siyahlığımın arasından geçip
bilmediğim bir yere doğru giderken
görmüşlerdi onu,
güneşin bile gözünü açmadığı bir zamanda...
Giderken de ağlamıştı mavi,
Mavi gözyaşlarına yenilerini katmıştı...
Yüreğimin kaldırımlarında
Mavi ayak izlerini bırakmıştı... | |  | |  | |
| |